Zeer vernuftig

Ik zag net de tijd op de computerklok geheel automatisch verspringen van 2:59 uur naar 2:00 uur.

Weblogqueens

Wat doe je als het wintertijd wordt en je dus een uur extra kado krijgt?

Antwoord van Merel: een uur langer slapen!
Antwoord van de dames 10e en Luna: een weblogmarathon houden van 24+1 uur.

Ze zijn gek!

Maar goed, bij deze een beetje steun voor hun inspanningen de komende uren.
Morgen om 12 uur is het feest voorbij.

Houd vol dames!
En moed!

(PS. Weblogqueens? Weblogqueens? Ik wil hierbij even benadrukken dat er natuurlijk maar 1 de echte weblogqueen is van Nederland! tsk! tsk!).

De Sarphatistraat

Maus en Ronja Geniaal

Maus en Ronja zijn volgens mij hoogbegaafd.
Ja, zult u denken, dat zegt ze alleen maar omdat het haar eigen katten zijn.

Maar dat is helemaal niet daarom. Ze zijn gewoon buitenproportioneel slim.
Een voorbeeld:

Zoals u weet, heten de poezenbeesten Ronja en Maus. Zij weten dat ook. Maar toch, als ik hen wil roepen en ik gebruik hun naam niet, maar bijvoorbeeld 'oeziewoezies', dan komen zij toch. Als ze dan hun hoofd om de hoek steken en naar mij toe komen trippelen, dan complimenteer ik hen met hun uitzonderlijke slimheid.
En het is heus niet zo, dat het alleen bij het woord 'oeziewoezies' werkt. Ook als ik ze roep onder de door mij veel gebruikte koosnaam 'moesjiemasjies', komen ze aangelopen. Dit is uitzonderlijk. Ik ben andere varianten aan het uitproberen.

Niet alleen auditief zijn ze bijzonder aangelegd, ook op het verbale vlak liggen exceptionele talenten verborgen. Verborgen, inderdaad, want ze zijn pas 1 natuurlijk, maar Ronja kent inmiddels al het alfabet. Vooral als ik gedoucht heb en druipend met mijn handdoek sta, dan komt ze aangetrippeld en miauwt ze, omhoog kijkend, enkele keren achter elkaar. Het duurde even voor ik het door had, maar het is steeds 26x. Toen ik goed luisterde, hoorde ik de klanken van ons eigen alfabet.
Ik verwacht dat we zo rond januari kunnen beginnen met woordjes.

Ik ben niet van plan om Ronja en Maus anders te gaan behandelen. Ze mogen dan wat verder zijn dan andere katten op hun leeftijd maar gelukkig beleven ze ook nog plezier aan de normale kattendingen, zoals in schoenendozen kruipen, kotsen op de antieke tafel, achter speeltjes aanrennen en vliegen vangen.
En slapen, heel lang slapen.

Reacties

Een greep (let wel, dit is slechts een selectie) uit de reacties die de afgelopen week binnenkwamen op oude stukjes op deze site.

'loes' posted the following comment:
debielll

'hans' posted the following comment:
merel je mag oprotten met je kutpraat

'kees' posted the following comment:
ik wil ook de noten van de vlooienmars, dus als iemand hier mij zou kunnen helpen??
alvast bedankt

'Twan' posted the following comment:
Beste Jan, Joost en anderen:
Ik vind het prachtig als een mooie meid een string aan heeft en daardoor haar lekkere, strakke kont goed uitkomt. Zeker als ze zo?n doorschijnende linnen broek of rok aanheeft, niet te strak en niet te weid. Ook bij donkere kleuren (het hoeft niet altijd wit te zijn) zie je dan dat haar billen bloot zijn. En soms zie je ook het vetertje van haar string tussen haar billen verdwijnen. Mmmmmm ?..  Ik hou er nu eenmaal niet van als die string duidelijk boven haar broekband uitkomt. Trek dan een string aan die wat lager zit. En die lage broekbanden vind ik echt helemaal afschuwelijk! Zoals gezegd, als ze een gewone broek aanheft en die zakt iets af waardoor haar bilnaad of het bovenste randje van haar heupstring tevoorschijn komen, dan vind ik dat wel hot!

En Joost, je moet het toch eens proberen zo?n string. Als je een goede neemt dan zit het fantastisch; zeker bij warm broeierig weer, maar ook bij het sporten. Dat is ook de reden waarom ik ze draag. Ik draag ze niet om aan anderen te laten zien en loop er niet mee te koop. Als het erom gaat er in ondergoed goed uit te zien, dan neem ik een boxer.

'sabrina' posted the following comment:
hey lekkerding
mijn vraag aan jou is heb je een vriendin ik hoor je groetjes ennsucses van Sabrina

'lieve' posted the following comment:
Ik persoonlijk vindt als Belg, dat jullie in Nederland tenminste jullie zanger waarderen.Hie in Belgie is dat niet zo.Hier sterft iemand,komt in het nieuws en voor de rest zien wij niets meer.Triestig voor de fans zo.Maar Nederland heeft de fans een kans om afscheid te nemen.Bedankt Nederland, ik heb ook afscheid van Andre kunnen nemen zo. Dank u wel!

'ivan ' posted the following comment:
blablablablablab
la

'meiske' posted the following comment:
halow allemaal ik heb zelf ook sproetjes alleen nu wel een stuk minder als vooreen als je elke avond voor het slapen een watje gedrenkt in citroensap en karnemelk over je gezicht haalt( het stinkt egt heel erg) dan helpt het wel maar je krijgt er niet echt een hele mooie huid van ofzo dus als je wilt kan je erna ook nog een beetje foundation of poeder gebruiken bij mij holp het best wel maar zie maar wat jullie ermee doen.

Onder aan de Dijk

Onder aan de dijk zat een jongen. Hij leunde met zijn rug tegen een stapeltje hout. Zijn ene been was opgetrokken, de ander lag languit. In zijn mond had hij een korenhalm waar hij op kauwde.

Hij mijmerde. Over de wereld, zijn leven, de dromen die hij had, het meisje dat hij gisteren had ontmoet. 
Voor hem stonden een aantal koeien te grazen. Een tractor reed terug naar een boerderij. Het rook naar herfst.

Er kwam een meisje aangelopen. Toen ze de jongen zag, hield ze even stil. Op haar gezicht verscheen een glimlach.
Ze wijzigde haar koers en besloop de jongen van achteren.
Zachtjes, zodat hij haar niet op zou merken. Ze dook een beetje ineen.

Ze kwam dichterbij. De spanning en opwinding waren van haar gezicht af te lezen. De jongen had niets in de gaten.

Toen sprong het meisje op de jongen af en hield haar handen voor zijn ogen.
'Raad eens!?', riep ze, met een stem waaraan de net opgebouwde spanning ontsnapte.

De jongen pakte de handen van het meisje vast.
Op zijn gezicht verscheen een brede lach.
Het meisje werd rood en giechelde.
De jongen had geen enkele twijfel over wie dit kon zijn.

Alweer die dekselse Torens

Torens in de Tuin

Ik vroeg me af of de heren verbouwers de torens hadden omgezaagd 's nachts, of dat er misschien een terroristische aanslag had plaatsgevonden waar ik helemaal niets van had gemerkt. Of magie. Want dat kan natuurlijk ook.

In ieder geval pakte ik mijn amateurcamera om de beelden vast te leggen voor hongerige journalisten van RTL4 of SBS6.
Baanbrekend nieuws.

Wat er daarna gebeurde, is onbeschrijflijk.
Na enkele uren zag ik heel langzaam de contouren van de torens opdoemen.
Hier was zeker sprake van een onalledaags verschijnsel dat mij deed denken aan vage films over buitenaardse wezens.

In een mum (hi, mum!) van tijd kwamen de torens weer in het zicht.
Sterker nog, drie uur later stonden zij er alsof ze nooit waren weggeweest.
Zeer apart.

Vlak daarna begonnen de torens licht te geven. Een zwak schijnsel in een blauwige avondzon.

Vandaag doen ze alsof er niets gebeurd is.
Ik weet beter.

Regen

Secundaire Voorwaarden

Als de primaire levensvoorwaarden je in de steek laten, zijn het de secundaire voorwaarden die het voor je moeten doen.

Zo was er de man van de dierenwinkel waar ik nog nooit was geweest. Ik wilde graag 5 kilo poezenvoer en stond naar de speeltjes voor de kat te kijken. Soms pakte ik iets uit de plastic doosjes om te kijken of het rammelde of piepte. Ik liet de gekke beestjes over de toonbank lopen, snuffelde er wat aan en maakte zelf wat extra piepgeluiden.
Ik besloot een gevlochten konijntje te nemen met een rammelaar in zijn buik. De man van de dierenwinkel vroeg of ze ook zo hielden van die kleine nepmuisjes met kattengras erin. Ja, riep ik, en voor ik het wist was ik een lang verhaal aan het vertellen waarin ik op onnavolgbare wijze Maus en Ronja nadeed. De man van de dierenwinkel was groot en sterk en een beetje grof in zijn gezicht. Hij keek me even heel vriendelijk aan, greep met zijn grote hand in de pot met muizen en stopte er een paar in mijn tas. 'Die zijn van mij', zei hij.

Ook was er mijn daklozenkrantverkoper, die meer overzicht heeft dan ik had kunnen vermoeden. Hij ziet mensen komen en gaan, houdt de buurt in de gaten, weet wie er bij wie hoort. Toen ik deze week woedend en toch energieloos de Albert Heijn uitliep en hem geen blik waardig gunde, kwam hij naar me toe toen ik mijn fiets van het slot haalde. Hij spreekt nauwelijks Nederlands maar vroeg aan me: 'Gaat goed?'
Ik zou hem hebben kunnen omhelzen vanwege deze vraag (maar hoewel ik geen smetvrees heb, ging me dat toch te ver).

Er was de fietsenmaker, want natuurlijk ging mijn band gisteren lek. Hij wilde me vanwege de OV staking wel een leenfiets meegeven, want wat moet een mens in Amsterdam zonder fiets? Maar een meisje dat toevallig langsliep, zei dat de trams in Amsterdam wel reden, vanwege de eerdere staking.
De fietsenmaker belde voor mij naar het peperdure OV9292 om er zeker van te zijn dat ik netjes op mijn werk zou komen.
Dat was fijn.

En er waren de mailtjes van C.

Op de Fiets (66)

Ik was twaalf, woonde net in Amsterdam en was op weg naar atletiek. Ik moest het Frederiksplein oversteken.
Omdat het stoplicht al een tijdje op groen stond en ik zeker wist dat hij zo op oranje zou springen, trapte ik extra hard door.
Ik vloog het plein over.

Aan de overkant had ik nog steeds een behoorlijke vaart.
Toen gebeurde het.

Vanuit het niets gooide iemand plotseling een autodeur open. De deur hing precies over het fietspad.
Remmen had geen zin. In volle vaart reed ik er op af. Ik raakte de deur en lag een seconde later op de grond.
Mijn fiets in de kreukels, ik in shock.

Een mevrouw stapte verschrikt uit de auto. Ze vroeg of het ging. In het Frans. Ze begon over verzekeringen en over spijt en over niet gezien en over geen fietsers in Frankrijk. Ik kan me nog goed herinneren dat ik het vreemd vond dat ik alles kon verstaan. Ik had net een jaar Frans op school. Zelf spreken ging me minder makkelijk af en ik zei vooral 'non'. Met mijn hoofd schudden deed pijn.

Op de tramhalte en de stoep stonden mensen te kijken. Ik wilde naar huis. Weg van deze plek waar alle aandacht op mij gericht was. Mijn knie deed pijn. Mijn hersens voelden door elkaar geschud.
Ik probeerde op te staan en merkte toen dat ik een schoen kwijt was.
Iemand had mijn fiets op de stoep gezet en het frame recht proberen te buigen.

Ik zocht het wegdek af. Geen spoor van een schoen.
De Franse vrouw bleef maar tegen me aanpraten. Ze had het over dokters en ziekenhuizen. Ik wilde naar huis.
Ik vond de vrouw vervelend.

Plotseling kwam er een jongen aangerend.
In zijn hand had hij mijn schoen. 'Lag op de tramhalte aan de overkant', zei hij. 'Flinke klap was dat, zeg'.
Hij knielde voor me neer en hielp me mijn schoen aantrekken.
Assepoester.

Ik herinner me dat ik in shock op mijn fiets stapte maar dat het wiel was kromgebogen.
Ik liep naar huis, fiets aan de hand.
Pas op de bank binnen begon ik vreselijk te huilen.

Smoeder

Toen ik zes was, ging mijn moeder dood. Ik zou ook overleden kunnen zeggen, maar dood klinkt lekker rauw en het geeft veel beter weer hoe naar het is.
Overleden is een stom eufemisme dat onrecht doet aan alles.

Dood, dus.
Het was pinksteren, mei 1982.

Alles wat je als kind meemaakt, is normaal, want je weet niet beter. Dus was het ook normaal dat mijn moeder dood was. Hoewel mensen soms wel heel verbijsterd reageerden op mijn antwoord waar mijn moeder was.

Later merkte ik dat ik de dood van mijn moeder ook kon gebruiken om te shockeren. De rectrix van het gymnasium vroeg ooit aan mij hoe mijn moeder daar wel niet over zou denken, toen ik eruit gestuurd was tijdens de teken(!)les. Ik riep tegen haar dat ik geen moeder meer had en liet haar in de pijnlijke stilte die volgde achter. Ik kreeg geen straf.

Hoewel ze dood was, was ze er altijd. Ze zat ergens in een achterkamer van mijn hoofd. Vaak verscholen, weggedrukt, weggestopt op een plek waar ze me niet al te veel pijn kon doen. Doorleven zou ik.

Die plek is de laatste maanden week geworden. Hij verplaatst zich gevaarlijk dicht naar mijn hart. Ik ben veel minder goed in staat haar dood te verdringen. Hoort bij de leeftijd, zegt men. Is goed, zegt men. Voor het verwerkingsproces. Daar moet je doorheen.

Verwerkingsproces here I come.

Deze week zag ik in Theater Bellevue de voorstelling Smoeder. Marcel Musters (Mug met de Gouden Tand, Hertenkamp) en Maria Goos (Pleidooi, Oud Geld, Cloaca) maakten deze voorstelling naar aanleiding van de dood van de moeder van eerstgenoemde, twee jaar geleden. De moeder van Maria was 17 jaar ervoor jaar doodgegaan en dit was een mooi moment om er iets mee te doen.

In het begin van de voorstelling was ik boos. Ze vertelden over hun moeders en ik dacht alleen maar: ja godver, jullie hebben ze tenminste nog meegemaakt. Maar gaandeweg veranderde de boosheid in verdriet. Een positief verdriet, dat wel. Want hier ging het om stilstaan, om herdenken, maar ook om hoop en berusting.

Theatertherapie, zo u wilt, werkend als een tiet. Op vernuftige wijze wisten de twee mensen op het toneel stilletjes aan acteurs te worden. Plotseling keek ik naar twee mooie, dappere mensen die hun eigen moeder speelden. Vol liefde en oprechtheid. Grappig en ontroerend. 

Na afloop liep ik rond met een enorm brok in mijn lijf en de noodzaak om iedereen te willen vertellen over deze voorstelling.
Bij deze! Voor iedereen die een moeder heeft of er eentje is kwijtgeraakt: gaat dat zien!

(in Bellevue is hij uitverkocht, maar begin december zijn er extra voorstellingen in De Brakke Grond).

MerelRoze.com Nieuwe Stijl

Hopla! Een nieuwe layout!
En hopla: merelroze.com nieuwe stijl!

Het heeft nu wel lang genoeg geduurd, dat elkedageenstukjeschrijven.

Drie-en-een-half-jaar.
1800 stukjes.
1.205.000 bezoekers.

Weet u wat?
Ik houd ermee op!

Dat is niet alleen voor u een opluchting (het lezen van al die opvulstukjes gaat op een dag ook vervelen) maar ook voor mij, want ik hoef me op sommige ochtenden niet meer geforceerd in allerlei creatieve bochten te wringen.

Wil dat zeggen dat dit weblog stopt?
Nee hoor!
Ik vind het schrijven veel te leuk om het helemaal te missen.

Voortaan zet ik hier alleen een stukje neer als ik er zin in heb en er de tijd voor voel. Eerst ga ik morgen genieten van wakker worden sinds heel lang zonder de verplichting van mijn weblog te voelen. En daarna ga ik bedenken wat ik in godsnaam met al die overgebleven tijd zal doen.
Woei!

Tot snel!

Jarig

29...

Nederland verdient beter (and so do we)

Overal zagen we mensen met gele driehoeksborden. Nederland verdient beter. T-shirts van het FNV, zelfgemaakte poncho's met verwensingen aan het hoofd van Jan Peter Balkenende, vlaggen van GroenLinks. Strijdbaar. Van verre gekomen.

We liepen tegen de richting in. Om mijn schuldgevoel te sussen stak ik af en toe mijn duim omhoog. Ik sprak de demonstranten bemoedigend toe, zet um op he, maar ik kreeg geen blikken van verstandsverhouding terug.

Ze kwamen allemaal vanaf station Amstel. Blijkbaar werden ze zo geleid. Ze stonden met plattegronden in hun hand en vroegen of deze rivier de Amstel was. Ze moesten nog ver.
Het waren er veel en dat stemde me blij.

Ik liep niet met ze mee en ook dat was goed.
Soms mogen anderen het werk even doen en gaan er persoonlijke dingen voor.

We liepen tot we geen demonstranten meer zagen. Daarna liepen we tot we niet meer wisten waar we waren. Over wandelpaden die ik nooit eerder had gezien, over het roze fietspad en onder het viaduct weer terug.
Toen we weer bij station Amstel aankwamen, gingen de eerste demonstranten alweer naar huis.

Het Bureau

Er stond ineens een tafel aan het eind van de gang. Normaal is het altijd rustig in de gangen van het gebouw, maar nu stond er behalve een tafel een rij mensen te wachten. Excentrieke mensen van alle pluimage. Opvallende samenstelling.

Soms ging de deur van het kantoor even open en kwam er iemand naar buiten.
Diegene praatte niet met de anderen in de rij maar liep rechtstreeks door naar de liften om het pand te verlaten.
Ondanks het aantal mensen, was het stil.

Er kwam een vrouw uit het kantoor naar buiten die helemaal in het roze gekleed was. Ze had, net zoals de anderen die het kantoortje verlieten, een knalgele tas om haar schouder. De rij keek haar zwijgend na.
Een volgende wachtende ging naar binnen. Het was een man die ik wel kende, kaal hoofd, een acteur. Politieagent in soapseries, gevangenisbewaarder, crimineel, zo een.

De vrouw in het roze kwam teruggerend. Ze bonsde op de deur.
'Ik heb geen telefoon!', riep ze.
De kantoordeur ging open en ze kreeg een mobiele telefoon aangereikt.
'Succes he', zei de man die haar het telefoontje gaf.

De vrouw in het roze rende snel terug naar de liften. De deur stond nog open.
Vlak voordat ze instapte, stak ze haar duim naar de rij omhoog.
'Daar ga ik dan!', zei ze en nam theatraal afscheid.

Toen ik zojuist naar buiten ging, was de rij verdwenen.
Wel stond de tafel nog overdwars aan het einde van de gang.

Notulen van het Overleg