Ik had een afspraak met een Mevrouw met Nette Kleren. Die heb je. Het zijn mensen die hun blouses strijken, die mantelpakjes hebben in verschillende kleuren en klikkende hakjes. Die mensen hebben een Chique Functie. Zij moeten er Representatief uit zien. Voor hun Werk. Ik heb alleen maar collega's die overdag dezelfde kleren dragen als 's avonds. Net zoals ik.
Ik bedacht me veel te laat dat ik er ook Representatief uit moest zien omdat de Mevrouw met Nette Kleren mij anders misschien niet serieus genoeg zou nemen. Ik bekeek tien minuten voor vertrek mijn klerenkast en bedacht me dat ik niet zo ruim voorzien ben in chique dameskleding. Paniek maakte zich van mij meester. Maar te laat komen en de Mevrouw met Nette Kleren laten wachten leek mij een grotere zonde dan Iets Minder Nette Kleren. Dus schoot ik in mijn minst verschoten broek (Closed), haalde ik mijn hakken uit vroeger tijden uit de kast (Fred de la Bretoniere) en vond ik mijn soort van chique lange mouwen doorkijkding (Mexx) met een hemdje eronder (Hema). Jammergenoeg had ik geen stinkdure auto die bij mijn outfit paste, want per telefoon had men mij laten weten dat ik mijn auto prima kon parkeren in de privégarage van het bedrijf. Euhm, sprak ik, neu, niet nodig, ik kom op euhm, mijn fiets. De telefoniste was professioneel genoeg om mij zonder dédain te vertellen dat er ook een fietsenstalling was, buiten.
Ik fietste over de Apollolaan, één van de duurdere, dan wel niet de duurste straat van Amsterdam. Grote villa's met opritten vol Porsches die elkaar verdrongen. Prachtige huizen, maar, bedacht ik mij, daar wonen vast alleen maar mensen die zelfs thuis constant Representatief moeten zijn. Die 's avonds televisie kijken terwijl zij rechtop moeten blijven zitten in hun mantelpakje omdat het anders kreukt. Het bedrijf was gevestigd in een enorm pand. Voor de deur stonden vier losse, lage paperclips om fietsen in te stallen. Ik zette mijn fiets op slot, streek mijn broek glad, kamde mijn haar met mijn handen, ging met mijn tong langs mijn boventanden, veegde het stof van mijn linkerhak (oeps) en klikte mijn hielen twee keer tegen elkaar alvorens het majestueuze pand te betreden. De weg naar de ontvangstbalie was lang, maar alsof ik nooit anders had gedaan klikte ik mijn hakken elegant en bijzonder deftig over de stenen vloer. De mensen aan de kant keken vol ontzag. Ik kon plaatsnemen in een fauteuil maar gaf de voorkeur aan staan, en even later kwam de Mevrouw met Nette Kleren met een uitgestoken hand op mij af.
'Hoi, ik ben Marieke', zei ze. Ergens had ik het fout gedaan. Ze sprak me vanaf het eerste moment aan met je, zonder te vragen of het mocht.
Reacties:
Als het een eerste ontmoeting met zo iemand en je bent meteen je, dat zit je fout. Maar heb je reeds eerder (goed) contact in zulke kringen gehad en wordt je aangesproken met je, dan kan je juist niet meer stuk bij ze.
Doet me terug denken aan een forumdiscussie met onder andere een niet nader te noemen hoogleraar. De gespreksleider, student, vroeg hem hoe men hem moest aanspreken. Hij zei dat hij professor heette. Op de vraag van de student of hij hem ook mijnheer mocht noemen, was zijn onsterfelijke reactie: ik ben professor, mijnheer is mijn broer.
Als ik het mij goed herinner, was je een paar maanden geleden anders erg geinteresseerd in een huis aan de apollolaan. Het kostte maar een paar miljoen euro.
Ik kan dat berichtje alleen nergens meer vinden. Het wordt tijd voor een zoekmachine op je site. BOB, HELP!
Zo, zo, nog steeds onder de indruk van uiterlijkheden?
"Bekijk de mens niet sociologisch, maar zoölogisch" was het advies van de rector op de middelbare school jaren geleden. Later pas begrepen: het werk van Jane Goodall zegt meer over de mens dan het werk van Helene Dupuis.
ruud () - Dinsdag 02 September '03 - 09:36
Wat een spannend verhaal! Ik wist dat er iets ging komen (afgebroken hak, broek tussen fietsketting, scheefgeknoopte blouse, miskleurende lippenstift, vallen over gladde vloer!!!), maar dat de Nette Mevrouw ineens Marieke blijkt te zijn was niet te verwachten!
;o)
Ik heb ook geen echt nette kleren, maar ik vind het wel fijn, zou best een soms een pak aan willen, maar alleen als ík er zin in heb. En dan ook alleen een acht goed (lees op maat gemaakt) pak.
Tja...
Florrie () - Dinsdag 02 September '03 - 09:38
dit lezend knoop ik mijn stropdas om.....
Jochem () (URL) - Dinsdag 02 September '03 - 09:49
Af en toe ff netjes erbij lopen is soms best wel prettig toch?
Dat je op de fiets komt, kan ook positief zijn; goed voor het milieu.
Rowy - Dinsdag 02 September '03 - 10:02
:-) Je hebt uniformen en uniformen. Ik heb een creatief beroep en daar hoort in de ogen van mensen ook een eigenzinnige kledingkeuze bij. Ik kan daarom behoorlijk onbepakt bij klanten verschijnen, zonder dat dat wenkbrauwen doet rijzen. Het enige waarvoor ik dien te zorgen is dat de diverse stofjes niet hebben meegeleden onder mijn nicotine- en koffieverslaving.
De omgeving dwingt je soms in ergens in nette kleren te verschijnen. Het ergste voorbeeld is op kantoor.... Het wordt er soms echt een toneelstuk van. Mensen die voor elkaar in pak zitten.....hihhi....
Eén Pak heb ik, één (1). Minutieus blauw krijtstreepje, double breasted, majestueus. Als ik dat aan heb, heet ik geen 'pim'. Als ik dat aan heb, wil ik mensen ontslaan!
pim - Dinsdag 02 September '03 - 10:34
@ Pim: Heb je ook een Engelse voiture en twee hondjes?
brr, pak. moet wel erg irritant zijn om je drie keer per dag te moeten omkleden of liggen ze in hun pak voor de tv hun chinees te eten? goedkopere pakken zijn ook nog altijd zo synthetisch, yuk.
aafke - Dinsdag 02 September '03 - 10:51
De laatste tijd heb ik je meerdere malen 'horen' zeggen dat je misschien wel oud wordt. Zo lang mensen nog zonder nadenken 'je' tegen je zeggen, valt dat dus erg mee.
Vorige week was ik ineens ook een u en een meneer, dat was wel schrikken... kwam per ongeluk in een cafe met introductieweekeerstejaars terecht, die me dus u-den en meneerden. aaah!
Nee, als mensen je nog met je en jij aanspeken is dat volgens mij best goed!
Florrie () - Dinsdag 02 September '03 - 11:21
Zonder liefde warme liefde
Waait de wind c'est fini
Zonder liefde warme liefde
Weent de zee déjà fini
Zonder liefde warme liefde
Lijdt het licht tout est fini
En schuurt het zand over mijn land
Mijn platte land mijn Vlaanderland
Ay Marieke Marieke le ciel flamand
Pesait-il trop de Bruges à Gand
Ay Marieke Marieke sur tes vingt ans
Que j'aimais tant de Bruges à Gand
Door je welgekozen kleding ben je direct door de identificatiebarriere heen geschoten en had Marieke (een leeftijdgenote naar ik vermoed) direkt in de gaten dat ze op een collegiale manier met je kon praten. Mission accomplished zou ik zeggen.
Alternatief: Marieke heeft een cursus identificeer u met uw klant gedaan. En zich het gedrag aangemeten waarvan zij vermoedde dat het op jouw kantoor met al die mensen zonder nette kleren gewoon zou zijn. Wat jou dan weer in verwarring bracht want jij was niet op jouw kantoor maar op haar kantoor....
PieterL - Dinsdag 02 September '03 - 13:46
@Ruud; Brel fan is overdreven, maar hoor ik de naam Marieke, dan begin ik vanzelf te zingen. Heb ik ook met Chikitita, denk dan meteen aan ABBA.
Zo zie je maar weer kwaliteit verloochent zichzelf niet. Al moet ik bij de tweede meer aan een bananenmerk denken.
ruud () - Dinsdag 02 September '03 - 14:47
Ze had je gelijk onder de duim, door je "je" te noemen, en je had nog niet eens 1 woord gezegd... Of ze dacht gewoon dat je zo spontaan was dat je het wel zou goedkeuren.
Hiervoor is de intonatie belangrijk, Phooze. Je kan ook met "u" een flinke afstand scheppen.
ruud () - Dinsdag 02 September '03 - 15:39
Marieke moet nog even door de etiquette-molen. Iemand aanspreken met "je" als die iemand nieuw voor je is, is niet beleefd. Ook al loopt die iemand desnoods in een vuilniszak: -u- is het de eerste keer en -je- wordt het na wederzijdse afspraak of buitengewone gezelli.
Hè Odette, wat ouderwetsch! Soms is aan het bedrijf en de manier waarop ze met elkaar omgaan al te zien dat "je" best kan, hoor!
De meeste klanten hebben ook helemaal geen zin in dat ge-u.
Wat me wel aan een leuke anekdote doet denken. Mick Jagger heeft ooit een "Dear Maurits"-briefje geschreven aan M.C. Escher of ze een Stones-album mochten tooien met een Escher-prent.
Escher wees het verzoek acuut af, hij was "Mr. Escher", geen "Maurits"...
Fred de la Bretoniere heeft soms echt leuke schoenen - ook voor smalle muizenpootjes. Verder heeft I)akmuis het probleem van een zodanig chique jas in haar garderobe, dat zij daarmee altijd overdressed is. Zodoende nog maar 1 keer aan kunnen doen.
I)akmuis - Dinsdag 02 September '03 - 22:44
Hoezo ? zonder dat ze je het eerst gevraagt heeft ? Moet dat dan in Nederland ? 'Du-tsen' doet men na vraag in Duitsland zover ik weet. Ik was altijd al zo verbaasd dat men zo algemeen met het ge-je in Holland omgaat, ik zeg nog altijd 'U' tegen mijn ma. Rare kwieten hoor daar boven de Moerdijk ... pppft.
Verder, de mensen moeten je maar nemen zoals je bent en wat je bent. Je wil toch niet beginnen/eindigen als die pipo uit Bonfire of the Vanities ?
Aargh, hiet in België is de ver-ering van de gouden koets nog erger dan in Nederland. Als je zegt dat je geen auto hebt bekijken ze je scheef, zeker met een inkomen van twee ton. Ik geef ze liever uit aan reizen dan in de file te staan en met de trein ga ik, lekker in eerste klas naar mijn werk.
Huug - Dinsdag 02 September '03 - 23:51
@ Rick , ik kak erop, altijd gedaan, zelfs toen ik garçon was aan de Place Rouppe in Brussel.
Brel, zoals altijd, schitterend.
Le cœur bien au chaud
Les yeux dans la bière
Chez la grosse Adrienne de Montalant
Avec l'ami Jojo
Et avec l'ami Pierre
On allait boire nos vingt ans
Jojo se prenait pour Voltaire
Et Pierre pour Casanova
Et moi, moi qui étais le plus fier
Moi, moi je me prenais pour moi
Et quand vers minuit passaient les notaires
Qui sortaient de l'hôtel des "Trois Faisans"
On leur montrait notre cul et nos bonnes manières
En leur chantant
Les bourgeois c'est comme les cochons
Plus ça devient vieux plus ça devient bête
Les bourgeois c'est comme les cochons
Plus ça devient vieux plus ça devient c...
Le cœur bien au chaud
Les yeux dans la bière
Chez la grosse Adrienne de Montalant
Avec l'ami Jojo
Et avec l'ami Pierre
On allait brûler nos vingt ans
Voltaire dansait comme un vicaire
Et Casanova n'osait pas
Et moi, moi qui restait le plus fier
Moi j'étais presque aussi saoul que moi
Et quand vers minuit passaient les notaires
Qui sortaient de l'hôtel des "Trois Faisans"
On leur montrait notre cul et nos bonnes manières
En leur chantant
Les bourgeois c'est comme les cochons
Plus ça devient vieux plus ça devient bête
Les bourgeois c'est comme les cochons
Plus ça devient vieux plus ça devient c...
Le cœur au repos
Les yeux bien sur terre
Au bar de l'hôtel des "Trois Faisans"
Avec maître Jojo
Et avec maître Pierre
Entre notaires on passe le temps
Jojo parle de Voltaire
Et Pierre de Casanova
Et moi, moi qui suis resté le plus fier
Moi, moi je parle encore de moi
Et c'est en sortant vers minuit Monsieur le Commissaire
Que tous les soirs de chez la Montalant
De jeunes "peigne-culs" nous montrent leur derrière
En nous chantant
Les bourgeois c'est comme les cochons
Plus ça devient vieux plus ça devient bête
Les bourgeois c'est comme les cochons
Plus ça devient vieux plus ça devient c...
Huug - Woensdag 03 September '03 - 00:03
Je had moeten zeggen; " Goedemorgen, mevrouw Roze is de naam, hoe maakt u het? (liefst op hooghartig toontje, met getuite lippen en kaarsrechte rug)
Evita () (URL) - Woensdag 03 September '03 - 15:58
Sorry maar dit is wel ouderwets... Ik heb een commerciele baan, dagelijks klantenbezoeken, heb wenkbrauwpiercing en dreads... Ben nog 23 ook... Kan je nagaan hoe ze kijken als je voor het eerst bij een klant komt? Ik weiger mantelpakjes, dan voel ik me ongemakkelijk en dat komt mijn baas niet ten goede... De eerste keer kijken ze een beetje raar, als ze merken dat ik alles weet... Niets aan de hand. En ze mogen gelijk je-en en jij-en en me bij mijn voornaam noemen... No problemos...
Cis - Woensdag 03 September '03 - 21:28
ben het helemaal eens met die brel-liefhebber. maar dit wordt een andere discussie...
evelien () - Donderdag 04 September '03 - 22:05
Daar woont me tante;) in de Apollolaan:)
michael - Dinsdag 22 Februari '05 - 11:59
kut site
daniel () - Donderdag 03 Maart '05 - 09:56
Waarom willen sommige mensen toch met u worden aangesproken. Wat levert het op. Waarom u. Moeten ze iets compenseren, waarom...?? Graag een reactie van u!!