De boemeltrein van Utrecht CS naar Leiden CS boemelt in een heel aangenaam ritme.
Deze trein is altijd druk, want heel kort en enkeldekkig. In tegenstelling tot voorgaande keren kon ik zitten, en zittend knie tegen knie van een chagrijnig kijkende jongen tegenover me bleek de trein nog aangenamer te boemelen.
Zo aangenaam, dat de letters van Martin Bril even niet meer stil leken te staan, mijn oogleden zwaar werden en mijn hoofd automatisch zachtjes tegen het raampje leunde. Ik voelde mijn spieren verslappen, ik hoorde slechts nog flarden van gesprekken en langzaam viel ik in een diepe slaap...
Iemand prikte in mijn bovenarm. "Mevrouw, mevrouw!" sprak iemand mij geduldig doch dwingend toe. De conductrice keek me vriendelijk aan, de coupé lachte en iemand zei: "maar ze lag zo lief te slapen!". Met het schaamrood op mijn kaken overhandigde ik het kaartje, keek naar de vriendelijk glimlachende mevrouw die de plaats van de chagrijnig kijkende jongen in mijn afwezigheid had overgenomen, en probeerde nonchalant verder te lezen in de krant.
Toen ik weer wakker werd, waren we al in Leiden. De trein was nagenoeg leeg - enkele mensen met beschreven rugzakken stonden nog in de rij om naar buiten te gaan. Ik haastte me naar de uitgang, mijn ogen dik van slaap, mijn nek stijf van de langdurige onnatuurlijke houding, en het beetje kwijl uit mijn mondhoek wegvegend.
Reacties:
Het bekende verschijnsel bij het slapen in de trein ;-)
U leest dus nog steeds De Volkskrant. Is die Bril net zo leuk nu, als in Het Parool destijds?
Morgen maar 'ns kopen/leestafel die Volkskrant. Nostalgie.
Geertjan - Donderdag 11 Oktober '01 - 20:45
Volkskrant vandaag los gekocht toen ik moest wachten op de trein (1.15 uur vertraging in totaal...).
Merel - Donderdag 11 Oktober '01 - 20:51
Er gaat weinig boven slapen in de trein. Alleen dat wakker worden, daar moet ik ook wat aan doen.
