Londen (2)
Natuurlijk gingen we ook naar Tate Modern. Hoera!
De musea in Groot-Brittannië zijn gratis, op de exposities na. In Tate Modern konden wij nog net de laatste dag van de tentoonstelling Pop Life meepikken. Een tentoonstelling over kunst vanaf de jaren '80 die voor het eerst de commercie omarmde. Met werken van Andy Warhol, Damien Hirst, Jeff Koons, Takashi Murakami en anderen.
Het was vooral heel veel kitsch, met weinig emotie, behalve misschien een shock effect, maar ook dat bleef vaak uit.
Piotr Uklanski, The Nazis.
Flogging a dead horse van Maurizio Cattelan.
Ik had een flyer van de clip van Takashi Murakami met Kirsten Dunst in mijn hand toen ik door een ruimte met blacklight liep. 
Detail van Takashi Murakami's enorme muurbehang.
Er was één werk dat me ontroerde, maar toen was ik er inmiddels door iemand op gewezen dat ik geen foto's mocht maken. Ik kan het op internet niet vinden.
Na de tentoonstelling, die zo druk was dat wij er nauwelijks konden voortbewegen, snakte ik bijna naar het rauwe realisme en de oudbolligheid van onze eigen aardappeleters.
Gratis musea zijn een uitkomst! Als wij een dagje London doen, dan pikken we er minstens een of twee mee, al is ‘t maar voor een uurtje. Kun je je daarna met een gerust hart in het shoppen storten.
Toen ik een paar jaar geleden in Londen was, was Tate modern het hoogtepunt van ons weekend. Was een enorme zon in de entree en iedereen lag op zijn rug omhoog te kijken. Was magisch!
Al die kunst en dan vooral de indrukken kan overweldigend zijn. Een portie fish’n chips bij de lokale Pakistaan kan dan uitkomst bieden. In elk geval zet het je weer snel met beide benen op de grond. Mooie stad, Londen. Ik hoop er dit jaar weer even heen te kunnen.
Maar als ik je foto’s zie, wil ik direct op de boot of in het vliegtuig springen om er ook naar toe te gaan – ondanks wat je erover schrijft. Quite strange, isn’t it?
Portrait Gallery. Room 18. Shelley. En dan, uit het hoofd:
I met a traveller from an antique land
Who said: Two vast and trunkless legs of stone
Stand in the desert. Near them, on the sand,
Half sunk, a shattered visage lies, whose frown
And wrinkled lip, and sneer of cold command
Tell that its sculptor well those passions read
Which yet survive, stamped on these lifeless things,
The hand that mocked them and the heart that fed.
And on the pedestal these words appear:
“My name is Ozymandias, king of kings:
Look on my works, ye Mighty, and despair!”
Nothing beside remains. Round the decay
Of that colossal wreck, boundless and bare
The lone and level sands stretch far away.
En dan door naar Hampstead Heath, voor Keath eh.. Keats.
Ja, dat laatste kan ik me voorstellen, en van zo’n dood paard wordt je niet vrolijk. Wat het INRI betekent ontgaat me.
Oudbollig? Die aardappels van de aardappeleters zijn behoorlijk oud, maar oudbollig? Hoogstens oudaardappelig of anders gewoon oubollig. Toch?
@Martin, oeps. :-)
Zie ook http://www.nrc.nl/rubrieken/woordhoek/ar..
wat ik echt heel cool gevonden had, was als dat stuk met de nazi’s ‘flogging a dead horse’ had geheten.