Sven Kramer, olympisch kampioen
"Je moet hier naar links", zegt de Man des Huizes dan bijvoorbeeld.
"Volgens mij niet hoor", zeg ik.
"Jawel hoor."
En dan gebeurt het. Keer op keer. Ik volg het advies op van de Man des Huizes.
En keer op keer blijkt, op een uitzondering na, dat ik gelijk had.
Ik had de rechterbaan moeten nemen, zoals ik al dacht.
Het is me een raadsel waarom ik het advies blijf volgen.
Feit is wel dat ik altijd heel erg boos op mezelf word, omdat ik niet genoeg vertrouwen heb in mijn eigen gevoel.
De Man des Huizes kijkt nooit zo schuldbewust als Gerard Kemkers. Ik kijk soms wel bozer dan Sven Kramer.
Voortaan zal ik aan hem denken.
En aan een van de belangrijkste wissels van zijn leven.
De Man des Huizes en ik kunnen altijd nog een extra rondje om.
Haha Zo herkenbaar jou verhaal! We zullen deze situaties voortaan het “svenkramerdillema” gaan noemen!
Als ik het goed lees is Sven het vrouwtje, en Gerard het mannetje. Dacht altijd dat het andersom was…
Ik moet altijd mijn mond houden bij een ‘wissel’ of links/rechts-situatie, anders heb ik het gedaan. En toch ga ik met hem door. ;-)
Wat knap om zo snel zo’n actueel en leuk te lezen stuk te schrijven! Ik herinner me dit incident als een les in sportiviteit. Iedereen kan fouten maken, sportiever dan Sven kun je dit niet opnemen.
Ik zag hem fout gaan en dacht meteen, opgetogen: BOLS! Nooit hadden wij ons die postbode herinnert als hij toen de 10.000 meter had gewonnen. Ik weet inmiddels helemaal zeker dat Sven het expres heeft gedaan. En ik weet wie het bedacht heeft: ons oudste prinsesje. Dat wordt dus een fantástische koningin.
Hij kan nog 4 jaar een rondje om :)