Misschien kwam het door mijn moeheid.
Misschien was het de grootte van de zaal.
Misschien kwam het doordat zanger Joey Burns niet zo goed op dreef was.
Misschien kwam het door de opgedirkte vrouw van een jaar of 50 naast me die in tijgerpakje een Laura Alberts imitatie deed toen zij alcoholiste was.
Misschien kwam het doordat het veel te druk was waardoor dit soort types veel te dicht tegen mij aanstonden.
Misschien kwam het door de hitte.
Misschien kwam het door de immer slechte kwaliteit van het geluid in Paradiso.
Misschien kwam het doordat ik ze gewoon te vaak gezien heb.
Maandag. Calexico. Paradiso.
Er wilde maar geen chemie ontstaan tussen mij en de band.
Reacties:
Hè, wat jammer Merel, ik weet hoe enorm prachtig melancholiek de concerten van Calexico kunnen zijn. Tja, soms is hét er niet. Risico van het vak.
He merel!
Was jij er ook? Ik had ook veel moeite om erin te komen. (Niet in Paradiso natuurlijk, maar in de muziek) Jammer dat ik je niet gezien heb...
Voor mij en mijn kleine vriendinnetjes stond een man van minstens twee meter tien!
Maar ik ben wel een beetje verliefd op de kleine trompetist!
Anneke () - Woensdag 09 April '03 - 09:41
Ach, de boog kan niet altijd gespannen zijn.
Lcs - Woensdag 09 April '03 - 11:06
En toen je, weer thuis, moe, klam en met napiepende oren, nog even Madrugada draaide?
pim - Woensdag 09 April '03 - 11:21
Het was erg vol, dat was ons ook al opgevallen. Waarschijnlijk laat Paradiso hetzelfde aantal mensen toe als normaal, terwijl het balkon voor een groot gedeelte dicht is.
Ik had ook een minder goed gevoel bij het eerste gedeelte, later vond ik het beter worden.
Wellicht heb je gelijk, een paar keer Calexico in een jaar is veel om het spannend te houden.