Onder het IJ

Woot!
We mochten vandaag onder het IJ doorlopen, in de nieuwe tunnel van de Noordzuidlijn.
Er moet nog een beetje aan gesleuteld worden voor de metro kan rijden, maar de tunnel zag er piekfijn uit.






Gaaf!

Feestje van M. (10!)

Er was taart, er was familie, er waren vriendjes, en vreselijk veel cadeaus. Maar het hoogtepunt was toch wel de boomerang die in de boom bleef hangen.

In een poging de boomerang te bevrijden, wierpen we allerlei instrumenten in de richting van het ding. Een voetbal, een bezemsteel, een stok, een paar tennisballen. Waarvan de meeste zaken ook in de boom achterbleven. Buren kwamen te hulp, verjaardagsgasten kwamen naar buiten.

Het applaus was uiteindelijk voor de vader van de jarige. Die met een combinatie van brute kracht, verbluffende werptechnieken en uiterste precisie alles uit de boom wist te krijgen.

De koning en ik

Het moment die ik wist die zou komen was eindelijk hier.
Ja, we hadden getwijfeld. Het koningshuis, niet echt iets voor mij. En dat lied, nou ja, dat lied. En dan Willem-Alexander. Nou ja, Willem-Alexander.

Maar hoe vaak maak je het mee dat je op de dag van de abdicatie op enkele meters van het nieuwe koningspaar mag zijn? (Op tv zeiden de pratende hoofden steeds: 'Dit maak je maar eens in de 33 jaar mee', maar dat is natuurlijk een beetje dom)

Daar stond ik dan.
Met een kroon van rode, witte, blauwe en oranje ballonnen op mijn hoofd.
Hoofd in de zon, rechtop in de wind, een beetje rozig van de drank.
Van tevoren gescreend, en met een pas met mijn foto en mijn BSN erop om mijn nek.
Voor EYE, direct aan de oranje loper. The happy few.

Daar kwam de auto met AA op het nummerbord!
De koning en de koningin stapten uit.

Wat zag zij er mooi uit!
Iedereen joelde.
Het was alsof ik het bruidspaar voor het eerst samen zag, stralend lopend naar de ambtenaar van de burgelijke stand om hun liefde te bezegelen.

Toen keek hij me aan.
Hij keek me recht aan, hij zag me. Hij lachte.
Het bevreemdde me, zo'n directe blik van een man die net koning was geworden. Zo'n gewone blik. Aardig, leuk dat je bent gekomen, fijn dat je er bent. En ook: ik heb hier ook niet voor gekozen. Maar nu het eenmaal zover is, ga ik het doen. Doe je mee? 

Hij keek even weg. Ik voelde dat mijn lichaam warm werd, en dat ik net zo breed glimlachte als Maxima.
Toen keek hij weer.
Mijn hand ging onwillekeurig omhoog en ik begon te zwaaien.
Moed, zwaaide ik. Moed, en mijn zegen.

Toen werd het Koningslied ingezet.
Ik zong mee, uit volle borst.
Hard, vrolijk, geëmotioneerd, eendrachtig, handhavend.

En vanochtend werd ik wakker met de w van een beetje verliefd.

Hamburg

Enkele reacties van vrienden en bekenden op de bestemming van mijn Paasweekendje weg:

'Waarom?'
'Hamburg?'
'Wat moet je daar?'
'Je weet dat ze daar Duits spreken?'
'Oh, daar ben ik ook geweest, ik was lam man, en toen ging ik aan de drugs, en toen naar een peepshow op de Reeperbahn en toen greep een hoer me in mijn kruis ook al wilde ik niet.'
'Het is daar heel koud. Zeker nu. Er is veel water, en dus ook veel wind. Je zult sterven van de kou.'
'Waarom ga je niet ergens anders heen?'

Ik kreeg er steeds meer zin in!

Welnu. Als u dit weblog niet had, dan was u misschien een van bovenstaande mensen.
Maar gelukkig ben ik hier, uw gids in bange dagen.

Hamburg is geweldig.
De stad is mooi, kent veel verschillende buurten met eigen karakteristieken, en de Duitsers zijn erg aardig en bovendien grappig (ze lachten om mijn grapjes, goed teken) en ze lieten ons uitpraten in ons slechtste Duits zonder beledigd over te komen. Er is een enorm meer midden in de stad, waar gans Hamburg recrëeert (in heel dure auto's of gewoon te voet), er is een spannend havengebied dat nog niet klaar is, en er is ruimte, schone ruimte en rust. En er is heel veel heel lekker bier en er zijn goede musea. En er zijn meer bruggen dan in Amsterdam en Venetië bij elkaar. En het mooie is: je kunt alles (gratis) fietsen met de Stadtrad.

Hamburg is het nieuwe Berlijn.

Dan weet u dat.

Bij het fotografiemuseum stond een auto op z'n kop.


Hafencity en Speicherstadt: nog niet helemaal af, maar daarom extra gaaf. De slappe lach gekregen in een café.


Ons hotel, met op de voorgrond de fietsen die je (het eerste half uur) gratis kunt meenemen.


En op Paasmaandag was het ineens mooi weer. Hoera!

Equinox

Over twee dagen is het zover. De equinox!
Vroeger deed ik op 21 maart altijd de lentegroet, net als Ronja de Roversdochter in het boek van Astrid Lindgren. Maar toen kende ik de equinox nog niet.

Ah.
U kent de equinox ook niet.
Geen West Wing gekeken?
(Wie zegt dat je van series niets leert, moet eens een serie gaan kijken. Bijvoorbeeld de West Wing, man oh man, klik anders eens op het linkje en ervaar hoe goed dat script geschreven is)

Tijdens de equinox zijn de lengte van de dag en de nacht gelijk, bijna overal op aarde. Dat magische moment gebeurt twee keer per jaar. Eén keer als de lente begint, en één keer als de herfst begint.

Zoals Wikipedia zegt:
"Bij de equinox is de lengte van dag en nacht overal op aarde ruwweg gelijk en komt de zon precies in het oosten op. Een uitzondering hierop zijn de Noord- en Zuidpool. Daar komt de zon op bij de ene equinox en gaat hij onder bij de andere equinox. Een ander woord voor equinox is dag- of nachtevening."

Dat laatste moet u vergeten, wat een lelijk alternatief woord.
Equinox it is.

Het is een moment om te vieren. De dagen worden woensdag langer dan de nachten!

Woensdag 20 maart, om 11.02 uur exact, breng ik een lentegroet.
U bent van harte welkom om ook even van blijdschap mee te schreeuwen.

Update: andere media hebben het over 12.02 uur; twee keer groeten is ook goed.

Gesprek met de fietsenmaker

'Hallo, met Merel Roze, ik wil graag weten of mijn fiets klaar is. Het gaat om een Azor, met allerlei kleuren, rood en groen en geel. De ketting lag eraf en hij heeft een servicebeurt gehad.'
'U wilt weten of uw fiets klaar is?'
'Ja. Ik heb hem gisteren gebracht, ik zou hem vanmiddag ophalen.'
'Wat voor fiets is het?'
'Een Azor. Met allerlei kleuren. Rood en geel, groen.'
'Wanneer heeft u hem gebracht?'
'Gisteren.'
'Hmm.'
'Hij zou vanmiddag klaar zijn.'
'Hmm. Wanneer zou hij klaar zijn?'
'Vanmiddag, ik heb geen tijd doorgekregen, dus ik dacht ik bel even.'
'Hoe ziet hij eruit?'
'Heel opvallend, allemaal kleuren, rood en groen, en geel, beetje oranje zelfs geloof ik ook.'
'Is het een Azor?'
'Ja.'
'Heeft hij een groen spatbord voor en een oranje spatbord achter, en een gele bagagedrager en een rood frame?'
'Ja! Onmiskenbaar de mijne.'
'Had u hem gebracht voor een servicebeurt?'
'Ja, en de ketting lag eraf.'
'Dat was gisteren he?'
'Ja.'
'Nou, die is klaar hoor. Kom hem maar ophalen.'

Een week in foto's

In het Amsterdamse Bos zijn ze er tenminste eerlijk over.


Naar de tentoonstelling van 1001 vrouwen. Krabbel in het gastenboek achtergelaten.


Ik vroeg me altijd al af wat schaamhaar nou was. Maar nu weet ik het, het is een epidemie (denk ik).


Mateloos interessant briefje in de HEMA Loods 5. Wie was er eerst? De tekst over de liefde of de fuck you? Reageerden ze op elkaar? Stonden ze naast elkaar toen ze het schreven? Is de fuck you inderdaad een jongen en de love you een meisje, zoals de handschriften doen vermoeden? En wat te denken van dat Hei? Is dat onder invloed van alle Scandinavische series? Of is het I, maar dan verkeerd gespeld? En de jongen heeft twee sierlijke streepjes en het meisje twee x'jes, heel evenwichtig qua aantal.

En wat geruststellend dat de blocnotes bij de pennen nog steeds zo'n aantrekkingskracht hebben.

Uit eten op Gran Canaria

We kregen een bonnetje met 10% korting voor het restaurant aan de overkant van ons appartement.
De pui zag er weliswaar wat plastic uit, en de propper voor de deur leek ons ook wat akelig, en de menukaart was wel érg verdacht uitgebreid, maar goed - één zebrapad over en we zouden er zijn.

We brachten de gemiddelde leeftijd met onze komst in één klap fors naar beneden. Er klonk weeïge popmuziek uit de boxen. De obers waren iets te blij om ons te zien.

We namen plaats aan de tafel die ons werd toegewezen.
De geplastificeerde menukaart werd voor ons opengelegd op de Duitse pagina's.

Straks krijgen we nog live muziek ook, zei ik.
Dit is live muziek, zei vriendin M.

De muzikant op het podiumpje begon vriendelijk naar ons glimlachend aan de volgende open deur.

Alle grijze hoofden waren zichtbaar aan het genieten. Sommige lichamen deinden rustig mee op de maat van de muziek. We kregen een begripvolle blik van een man aan een andere tafel.

Toen viel de muziek uit. We keken elkaar vragend aan.
Het was expres. De mensen zongen het refrein, waarna de synthesizer verder ging. 
Bij het volgende nummer riep de muzikant op om mee te klappen. Zelfs de man die ons even ervoor begripvol had aangekeken klapte mee.

Bij de rekening voelden we ons te gegeneerd om het bonnetje met de 10% korting te geven.