De bus stond schuin over de weg. Klem. Het enorme ding kon nauwelijks meer achteruit, nauwelijks meer vooruit, en de buschauffeur zat met zijn handen in het haar. Om hem heen hadden zich groepjes mensen verzameld die er door wilden. De bus blokkeerde de hele weg, en op de stoep stond een grote, gele Icova-bak. Er was geen enkele doorgang mogelijk. Voetgangers, fietsers en automobilisten keken zuur naar wat de buschauffeur ging doen.
Ik stond naast de bus en keek in de zijspiegel. Ik zag de chauffeur. Zijn hoofd was rood, de knokkels van zijn handen op het stuur waren wit weggetrokken. Hij keek mij wanhopig aan. Ik lachte. Hij lachte terug, maar hij keek erbij alsof hij deze baan nooit had moeten nemen. De bus zat vol Spaanse toeristen. De chauffeur moest ook een echte Spanjaard zijn. Knap om te zien, mooi accent vast ook. In het gangpad zat de reisleidster die de passagiers met haar microfoon tot geduld maande. De passagiers waren oud, en behoorlijk chagrijnig. Ze keken verveeld uit het raam. Ik had erg met de buschauffeur te doen. Ik vroeg me bovendien af hoe hij in deze situatie terecht was gekomen, en vooral waarom.
De chauffeur draaide zijn stuur nog eens om, zette de touringbus in zijn achteruit en wist hem net iets minder schuin te manoeuvreren. Een bouwvakker op de stoep gaf aanwijzingen. Beetje draaien, naar links ietsjes, nee naar rechts, ja dat lukt, nog een klein stukje, ja, goed, en hoppa juist. Ik hield de chauffeur vanuit de zijspiegel goed in de gaten. Af en toe keek hij terug. Het was ontzettend romantisch. Woensdagochtend, druilerig, de Pijp, Spanje.
De bus was los. Omstanders applaudisseerden. Het verkeer kwam weer op gang. De chauffeur stak een duim naar me op en reed weg. Ik fietste erachter aan. Bij het stoplicht haalde ik de bus weer in. Ik keek even naar links en knikte de Spanjaard tegemoet. Hij knikte terug. Dit was leuk. Na het kruispunt lag hij weer voor. Bij het inhalen hadden onze blikken elkaar weer gekruist. Bij het volgende kruispunt sloeg hij rechtsaf. In zijn spiegel checkte hij of hij voor me langs zou kunnen of niet. Het had gekund, maar hij stopte om mij voorrang te verlenen. Ik stak mijn hand op. Hij groette terug.
Dag, Spaanse buschauffeur op woensdagochtend met de chagrijnige ouwetaarttoeristen. Ik zal de komende dagen uitkijken of ik je nog ergens klem zie staan.
Reacties:
he merel, ook goedemorgen!
maartje - Woensdag 02 Oktober '02 - 08:23
Spannend......
De komende dagen blijf je vast steeds om je heen kijken!
Sjaak - Woensdag 02 Oktober '02 - 09:20
Merel,
Jouw verhaal lijkt een beetje op wat ik ook heb meegemaakt, zie:
Alleen die busschaufferu was een hele lelijke Indiër...
Dimitri () - Woensdag 02 Oktober '02 - 11:27
ik had eigenlijk verwacht dat ie bij het stoplicht de bus aan de kant had gezet, uit was gestapt, en bij je achterop de fiets was gesprongen. De bejaarden in vertwijfeling ("¿zullen we Sevilla ooit terugzien?") achterlatend.
Eindbeeld: Merel en Manuel fietsend naar de horizon, aftiteling etc.
jp - Woensdag 02 Oktober '02 - 11:29
LOL! Volgens mij bestaat deze Spaanse Art House film al:
'Mirlo y Manuel'
Dimitri () - Woensdag 02 Oktober '02 - 12:43
Die buschauffeur kwam uit Barcelona?
En hij heet Manuel?
Dit riekt naar Falwty Towers :-)
Que?
Aussie - Woensdag 02 Oktober '02 - 12:47
Eye speak-ug verrry good English.
Eye learn-ug eet from a book.
Mijmer - Woensdag 02 Oktober '02 - 13:36
Een Spanjaard zegt espeak, want die kan 'sp' aan het begin van een woord niet uitspreken.
Erica - Woensdag 02 Oktober '02 - 15:06
Weet je zeker dat het niet een volgende toenaderingspoging was van de man-van-het-huwelijksaanzoek?
