Ik zag ze voor het laatst op Pinkpop. In 1993. Tien jaar geleden. Of, zien is een groot woord, want The Jayhawks waren stom. Ouwelullenmuziek. Saaie gitaar- slash countrymuziek voor evenzo saaie mensen. Oud en kaal. Ik kwam toen voor Rage Against the Machine, Living Colour en The Black Crowes. The Jayhawks waren een mooi moment om iets te gaan eten.
In april zat ik in CD winkel Phantasio, waar je al koffiedrinkend en tijdschriftbladerend naar CDs kan luisteren. Rainy Day Music was net uit. Strak hoesje, ach waarom niet eens luisteren. Wat een fijne CD! Prachtige gitaarliedjes met stemmige koortjes. Vooral nummer drie, All the Right Reasons. Nu was ik op dat moment zeer gevoelig voor romantische liedjes, maar als ik kippenvel krijg of tranen in mijn ogen voel prikken bij de eerste keer luisteren, vind ik dat ik het aan mezelf verplicht ben de CD aan te schaffen. Zo geschiedde. De CD werd veel gedraaid.
Gisteren stonden ze in Paradiso, in een zaal die niet was uitverkocht. Driekwart van de mensen kende alleen de oude liedjes, terwijl ik die juist niet kende. Gelukkig speelden ze een mooie tussenweg. De band zag er weinig sprankelend uit. De weinig charismatische zanger, die soms wat onverstaanbaars tussen de liedjes door mompelde, veranderde van Ad Visser in Bob Dylan in Arnon Grunberg in onze systeembeheerder. Ze speelden hun liedjes zoals op de CD. Mooi, rechttoe rechtaan. Er gebeurde niets wat ons verbaasde maar echt commentaar konden we ook niet hebben.
Kortom. Het was een beetje suf. Muziek voor ouwelullen. Lange mannen die stil staan in het publiek. Maar ik mag dan tien jaar ouder zijn, ik kan als een kind zo blij worden wanneer ik de band dan All the Right Reasons hoor inzetten. En een liedje kan een hele avond bepalen.
Reacties:
die morphingact van ad visser naar jullie systeembeheerder [hoe wisten ze dat hij er zo uit zag?] klinkt anders toch behoorlijk geavanceerd...
ik ga ze eens uitchecken, aangezien ik rap in een ouwe lul aan het veranderen ben.
Jayhawksfan aan het worden? Ga dan vooral de cd 'Hollywood Town Hall' luisteren. Nog met de inmiddels vertrokken Mark Olson.
jp - Dinsdag 16 September '03 - 09:26
Speelden ze "Blue" nog? Da's hun meesterwerk en 1 der mooiste liedjes aller tijden.
Maarten () - Dinsdag 16 September '03 - 09:30
Vooruit, een beetje zendingswerk:
De kern van de Jayhawks bestond vroeger uit het koningskoppel Mark Olson en Gary Louris. Geweldige samenzang...
Mark Olson stapte uit de band, en maakt nu met zijn vrouw, het miskende talent Victoria Williams, prachtige kampvuurmuziek onder de naam 'The original harmony ridge creek dippers'.
www.creekdipper.com
Williams heeft een beetje een snerpend stemmetje maar als je daar eenmaal doorheen luistert, vooral op haar soloplaten, hoor je een van de beste songwriters van de jaren 90..
In het gelukkige Belle-and-Sebastian-gezinnetje (look at their pretty little hair-dos!) zet mammie de Jayhawks op.
pim - Dinsdag 16 September '03 - 10:21
In het begin voelde ik me ZO oud. Wat deed ik daar in godsnaam? Ik had ze reeds 2 keer gezien, begin 90er jaren, maar kon me niet voorstellen dat ik er toen erg enthousiast over was. Lopende het concert legde ik me er bij neer dat ik 30+ ben. Toen werd het toch nog een mooie avond.
rickert () (URL) - Dinsdag 16 September '03 - 10:30
Wat is er mis met lange mannen die stil staan in het publiek. Kleine kereltjes die druk doen, da's pas irritant.
Hoe oud moet ik dan wel niet zijn? Als je een bijna twee meter lange man bent die rustig luistert tijdens de concerten van Joe Zawinul, John Zorn, Jan Garbarek, Michael Brecker, Marcus Miller, Keith Jarrett......e.d. :-D
ruud () - Dinsdag 16 September '03 - 11:34
Boven de vijfentwintig ben je kennelijk een oude lul? Dan behoor ik inmiddels tot Monumentenzorg... Overigens vind ik het heel normaal hoor, om tijdens een concert ook daadwerkelijk te luisteren naar wat er wordt geboden. Er zijn ook types die achteloos een handje pillen naar binnen gooien om vervolgens 'laag te gaan' waarna de drang tot 'chillen' ontstaat... Dat heb ik nou nooit. Ik kan wel volledig uit mijn dak gaan van muziek, maar dan moeten het echte muzikanten zijn, die echte muziek maken, op echte instrumenten. En niet een of andere puberale zaadstengel die op een paar knoppen drukt. Of erger nog, die andermans platen draait/vernaggelt!
The Gaucho - Dinsdag 16 September '03 - 13:37
Ik zou ook best zo'n lange man willen zijn. Vooral tijdens concerten. Gelukkig hebben ze in Paradiso die handige opstapjes links en rechts (waar trouwens meestal zo'n lange man voor je gaat staan). Overigens is niet "Blue", maar "Settled down like rain" het meesterwerk.
rob - Dinsdag 16 September '03 - 13:38
eh, Ruud. *rustig* luisteren bij John Zorn?!?. probeer dat maar eens bij 's mans 'spillane' of beter nog 'naked city'. rustig is *niet* het woord.
Bij Jan Garbarek en Keith Jarrett is het daarentegen vredig wegdoezelen.
jp - Dinsdag 16 September '03 - 13:38
Raffel kan een hele avond bepalen.
frans - Dinsdag 16 September '03 - 13:41
@jp
Als je de muziek van Tim Berne gewend bent dan kan je 'rustig' naar John Zorn luisteren. :)
ruud () - Dinsdag 16 September '03 - 14:01
Heeft iemand ze nog gezien in Utrecht? Daar hadden ze een heel geinig voorprogramma ;-)