Op de Fiets (88)
Het was zo'n dag dat je eigenlijk te laat bent voor de viskraam op de markt, maar dat de visboer zegt dat het nog net kan, dat je bij het afrekenen geen cash blijkt te hebben en dat dan alle pinautomaten in de omgeving buiten dienst zijn. Dat de visboer dan nadat je een stuk hebt gelopen en een lange rij voor de pinautomaat hebt gestaan vraagt waar je al die tijd geweest bent terwijl hij met zijn zeshonderd gram vis op je zat te wachten.Op zo'n dag liep, aan de andere kant van de stad, mijn ketting eraf.
Ik besloot een glas witte wijn op een terras te drinken en mijn opties te overdenken. Het was vlak voor sluitingstijd en de dichtstbijzijnde fietsenmaker zei me dat hij het veel te druk had - nee, ook morgen ophalen was geen optie. Nee, het kon ook niet even nu, wat dacht ik wel. Even verderop zat zijn concurrent, misschien had hij tijd.
Ik liep het bruggetje op met de fiets in de hand en ging op het zadel zitten bij de afrit.
Ik verkeek me op de vaart en het ontbreken van remmen. De fietsenmaker schudde zijn hoofd met een laatdunkende blik. Op vrijdagavond voor Pinksteren denken dat hij even een ketting erop kon zetten, een belachelijk idee.
Ik ging terug naar het terras en dronk nog een glas witte wijn. En zo.
Naar huis liep ik later en ik deelde de lange route in verschillende blokjes op. Het was mooi weer, alle terrassen zaten vol, soms stepte ik een tijdje voor de afwisseling. Met wat drank op minder bang voor gek te staan. Eenmaal thuis zou ik het gereedschap hebben om de kettingkast te openen. Ik had die fiets nodig. Die ketting bracht vele problemen voor het weekend met zich mee, bedacht ik. Vele beren op de weg.
In de 1e Jacob van Campenstraat kwam ik langs de Fietsfabriek gelopen.
Tot mijn verbazing zaten er ver na sluitingstijd twee mannen op stoeltjes in de zon voor de winkel.
'Jullie zijn niet meer open, hè?', vroeg ik, al wetend wat het antwoord was.
'Misschien wel', zei een van de mannen, terwijl hij opstond. 'Wat is het probleem?'
Ik legde uit dat mijn ketting eraf was.
'Het gaat goedkomen', zei de man verbazingwekkend genoeg.
Ik keek of hij een grapje maakte, hij glimlachte breeduit en vaderlijk geruststellend, ik kon hem wel zoenen.
Hij zei me dat ik naar de werkplaats moest gaan, aan de overkant. Hij zou me volgen, en als mijn fiets niet terstond gerepareerd zou worden, moest ik hem roepen. Hij was de baas, en als niemand wilde, zou hij het zelf doen. Ik mompelde dat het wel laat was voor de arme werknemers, maar hij lachte. Hij zei dat ik een vrouw was en dat ik niet dat hele eind hoefde te lopen. In mij protesteerde honderd jaar feminisme als het laatste gloeiende puntje op een lucifer voor die echt helemaal opgebrand is.
In de werkplaats zeiden ze me dat ik de fiets morgen kon komen ophalen. Ik pruilde wat, maar legde me er bij neer.
De baas, die inderdaad achter me aan was gelopen, zei tegen de jongen: 'Waarom? Het moet nu, zij heeft de fiets nodig.' Het was waar, ik had die fiets nodig.
'Gaat u zitten', zei hij, en ik nam plaats op een krukje. De baas ging de jongen voor en hing zelf mijn fiets aan de katrol. Hij legde aan de jongen uit wat hij ging doen, alsof hij een dokter was die de handelingen met de patiënt doornam. Ik was in een modern sprookje beland.
'Klaar!', zei de baas na een tijdje. 'Voor u, mevrouw. Heb een fijn weekend en fiets fijn.'
Ik keek om me heen, aan wie ik moest betalen.
'Deze was gratis', zei de man. 'Alles komt goed!'
Geweldig! Mooi geschreven ook (maar dat doe je altijd, maar dat hoef ik natuurlijk niet elke keer te zeggen maar nu m?et ik het zeggen want het is zo’n mooi stukje).
En die meneer van de Fietsfabriek zag natuurlijk dat jij Merel Roze bent en wist dat wanneer hij aardig zou zijn jij een aardig stukje over hem zou schrijven, en dat is een hele eer voor zo’n man en mooie reclame. ; )
Melody heeft een groot zwak voor vrouwelijk schoon, had er vast mee te maken. Wel erg fijn in dit geval!
als ik hun was [?] zou ik dit stukje plaatsen op de voorpagina van hun website… betere reclame bestaat niet !
fijn dat ze je zo hielpen en nog wel voor nop, wat zul jij in je nopjes naar huis gefietst zijn ! fiets je er dinsdag weer langs met wat lekkers ?
wat een held! ik zou inderdaad helemaal gelukkig zijn! En dat idee van Inge is een goeie (wie weet profiteren er dan meer mensen van?)!
Wat een mooi verhaal. De mensen zijn zo slecht nog niet. Blijkbaar zijn niet “alle” fietsenmakers shagerijnen. Goed om te horen. Wat extra reclame gun ik zo’n bedrijf wel.
Service bestaat nog wel :) Ik heb gelukkig ook wel goede ervaring met mijn ligfietsmaker in dit geval. Doet wat extra omdat hij ligfietsen zo leuk vindt. De man van de Fietsfabriek is volgens mij ook zo’n liefhebber. Die moeten we koesteren :)
http://www.fiets-tips.nl/hoofd.htm
Voor als er geen fietsfabriek in de buurt is.
Heerlijk genoten van je verhaal, goede dingen doen voor andere mensen zou deel uit moeten maken van een ieders leven.
Wat een geweldig verhaal, Merel! Dit zijn van die dingen waar je z? blij van kunt worden en die je dag n?g leuker maken dan het al is…
Leuk dat je ze een taart hebt gebracht, zou ik ook gedaan hebben!
Lang leve de fietsfabriek!! :-)
Anna: mijn ketting zit zo op slot achter een kettingkast dat ik niet zeker weet of het me gelukt was (en ja, ik ben andere kettingkasten gewend en ja, dat deed ik altijd zelf). Bovendien scheelde het me nu een paar kilometer lopen.
Maar… maar… maar… wat is het ‘en zo’ gedeelte dat je gedaan/geten/dronken hebt op het terras? Ik denk dat d??r de grote ommezwaai in het verhaal zit. Na ‘en zo’ gaat namelijk alles beter, voor ‘en zo’ ging het nog slecht.
On-ge-loof-e-lijk. Hou die man erin!