Nog nooit heb ik zo hard gewild dat zoveel mensen nog zouden vallen, zouden struikelen, elkaar in hun val zouden meeslepen, blokjes niet zouden zien, pilonnen aan zouden rijden en de finish niet zouden halen.
Bij schaatsen zit het venijn meestal in de staart. Ik kan me 10.000 meters herinneren die ver-schrik-ke-lijk spannend waren, maar waarbij immer de grootste kanshebbers in de laatste duo's ten tonele verschenen.
Dit was omgekeerde spanning. Dit was onmenselijk en waarachtig prachtig. Dit was genieten tot op het bot. Dit was heroïsch en verdiend.
Dit was cool.
(Dit maakte zelfs mijn besluit om mijn avondje Andrew WK te laten schieten, positief).