Koninginnedag 2005

Ongerudje

Het T9 woordenboek van mijn Nokia is nogal preuts.
De alternatieven die hij aandraagt zijn vaak wel de moeite waard.
Vanaf heden ben ik elke maand ongerudje.
En dat is geen understatement.

Hoera! Een wolk van een baby

SJEMIG DE PEMIG!
Ik heb gans en geheel mijn eigen jubileum gemist.
Merelroze.com werd gisteren maar liefst 4 jaar oud!

Uit de oude doos:
op 28 april 2004
op 28 april 2003
op 28 april 2002
op 28 april 2001

Hola! Que Tal!?

Koud terug uit Berlijn en jawel, het volgende (ditmaal warme) reisje staat alweer voor de deur.
Je suis un lucky bastard!

Al jaren wil ik naar Andalucia en dat gaat nu eindelijk gebeuren (mocht er niet weer iets tussenkomen)! Hoera! Hiep Hoi! Wappie Wowsers!
Het vliegtuig brengt ons naar Madrid vanwaar wij met de gehuurde coche door het land van Don Quijote naar het zuiden zullen trekken.
Van Cordoba naar Sevilla, van Sevilla naar Granada, van Granada terug naar Madrid.

Ol?!
Castagnettes!
Patatas Bravas!

Maar nu terug naar de realiteit. Omdat we de eerste dag vrij laat aankomen in Cordoba, leek het ons handig om daar alvast een slaapplek te regelen.
Wat blijkt?
ALLES ZIT VOL!
Tenminste, alles wat ik kan vinden. Alles wat ik de afgelopen dagen heb afgestruind op het wereldwijde web. Alles wat ik bereikte via e-mail of telefoon. Eerst probeerde ik prijsklasse 0. Toen prijsklasse 1. Toen prijsklasse 2. Toen zat ik inmiddels al op zo'n budget dat ik me afvroeg waar ik mee bezig was. Toen besloten we dan maar eerst naar Granada te gaan. Ook daar alles vol!

Hoewel ik respect heb voor uw terechte, allesverzengende jaloezie, wil ik u toch om enige medewerking vragen.
Heeft iemand ervaring met last minute overnachten in Cordoba?
En nee, het is geen semana santa als we aankomen.

Paustrix

Dingen waar ik niet ge?nteresseerd in ben maar die door televisie, radio en kranten niet aflatend in hoog tempo en continu mijn kant op geslingerd worden, zeker als ik denk dat het nu eindelijk voorbij is:
1. De paus, dood/levend
2. De koningin
3. De discussie over de koningin en de paus

My First Joint

Op een muurtje in de zon op de Nieuwmarkt zaten drie jonge Engelse toeristen.
Ze keken geconcentreerd naar het zakje in hun hand.
'Weten jullie hoeveel erin moet?', vroeg een van de jongens aan de andere twee.
Er volgde een stilte.
De rechterjongen schudde zijn zakje een beetje heen en weer.

Toen zei de linkerjongen, die er duidelijk ook geen verstand van had maar die dat wel wilde hebben en die niet tegen stiltes kon, dat hij het wel wist.
Op zijn voorbeeld draaiden de jongens vervolgens stuntelig de dikste joint die ik ooit heb gezien.
Zonder tabak.

OpFlickr!

Het duurde even (heel erg lang) maar nu ben ik ook een Flickrvrouw.

Niet mijn dag vandaag

Het ging zo:

Ik kon niet in slaap komen gisteren. Ik had het koud want was even ervoor natgeregend en ik moest hoesten en het stonk heel erg naar het pas geverfde huis van de buren. En een tijdje later kon ik nog steeds niet slapen. En nog een tijdje later nog steeds niet. Toen ging de wekker. Toen moest ik drie keer snoozen voordat ik mezelf ertoe kon zetten op te staan. Toen moest ik hoesten en niezen en had ik keelpijn. Toen had ik meteen een lekke band. Toen ging ik naar de fietsenmaker. Toen wilde de fietsenmaker me geen leenfiets geven maar een huurfiets van 4euro50. Toen werd ik boos op de fietsenmaker. Toen zei de fietsenmaker dat ik dan maar naar de concurrent moest gaan. Toen dacht ik even na. Toen moest ik de fiets toch achterlaten en een huurfiets nemen van 4euro50. Toen zei de fietsenmaker: ik ga vandaag wel om half zes dicht dus als je er niet voor half zes bent dan is het jammer voor jou en krijg je je fiets morgen en moet je twee dagen huurfiets betalen en dat is negen euro. Toen zei ik tegen de fietsenmaker dat hij een enorme zeiksnor was. Toen zei ik dat helemaal niet want ik zei: oke dat is goed. Toen fietste ik op de huurfiets van 4euro50 naar mijn werk. Toen deden de remmen van de huurfiets het niet. Toen had ik bijna een heel groot ongeluk gehad. Toen ging het ding van mijn tas kapot. Toen kon ik niets anders bedenken voor het woord ding om beter uit te leggen wat er precies kapot ging. Toen had ik daar ook helemaal geen zin in. Toen lag mijn tas op straat. Toen knoopte ik het ding van mijn tas weer vast. Toen kwam ik aan op mijn werk. Toen was iedereen er al want ik was veel te laat. Toen ging de dag heel langzaam en moest ik heel vaak niezen en bijna hoesten. Toen ging mijn hoofd op griepalert. Toen ging ik thee drinken met geneeskrachtige kruiden. Toen ging ik stoned van de thee vroeger weg op mijn werk omdat de fietsenmaker maar tot half zes open was. Toen fietste ik naar de fietsenmaker op mijn huurfiets van 4euro50. Toen kwam ik aan bij de fietsenmaker en toen zag ik dat mijn fiets nog steeds een lekke band had. Toen zei ik tegen de fietsenmaker jij ongelooflijke rotvent je laat me helemaal heel vroeg hiernaar toe komen idioot en je hebt zelf uit je neus zitten vreten de hele dag. Toen zei ik dat toch niet. Toen zei ik namelijk nou dat is niet zo fijn, ik ben daar niet heel blij mee. Toen zei de fietsenmaker dat er iets tussen was gekomen. Toen zei ik uhuh. Toen zei hij dat ik de fiets morgen om 9 uur kon komen halen. Toen zei ik nee want dan moet ik al op mijn werk zijn. Toen zei hij nou dan haal je hem om 18 uur. Toen zei ik nee want ik ben de hele dag en avond heel hard aan het werk. Toen zei hij nou ja jammer. Toen zei ik nou moet je eens heel goed luisteren want ik vind dit niet tof. Toen was ik heel trots want ik had dat echt gezegd. Toen ging de fietsenmaker heel hard toch nog aan het werk. Toen lachte ik in mijn vuistje. Toen was mijn fiets na een tijdje klaar. Toen moest ik 4euro50 betalen voor de huurfiets. Toen zei ik dat ik het belachelijk vond dat ik 4euro50 moest betalen. Toen zei hij: oke doe maar drie. Toen snapte ik er helemaal niets meer van. Toen fietste ik naar huis en toen ging mijn band weer lek.

Maar dat laatste was niet echt zo.

Met dank aan de uitsmijter

Hmm... ben je een avond plaatjes draaien in Desmet, komen er hier allemaal mensen op bezoek. Als jullie nou even hadden gezegd dat jullie langskwamen, had ik cola light in huis gehaald. En borrelnootjes.
Dan had ik mijn avondje DJ-en verruild voor een lekker potje html-taggen.

Volgende keer beter.

Het Barrrrlaeus

Mijn oude middelbare school, Het Barlaeus, had eind maart een re?nie.
Ik ben niet gegaan.

Ik had enkele redenen om er niet te zijn. Ten eerste was er de brief die melding maakte van de re?nie. De helft ervan was in taal geschreven die ik niet begreep omdat de woorden te pretentieus waren of de zinnen te Latijn. Ten tweede was er het belachelijk hoge prijskaartje omdat het Concertgebouw voor de re?nie werd afgehuurd. Ten derde zie ik nog een groot aantal mensen uit mijn jaar en was er lange tijd de gedachte om een alternatieve re?nie op te zetten. Ten vierde kon ik die dag niet want mijn vader werd 65.

Los van deze redenen waren er ook redenen geweest om wel te gaan. Ik heb zes jaar lang met enorm veel plezier op de school gezeten, ik zou heel graag de leraren die ik leuk vond weer eens zien en de mensen met wie ik geen contact meer heb of met wie ik geen contact durfde te leggen. Bovendien is het klassieke schoolgebouw gerenoveerd door hippe architecten en is het twee keer zo groot geworden.

Dat laatste kon ik inhalen.
Oudklasgenoot F. geeft inmiddels les op de school, zoals opvallend veel andere oudschoolgenoten.

In de helft van dit gebouw ligt een belangrijke historie voor mij. Ik kon me de lokalen nog goed herinneren. Hier zat de lerares Nederlands aan wie ik nog zo vaak denk, hier de leuke lerares Latijn, hier die leraar die tijdens de les eens uit het raam wilde springen, hier het mooiste uitzicht, hier die lerares die mij niet voor vol aanzag, hier de leraar die ik in mijn dromen de dood toewenste, hier de leraar die vunzige grapjes maakte, hier was de lerarenkamer waar je beter niet kon komen, het tekenlokaal waar ik eens uitgestuurd werd omdat ik aan het kaarten was (en nog om geld ook!)(dubbeltjes), ohja, hier heb ik nog... en de WC's, ieh, die waren echt ranzig.

Inmiddels is alles prachtig, misschien wel een beetje te.
Smetteloze muren, moderne aanpassingen, neonlichten en stalen traprasters.
Maar ook: remedial teachers, lockers in de kelder, een kantine met warm eten, een bibliotheek met boeken, computerschermen met roosterwijzigingen, een supersonische gymzaal bovenop met zicht over heel Amsterdam, het zijn allemaal dingen die wij niet hadden en die het gebouw aantrekkelijker hebben gemaakt.

Het was gek, maar fijn om er te zijn.
En aan de laatste verdwaalde scholieren die om half vijf op vrijdagmiddag nog op school aanwezig waren te zien was er eigenlijk ook weer niet zo heel veel veranderd.

In de kroeg lieten we een enorme dosis jeugdsentiment de revue passeren.
Hmm... :-)
Nu ben ik toch wel heel erg voor alsnog die alternatieve re?nie.

Zeevruchtenscheldwoordenspecialist

Het was die zaterdag zo rustig op het werk dat collega J. tamelijk gedachteloos een lied aanhief met de titel "De zeevruchtenscheldwoordenspecialist". Hij improviseerde er lustig op los en reeg zonder het echt in de gaten te hebben de woorden kokkel, stinktvis, meelmakreel en oester moeiteloos aan elkaar.

Tiergrachten

U (zeg maar je hoor) dacht zeker dat ik meende, toen ik zei dat het het laatste postje Berlijn was. Dat dacht ik zelf ook.
Maar gisteren kreeg ik van Arne het antwoord op mijn vraag hoeveel ruimte de Tiergarten (het park in het centrum van Berlijn) zou innemen in Amsterdam.
Ik gokte dat dat een groot deel van de grachten weg zou vagen. En jawel! De lengte is precies zo lang als de grachten.
Gaaf.

Update: klik hier voor een popup met ook het Vondelpark erin.

Nog ??n postje over Berlijn dan, de laatste

Nou goed dan! Omdat mijn mailbox volloopt met mailtjes vol vragen over Berlijn, hierbij nog een laatste stukje.
Berlijn rijmt op fijn en dat was het. Hoewel dit de tweede keer was dat ik er kwam in 4,5 maand tijd, heb ik deze keer een heel ander Berlijn gezien dan de eerste keer. Ik had dit keer het geluk om tijdens het eerste echt lekkere weekend in Berlijn te komen, waardoor alle mensen blij waren door de zonneschijn. Bovendien is het anders om alleen te zijn dan om met vrienden te zijn. En Berlijn is zo groot en elke buurt is weer zo verschillend van de andere, dat je er volgens mij sowieso niet snel uitgekeken raakt.

Wat weer opviel, is hoe groot Berlijn kan bouwen.
Ik ben nog steeds van plan (maar geen tijd) om bijvoorbeeld de Tiergarten (het grote park in het midden van de stad) op schaal eens over Amsterdam heen te leggen. Volgens mij is dan een heel deel van de grachtengordel weg. Maar ook de gebouwen, de ambassades, de overheidsgebouwen, de woningen... alles is GROOT. En gaaf, want ze zijn er goed in.

Nu is er net een nieuw monument ter nagedachtenis aan de Holocaust. Om de hoek bij de Brandenburger Tor.
Het was nog niet helemaal af, maar het beslaat een oppervlakte! Het monument is zo groot als de Dam, misschien wel groter, en dat staat in Berlijn midden in het centrum.

Hoe anders is dan Prenzlauer Berg, het Greenwich Village van Berlijn! Het lijkt wel alsof je in Berlijn ?f een echte alto moet, of een burgerman. In ieder geval zitten er in Prenzlauer Berg een hoop echte alto's. Zij kwamen allemaal naar buiten vanwege het mooie weer. Gescheurde netpanty's, gekleurd haar, zwarte make-up. Ik dronk ein Berliner Weisse op een terrasje en keek. De serveerster had een mouwloos topje aan met gaatjes, haar okselhaar was sterk aanwezig. Twee mannen aan het tafeltje naast me hadden een gesprek over filosofie waarvan ik helemaal niets kon volgen behalve de namen van wat filosofen. Er zaten jonge moeders met kleine kinderen in de zon, er zat een paspop in een winkelwagen, er was graffiti all over. Heerlijk.
Ook in Prenzlauer Berg is de Kulturbrauerei. Prachtig oud rood bakstenen dorpje op zich, vol galleries, restaurantjes, kunstenaars en een bioscoop.

De musea die ik bezocht waren net aan het eind van hun exposities, helaas. Zo zag ik het Hamburger Bahnhof jammer genoeg maar voor een tiende - in de rest van de ruimtes werd opgeruimd. Ook het Museum f?r Kommunikation was niet klaar: er begon die dag een tentoonstelling over hypermoderne technologie, maar bij de helft van de knopjes die ik indrukte, gebeurde er nog niets. Wel leuk was het Huis van de Toekomst van T.Com en een fietsrit door Berlijn op een hometrainer met een computerscherm waardoor het leek alsof je door de straten scheurde.
Door het mooie weer was het echter zonde om nog meer musea te bekijken. Naar buiten! Dus op naar het slot Sans Souci, samen met B. en T., de mensen bij wie ik zo fijn mocht logeren. Altijd fijn om door mensen die ter plekke wonen rondgeleid te worden. Je ziet zoveel meer en je krijgt een beter idee. Ook gingen we hierdoor even langs het Einsteinhuis in Potsdam. Geweldig staaltje Gaudi-achtige architectuur.
Het nieuwe paleis in Sans Souci (bijna zonder mensen!):

Het park rond Sans Souci was ook weer enorm (en enorm fijn). En dan te bedenken dat dat vroeger iemands priv?-tuin was! Aargh! Die Frederik had het goed voor elkaar. Dit was zijn uitzicht uit de Orangerie, zomaar een leuk dingetje tussen de andere leuke dingetjes:

Voor minder dan een avondje uit eten krijg je tegenwoordig een ticket naar Berlijn. De stad is vriendelijk, overzichtelijk, vol cultuur en avontuur. Ik zou zeggen, hoppa! Gaan!

Dan ga ik binnenkort maar eens naar... tja, waar zal ik eens naar toe gaan.
Weet je wat. Espana!

Prettig Weekend

"Prettig weekend!", zei de kassadame zojuist.
"Hetzelfde!", zei ik, sportief als ik ben.

Het was even stil.
Toen viel het kwartje.
Ik keek haar vragend aan.

"Haha", zei de kassadame, "je trapte erin! Het weekend is net geweest!"

Hmm.

Ik denk dat ik ook zulke grappen zou maken als ik kassadame zou zijn.
(Of nee! Ik zou naar aanleiding van de ingredi?nten op de toonbank recepten raden of calorie?n uit mijn hoofd leren en optellen en de mensen er heel hard mee confronteren bijvoorbeeld).

Beatmeisje Els

Het echt grote nieuws van deze week is wel dat Els, voorheen Whiskas, weer is begonnen. Maar omdat Whiskas (of eigenlijk Mars geloof ik) het domein terugwilde, is ze nu onder de veel pakkender naam Beatmeisje begonnen.
Spoed u naar Beatmeisje!
Na drie (?) jaar afwezigheid!
Dan komt er later weer een echt stukje hier van mijn hand, want op deze manier lijk ik wel een linkdumper en dat kan natuurlijk niet. :-)

Jeroen Bosch

Als u Jeroen Bosch (niet die dode, maar de levende) niet kent, dan bent u van na de beginselen van de weblogs.
Dat is verder niet erg, maar dan kunt u nu schade inhalen.
Is er leven na alt0169?
Ja: klik.

(oh, en alsof het niets is, gaat een ander uit het verleden ook ineens weer aan de slag!
Voorheen Mr. Green is nu Blikveld).

Zwaaien

Vier jongens zaten op een rijtje naast elkaar op een terras.
De tram kwam langs.
Een van de jongens, met een rood poloshirt aan, begon te zwaaien.
De andere jongens keken naar de tram en toen naar de jongen.

"Naar wie zwaai je?", zei een van de jongens.
"Naar dat meisje", zei de jongen in het rode polo-shirt. In de tram zat een meisje met lang, bruin haar. Ze keek een beetje verveeld. Met haar hoofd leunde ze tegen het raam van de tram. Ze zag de jongen wel, maar ze zwaaide niet terug.

"Wat denk je daarmee te bereiken?", vroeg de jongen naast hem. "Denk je nou echt dat zij nu zal uitstappen en dat ze dan naar je toekomt?" Hij lachte en gaf het rode polo-shirt een duwtje tegen zijn schouder.
"Nee hoor", zei de jongen met het rode polo-shirt, terwijl hij nog steeds aan het zwaaien was. Hij zoende zijn hand en blies de kus naar het meisje.
Het meisje in de tram vertoonde een flauwe glimlach rond haar mond. Haar wenkbrauwen gingen even omhoog.

Toen reed de tram weg.
"Dag meisje!", zei de jongen met het rode polo-shirt. "Daaaaag meisje!"
Hij zwaaide tot ze uit het zicht verdwenen was.
Toen zuchtte hij en sloot hij even zijn ogen.

Berliner Panorama

 
Stukje van het 360? uitzicht vanaf de Siegess?ule (Gold-Else) in Tiergarten (klik voor heul groot plaatje).

In den Flugraum

Het is mijn gewoonte om even goed te bekijken met welke mensen ik de dood in word gedreven als ik in een vliegtuig stap.
Naar Berlijn zat het goed. De plaats naast mij was vrij. Dat zou me een beetje ruimte geven bij het sterven. Op de plek daarnaast zat een man met donkere krullen en een bril. Niet onaantrekkelijk. Hij las een boek over Europees jeugdbeleid en al snel bleek dat hij met zijn collega's op zakenreis was. Hij keek me vaderlijk aan toen ik hem van top tot teen inspecteerde. Dat zat goed. Ik zou me op het moment supreme aan hem kunnen vastklampen. Ik leg mijn lot graag in de handen van anderen in penibele situaties. Voor me en achter me zaten Duitsers. Zij waren stil. Duitsers zijn gedisciplineerd en punctueel. Kortom, fijne mensen in tijden van nood.

Toen begon het vliegtuig te ronken. Binnen een minuut hingen we hoog in de lucht.
Ik had het nog nooit zo druk gezien in het luchtruim. Onder mij bleven maar vliegtuigen komen in tegengestelde richting. Ik voelde me alsof ik op een boot zat en naar dolfijnen aan het kijken was. Of als in een futuristische film waarin we allemaal met het vliegtuig naar ons werk gaan. Schat, schiet op, ons vliegtuig staat al klaar.

Toen we eenmaal goed in de lucht zaten, riep de bemanningsleider uit de cockpit dat we ons klaar gingen maken voor de landing. Ik begon heel hard te lachen maar de andere mensen in het vliegtuig keken heel serieus.

Op de terugweg was mijn mogelijke uitvaart minder goed geregeld. Ik zat naast een dikke, kalende Nederlander. Zijn vrienden zaten een paar rijen verderop en hij had geen moeite met heel hard schreeuwen. Humor was niet zijn sterkste punt. Toen er in het vliegtuigkeukentje een kopje viel, riep hij heel hard: 'Telefoon!' en aan een vrouw die aan haar man vroeg waar ze precies zaten, antwoordde hij: 'Een paar stapjes verder nog' (de uitgang). Hij liet zijn spitsvondigheid gepaard gaan met een bulderende, vette lach waarbij zijn verbrande hoofd nog roder werd.
Dit keer lette ik dus zelf extra goed op bij de instructievideo (waar de actrice Cynthia Abma de hoofdrol in speelde - hoe ver kun je zinken?).

Gelukkig overleefde ik beide keren.
Waarbij moet worden opgemerkt dat ik nooit de eerste niet zou kunnen hebben overleefd en de tweede wel.

Royaal Gebaar

Nee, het heeft niets met kinderen werpen te maken.
Klik hier en wees mens.

Berliner Raadsel

Ik had het genoegen de afgelopen dagen in Berlijn door te brengen. Hoe fijn was dat!
Aldaar maakte ik een uitstapje waardoor ik steeds aan een grapje moest denken dat ik ooit leerde (van Lijn, als ik me niet vergis).
Wat zeggen Frederik de Grote en Voltaire tegen elkaar?

Om alvast een dikke hint te geven:

Dit is Sanssouci uit het vliegtuig en het vliegtuig uit Sanssouci: