 |
|
« Parijs » Huishoudelijke Medede… Woensdag 24 Sep '03: Hoogtevrees Parijs kent mooie uitzichten over de stad en mijn lief vond dat het tijd werd om mijn hoogtevrees in zijn rug aan te vallen. Het zou therapeutisch werken, zei hij, om dan ook maar meteen als eerste het topje van de Eiffeltoren op te gaan. Waaah! Waaah!, gierde het door mijn lichaam, maar ergens vond ik het ook wel goed. Dat ik er van af zou storten was niet mijn grootste angst, of dat de toren zelf zou omvallen ook niet, want realistisch en nuchter blijf ik wel. Dus het hing alleen van mij af en dat moest ik maar proberen. Mijn maag draaide zich om. Ik pakte een stuk staal vast, durfde niet los te laten. Waggelde op mijn benen. Stond verstijfd, terwijl lief vrolijk zijn fotocamera pakte om een foto te maken. Stukje bij beetje schuifelde ik van de middelste rand richting de buitenste rand, zonder iets los te laten. Met beide handen hield ik me stevig vast. Ik keek naar beneden. Kleine poppetjes en speelgoedautootjes. Pap in mijn benen. Hartkloppingen. Acute dorst. Een dag later waren we bij de Grande Arche in La Défense. Kan je ook op. Uitzicht kijken. Waarom niet? Zonder blikken of blozen stapte ik in de lift. Pas toen we bijna boven waren en ik naar buiten keek, gooide mijn maag zich in mijn keel. Maar toen waren we er al. Eitje! En bovenop was het uitzicht geweldig.
Hoogtevrees is een raar fenomeen, die zelfs (of misschien juist vaak) de meest rationele mensen kan overkomen.
UrbanProf () - Woensdag 24 September '03 - 11:02 Het Centre Pompidou is ook leuk als je hoogtevrees hebt, met die roltrappen aan de buitenkant. Brrr.
lijn (URL) - Woensdag 24 September '03 - 11:23 "Even later zag ik mijzelf zelfs een foto nemen van het uitzicht." Het enige zinnetje dat verraadt dat dit een droomverslag is.
frans - Woensdag 24 September '03 - 11:24 Bikkel... Ik heb plaatsvervangende trots !
majadebij (URL) - Woensdag 24 September '03 - 11:32 Toen ik 16 was stond ik ook te genieten van het uitzicht op de Eiffeltoren, niets aan de hand.
Ik weet niet wat er in die 13 jaar gebeurd is, maar mijn maag draait zich al om als ik er alleen al aan denk om weer op zo'n hoog punt te staan. Jouw stoere verhaal motiveert me wel om ook een poging te wagen mijn hoogtevrees te overwinnen. Aukje (URL) - Woensdag 24 September '03 - 11:53 Hellup!! Krijg alweer last van onaangename hoogtevrees-kriebels alleen al als ik je stukje lees. Maar het moet gezegd: doen helpt! Ging ook ooit naar boven bij La Defense in (toen tenminste) helemaal rondom glazen lift -de ultieme hoogtevrees nachtmerrie- maar het helpt.
Hoewel je wel moet blijven oefenen Merel, je bent het zo weer verleerd. Tip: selecteer je vacanties en weekendjes weg voortaan alleen nog op aanwezigheid van beklimbare gebouwen van boven de 100 meter. En wees er op tijd bij; je weet maar nooit in deze tijden. Voor je het weet staat het gebouw er niet meer. Max - Woensdag 24 September '03 - 12:00 Ha! Good for you girl!
Zelf heb ik geen last van hoogtevrees, wel denk ik soms als ik op een heel hoog punt sta van:"Sh*t! Je zal maar vallen!" Soms doe ik dan nog wel even een stapje achteruit. ;) terence (URL) - Woensdag 24 September '03 - 12:26 ik moet dus naar Parie om van mijn verhogingvrees af te komen. Ik wordt nu al duizelig en misselijk als ik op een drempel sta.
frommel () - Woensdag 24 September '03 - 12:42 Ik laat de hoogtes toch liever aan andere mensen over. (Hoge bomen vangen veel wind he)
popu (URL) - Woensdag 24 September '03 - 12:55 En dan heb je de Eiffeltoren nu met de lift gedaan. Als je de eerste twee verdiepingen gaat lopen, loop of klim je een half uur door zo'n trappenhuis waar er enkel een stalen hek om je heen zit, verder waait de wind gewoon door je haren
maarten (URL) - Woensdag 24 September '03 - 12:58 Laten we het over kanalen hebben.
frans - Woensdag 24 September '03 - 13:04 hoogtevrees? ik kan me er eigenlijk niks bij voorstellen, maar je hebt het mooi beschreven. la défense is tof. dacht dat het de ultieme skate-plek was totdat bleek dat het plaveisel daar sub-optimaal is. dan waren de champs elysées en de rue de rivoli leuker. als je niet kniesoort over wat grind her&der.
jp - Woensdag 24 September '03 - 13:25 U is een held!
Eric (URL) - Woensdag 24 September '03 - 13:29 Misschien moet ik toch ook nog eens proberen mijn hoogtevrees te overwinnen. Want het leek wel redelijk makkelijk te gaan bij jou Merel !
Ingrid (URL) - Woensdag 24 September '03 - 13:51 25 bikkelpunten voor Merel!
Mijn hoogtevrees beperkt zich meestal tot kleine hoogtes op omvalbare en afvalbare objecten: losse trappen, smalle randjes waarop gelopen dient te worden: brrrr! Florrie () - Woensdag 24 September '03 - 14:03 Zeer dapper! Maar volgende keer toch maar de trap naar de eerste verdieping nemen, dan hoef je niet zo lang te wachten. ('t zijn minder treden dan Montmartre)
Hoogtevrees: Ik als vliegangstige vraag al jaren hardnekkig om een plaatsje aan het raam om mezelf te bewijzen dat ik mijn angsten meester ben. Philip - Woensdag 24 September '03 - 15:06 Volgende keer Tour Montparnasse?
Fleurieus.nl (URL) - Woensdag 24 September '03 - 18:17 Tja, Nederlanders zijn hoogteverschillen niet zo gewend, wie beklimt er nu dagelijks de Euromast...
Toen ik op wintersport met een stoeltjeslift zo'n 1500 meter omhoog moest was ik de eerste dag wat bangelijk. Aan het eind van de vakantie was het al heel gewoon, dat hoogteverschil... Of is je Aap gewoon een goeie therapeut? CasaSpider (URL) - Woensdag 24 September '03 - 19:03 De dag ervoor gigantisch gezopen en de dag daarop de Eiffeltoren gedaan met een kater van hier tot in Tokio, klamme handjes hoor...
Huug - Woensdag 24 September '03 - 22:44 Hoogtevrees? Daar sta ik boven.
(Wijlen mijn moedertje niet: die vond begane grond al angstaanjagend) pim (URL) - Donderdag 25 September '03 - 10:51 I)akmuis heeft uiteraard klimmen als sport. En ja, die hoogte, je went er inderdaad langzaam aan om bijvoorbeeld een overhang te klimmen en daarna ineens heel veel ruimte onder je voeten te zien...
I)akmuis - Vrijdag 26 September '03 - 23:58 Toen ik bovenop de kat van een stapelkraan moest klimmen wist ik weer wat hoogtevrees was.
Toch noem ik het liever last van zwaartekracht, want als je in de ruimte rustig van de ene modul naar de andere zweeft heb je geen centje last. John () - Woensdag 08 September '04 - 01:50 Fucking hoogtevrees.
Ik zit in het leger en binnenkort gaan we een klimtoren op van 25 meter. bah bah, Ik hoop dat ik met wat steun erdoor kom anders kan ik mijn carriere vergeten bij defensie maykel - Zondag 13 November '05 - 20:13 als de zaterdagskrant al te dik ga ik er niet op staan.
m'n vriendin op hoge hakken vind ik al dapper :) snap nooit zo wat mensen op grote hoogte te zoeken hebben,we zijn niet gemaakt om te vliegen. mafkees1233 - Maandag 14 November '05 - 14:30 ik heb ook hoogtevrees. vreselijk!
Toen ik in Barcelona de sagrada familia bezocht ging het bijna fout, ik begon te trillen, zweten en ik wou er zelfs af springen. mijn nichtje hield me gelukkig tegen. :D mij () - Woensdag 14 Maart '07 - 21:55 Helaas moet ik je teleurstellen want je bent niet van je hoogtevrees af. Je hebt het overwonnen en dat is ook goed. Maar de hoogtevrees blijft en zal zo nu en dan de kop opsteken. En het ergste is dat het fenomeen alleen maar erger wordt naarmate je ouder wordt. Ik zeg dit niet om je te ontmoedigen, maar meer als een waarschuwing om in je pogingen je hoogtevrees te overwinnen misschien net iets te ver kan gaan. In de jaren 60 heb ik als bouwvakker bij de renovatie van het paleis op de dam puin moeten afvoeren over een steiger op 35 meter hoogte in de Burgerzaal naar een bouw lift. Na 5 keer dacht ik dat gaat goed, ik heb geen last meer. De 6e keer ging ik mee met de bouwlift omdat het toch etenstijd was. Ik ben toen op staande voet ontslagen omdat ik het verbod had genegeerd dat het ten strengste verboden was om met de bouwlift (1 x 1 meter) op of neer te gaan. Achteraf was het allemaal voor niets geweest. De hoogtevrees is weer teruggekomen en alleen maar erger geworden. Nu op 64 jarige leeftijd beleef ik de meest ergerlijke vorm van hoogtevrees: PIJN. Zelfs in gedachte kan ik hoogtevrees hebben en dan heb ik een stekende pijn die vanuit m’n lies naar m’n benen omlaag trekt. De pijn gaat over zodra ik ergens anders aan denk. Van hoogtevrees kom je niet af, je kan het hoogstens proberen te overwinnen.
frits - Zondag 01 April '07 - 01:40 Hallo,
Ik heb ook hoogtevrees,nu heb ik en vraagje...Ik ga binnenkort naar Londen en ik ga met de groep in de Londen Eye zijn er mensen met hoogtevrees die er zijn ingeweest? Ik heb heel erg hoogtevrees durf niet eens op een tafel te staan. Ik hoop dat iemand antwoord geeft op de vraag of de londen eye erg eng is of niet. Groetjes hoogtevreesvrouwtje - Maandag 23 April '07 - 13:46 
|
