Het was even droog en de jongen voor mij had zijn paraplu opgevouwen dwars over zijn stuur gelegd. Hij trapte wel, maar kwam niet echt vooruit. Bovendien maakte hij een nogal wankele indruk. Hij had een bordeaurood zeiljack aan waarop de naam van zijn roeivereniging in grote letters achterop geschreven stond.
Hij bleek balorig. Toen ik hem wilde inhalen, schoof hij snel opzij. "Haha", zei hij. Met deze twee lettergrepen kwam een flinke dranklucht mijn kant op. Ah, een dronken corpsbal om, hoe laat is het, drie uur 's middags. "Ik ga je prikken", zei hij, terwijl hij vervaarlijk met zijn paraplu begon te zwaaien. Hij prikte enkele malen in mijn richting, waarbij hij bijna de controle over zijn fiets verloor. De weg was hier smal, met geparkeerde auto's rechts van mij, dus inhalen als iemand het je perse wilde beletten, was onmogelijk. Ik keek hem verbouwereerd aan. Sarcastisch, omdat hij mij nooit zou kunnen raken in zijn toestand. Lachend, omdat het een bijzonder gezicht was. Geďrriteerd, omdat ik geen zin had om de strijd aan te gaan met deze ballo.
In de tijd die het hem kostte om zijn evenwicht te herstellen, probeerde ik hem in te halen. Maar daar kwam die paraplu weer mijn kant op. "Ik ga je prikken", zei hij weer. "Nee", zei ik, "ik ga je even inhalen". "Nee", zei hij, "ik ga je prikken". "Nee", zei ik, "dus niet" en ik week zo ver mogelijk uit.
Ik haalde hem in terwijl ik de paraplu met mijn arm probeerde te ontwijken. Op het moment dat ik hem voorbij was, hoorde ik het geluid van een vallende fietser. Toen ik omkeek, zag ik de jongen liggen op straat. Zijn fiets lag bovenop hem. Naast hem lag zijn paraplu. Opengeklapt.
Ik fietste ooit naar huis. 's Nachts. Ik haalde een paar ballorige (leuk woord, ga ik vaker gebruiken) jongens in die iets vaags riepen. Ik reageerde niet en fietste door. Een paar seconden later hoorde ik een schreeuw en een plons. Ik keek om zag dat een van de jongens het water in was gereden... maar niet voordat hij het dunne laagje ijs had gebroken dat erop lag... ja, het was koud die nacht.
grappig, maar hij kan werkelijk hoor.
dat jong heet ook geen leven als ik het mag zeggen, echt groep 8 gedrag.
damn doe normaal ofzo
moet hij is bij mij flikken, nou dan zal hij dat geweten hebben ook.
merel () - Donderdag 09 Oktober '03 - 16:00
Groep 8 was veel leuker dan 750.000 ansichtkaarten schrijven. Gegokt en verloren, maar in ieder geval gegokt!
Jochem de Bruin - Donderdag 09 Oktober '03 - 16:42
Hmmz, volgens mij is de Merel hier boven mij niet de Echte Merel...
" Ik ga je prikken" < klinkt wel erg grappig/lief, net een stout kaboutertje, hehe
Peter Verbrugge () (URL) - Donderdag 09 Oktober '03 - 19:53
mooi... Merel kicks ass... :-)
Martijntje () - Vrijdag 10 Oktober '03 - 03:13
Kijk, dat mensen mooie ouderwetse woorden als balorig gaan gebruiken, daar ben ik helegaar voor, echter slechts indien en voorzover die woorden correct geschreven worden, zoals in dit geval met één l...;-)
Aangerand en wel snelde ik naar het dichtsbijzijnde café, goot me vol, sprong op de fiets, en viel daar met een rot-smak vanaf door een of andere passerende malloot. Bedankt voor jullie steun.