Van sommige woorden weet ik nog precies wanneer ik ze voor het eerst hoorde. Het was mijn 10 jaar oudere neef E. die mij voor het eerst het woord assertief liet horen (natuurlijk was het woord vast eerder in mijn buurt uitgesproken, maar vaak hoor je een woord een hele tijd niet, totdat je het echt tot je oren hebt laten doordringen. Dan hoor je het ineens heel vaak).
We zaten destijds in een restaurant met een familiediner en ik kreeg van de serveerster een bord met eten met rijst erbij. Terwijl ik toch echt frietjes had besteld. Mijn neef wist dat en zag dat ik er niets van durfde te zeggen. "Weinig assertief van je, Merel", zei hij. En ik lachte mee, en zei: "euhm nee, haha", terwijl ik helemaal niet wist wat hij bedoelde want ik kende de betekenis van het woord niet. Dat meelachen was kortom ook weinig assertief.
Asservititeit komt bij mij met de jaren, en vaak nog veel te weinig. Maar gisteren was ik twee hele malen assertief ten top. Woeha! Eerst. Ik stond te bellen vlak bij mijn fiets. Kletserdieklets. Er kwamen een man en een vrouw aangelopen met een geruite puntzak met friet en mayonaise waarvan ze zo aan het genieten waren dat ze niet doorliepen, maar op mijn hoogte bleven stilstaan. Ik kletserdieklets, zij smikkeldesmakkel. Toen de man bij het einde van zijn portie friet was gekomen, vouwde hij de vette puntzak waar nog wat mayonaise uitsijpelde op tot een klein pakketje. Toen keek hij even om zich heen, en legde zijn pakketje druipend vet op MIJN achteropje! Waaat?! Normaal gesproken zou ik niets hebben gezegd maar ineens zei ik heel hard: "Hee, ik wil helemaal niet dat jij jouw patatzak op mijn fiets dumpt!"
Gelach aan de andere kant van de lijn. De man draaide zich om en zag mijn verontwaardigde blik. Even had ik veel spijt van mijn assertiviteit. Hij was best groot. Ik prevelde wat in mijn mobiele telefoon. Maar toen begon de man te lachen en zei: "Je hebt gelijk, heel erg, maar moet je kijken, de prullenbak is zo ver weg". Ik keek. De prullenbak was ver weg, dat klopte. Geen enkele reden om, zei ik streng. En hop, daar ging hij, sjokkend op weg naar de prullenbak. Zijn vrouw keek hem gniffelend na. Victory mine! Ik assertieve vrouw zonder klerenscheuren!
(Poeh. Dit allemaal intypend heb ik nu helemaal geen zin in voorbeeld twee. En u als lezer vast ook nog niet. Deel twee volgt, met handige tips, van het assertieve vogelbeest).
Reacties:
Beetje onwaarschijnlijk verhaal. Mensen gooien hun rotzooi of gewoon op de grond of ze gooien het keurig in een afvalbak.
Nou, Wim, onwaarschijnlijk maar waar. Bovendien wordt in het verschrikkelijk Amsterdam mijn achterop wel vaker als vuilnisbak gebruikt.
Merel - Donderdag 25 Maart '04 - 09:11
lang leve de grote stad... (zei ik die uit een klein dorpje kom)
Marjolein () - Donderdag 25 Maart '04 - 09:16
Goed zo! Ik zei een keer tegen een vrouw in de Retourette (de Retourette? Jahaa, de Retourette ;-)) dat ze de doppen van de lege flessen in de prullenbak moest gooien en niet op de grond. De prullenbak stond naast haar.
Toen zei ze: "Waar bemoei je je mee?"
Toen zei ik: "Met jou".
Ik heb best al zin in voorbeeld twee! Maar soms moet je zuinig zijn op leuke onderwerpjes voor stukkies, da's waar.
Goed hoor, assertiviteit, zolang het niet omslaat in arrogantie. :-) Maar dat zit hier wel goed. Voorlopig. :-P
Ik heb (had) een rieten mand op mijn fiets. Die zat regelmatig na een avondje parkeren in de stad halfvol met allerlei afval. Een keer stond ie geparkeerd op de munt en vond ik mijn mandje vol met minstens tien bossen narcissen. Kijk, dat soort afval maakt een mens vrolijk. Vorige week is mijn mandje (na 14 jaar) van mijn fiets gestolen.
Gerda () - Donderdag 25 Maart '04 - 11:18
Je kopje "Mondig", slaat dat nou op het eten van de patat of op het praten in je mobiel of op ..... (wie zal het zeggen)
Ben ook best assertief: In de achteruitkijkspiegel zag ik dat er vanuit de auto achter me een McDonalds-zak de berm ingegooid werd. Bij het naderende stoplicht stond ik vóór dezelfde auto te wachten. Uitgestapt en door het opengedraaide raam gevraagd of mevrouw het normaal vond d'r troep zo weg te gooien. Ze had er geen problemen mee, vertelde ze. Hopelijk had ze dat ook niet met het feit dat ik m'n asbak uit m'n auto had meegenomen en die en passant dan maar in haar auto leeggooide .....
Jan L. - Donderdag 25 Maart '04 - 13:08
Merel, ik hoor het al, ik kan nog wel wat van je leren. Op naar les 2 in de assertiviteitscursus. Ik ben alleen assertief bij mensen die ik ken. Da's ook al heel wat. Toch?
off topic: zojuist een symposium over publiceren aan de UvA bijgewoond. Een lezing ging over webloggen. Merel kreeg een eervolle vermelding. Ik begrijp dat je per dag 1500 bezoekers trekt?
Jaïr () - Donderdag 25 Maart '04 - 15:06
@ Wim: mijn achterop is ook vaak bezaaid met dingen. Mensen schamen zich kennelijk toch te veel om een blikje (kinkeldekinkel) op straat te mieteren. Dat ziet en hoort iedereen. Een beetje achteloos zo op een achteropje leggen ziet niemand en lijkt nog best netjes ook.