De gangen op mijn werk zijn lang en smal. Ik heb altijd de neiging om
al lopend achtjes te maken. Of nee, eerder een lange strook van de
letter S achter elkaar. Van de ene muur naar de andere
muur, terwijl ik toch rechtdoor loop. Heel rustig mezelf door de
gang heen deinen en steeds de muren licht aanraken met mijn schouder.
Heerlijk. Een soort wals zonder muziek. Net zoals ik op straat doe met
de fiets als er niemand te zien is.
De gangen van mijn werk zijn rustig. Iedereen zit in het voormalig
ziekenhuis in hun kantoortjes achter gesloten deuren. En dus kan
ik mijn rondjes draaien. Er is toch nooit iemand die het ziet. En als
er wel iemand is, dan heeft diegene pech. Bovendien kan ik binnen no
time best normaal doen.
Gisteren liep ik even de deur uit, de gang op. Aan het einde van de
gang, met tegenlicht, zag ik een jongen precies hetzelfde
doen als ik normaalgesproken doe. Hij zag mij, ik stak mijn
hand op, hij deed ineens normaal.
Volgens mij walst iedereen zachtjes in die gangen alleen weten we het niet van elkaar.
Reacties:
Ik neig altijd naar een radslag. Doe dat soms ook. Toch raar, bij een klant. In pak.
Maak het eens bespreekbaar tijdens de rondvraag aan het einde van een vergadering.
Met z'n alle walsen is veel leuker !
AS - Vrijdag 13 Juni '03 - 09:02
Ik ben altijd bang dat ik iemand per ongeluk schop en dat ik wat laat vallen. Ik denk altijd in Worst Case Scenario.
Chriz () - Vrijdag 13 Juni '03 - 09:19
Is het eigenlijk niet veel gekker om niet toe te geven
aan de innerlijke drang om "afwijkend" gedrag te vertonen?
Wie zijn er gekker: zij die zich inhouden en conformeren aan de door "hen" bedachte regeltjes
of zij die toegeven aan het kind binnenin?
Ik denk dat de wereld nog veel meer stiekeme afspraken heeft, achter je rug. Je hebt nu toevallig die jongen hetzelfde zien doen. Wie weet wat er nog meer gebeurt als je niet kijkt?
Persoonlijk denk ik dat 's nachts, als ik slaap, de wereld stiekem feest viert. En als ik wakker wordt, doet iedereen net of er niets is gebeurd.
Mijn psychiater zegt dat dit niet zo is. Maar wie zegt me dat hij niet bij de feestvierders hoot?
Er zou best wat meer contact mogen zijn tussen de mensen in de gang. Als iedereen z'n deur open zou zetten zou het al veel uitmaken. Binnenkort een gangborrel?
Persoonlijk heb ik altijd de onbedwingbare neiging om in mijn zojuist verworven, blinkende grijze gang te gaan huppelen...Just to spice up my monday morning
@HanS Over de gangen van het BG heb ik nog vaak rondgewalst, vooral het gebouw van de Volkenrecht bibliotheek (waar ook crea in zit) was nog echt duidelijk een oud ziekenhuis waarin de geesten van hordes zieke en doodgaande mensen rondwaarden. Misschien ook omdat het niet heel erg verbouwd was. De snijzaal in het Atrium is eigenlijk een veel intensere plaats, maar omdat het zo keurig eind-jaren-80 verbouwd is zijn de spoken daar weggetrokken, die houden niet van dat al te klinische...
Philip - Vrijdag 13 Juni '03 - 17:10
Mij verbaasde het niet echt, dat geslalom door de gang. Er is ooit een wetenschappelijke studie gedaan over de bewegingen van vrouwen in een winkelstraat van pak hem beet 200 meter lang. De dames bleken hier minimaal 1500 meter over te doen. Daar zal het wel van komen. De jongeman die je tegenkwam is misschien ook dol op winkelen?
Ik doe meestal danspasjes op muziekjes die ik het laatst hoorde op de radio als ik me onbespied waan. Het verbeterd mijn stemming en goed voor RSI houd ik mijzelf altijd maar voor. Leuk om te weten dat anderen ook dansen op het werk.
Wat dacht je van een handstand in de lift? Je gaat omhoog maar voor je gevoel naar beneden. En omgekeerd. Het kan best: bij het instappen in de lege lift, voor de deuren dichtgaan, snel een handstand tegen de spiegel.