Retraite

Het zou maar zo kunnen dat hier de komende tijd even niets verschijnt.
Misschien ook wel hoor, maar in geval van niet, dat u het even weet.
Dus ik heb ook maar even de reactiemogelijkheid uitgezet.

Nou, doei.

Planeet X

Woei! Er is een tiende planeet gevonden!
De astronomen hebben al een naam bedacht, maar deze is nog geheim.
Tsss.... nu zit ik al de hele tijd te denken hoe ze 'm zullen gaan noemen.
No. 10? Decimus? Ik zou hem Planeet X noemen, als in het Romeinse cijfer.
Nog suggesties?

Daklozenkrantverkoper

Ik groette de daklozenkrantverkoper (mooi woord voor Scrabble). Hij knikte. Ik heb lange tijd gedacht dat hij doofstom was maar hij kan gewoon praten, niet zo goed in het Nederlands, maar best goed in het Engels. Mijn afspraak met de daklozenkrantverkoper is dat ik zijn krantje koop, want daarvoor is het bedoeld. Ik had het krantje al, dus ik groette hem alleen maar.

Toen ik hem voorbij liep, riep hij me.
Uhuhuhello, uh, ofzo, riep hij, omdat hij mijn naam niet kent. Toch wist ik dat het voor mij bedoeld was dus ik draaide me om.

Hij begon te zoeken. In zijn broekzakken, in de zakken van zijn jas. Hij pakte steeds heel veel kleingeld uit al die zakken. Woei, dacht ik, dat is veel kleingeld. Wat is hij van plan? Moet ik voor hem wisselen?
Op een gegeven moment was hij tevreden met de vangst.
Hij pakte twee muntjes van 20 cent en twee van 5 cent.
Die gaf hij aan mij.

Hmm. En nu?

Fanta, zei hij.
A blik.
Fanta orange, not diet, please no diet.

Operatiet

De beterschapskaarten in de Bruna naast het ziekenhuis waren uitverkocht, op een paar extreem lelijke exemplaren na. Ik kocht een Fokke & Sukke. De man achter de toonbank verpakte het boekje in gerecycled rood papier met een grote komma erop.
Het bezoekuur was nog niet begonnen. Ik bladerde gedachteloos nog door wat boeken heen.

Het duurde lang voordat de lift kwam.
Naast mij stond M. Babbelend, sterk, vermoeid. Alweer de tweede keer vandaag.
Om ons heen verzamelden zich mensen met hetzelfde doel: hun geliefden op te zoeken. Sommigen vol verdriet, anderen gelaten, weer anderen opgewonden en blij vanwege een geboorte. Allemaal gespannen.
Wij moesten als enigen en laatsten op de vijfde verdieping eruit.
"Nu gaan we wat minder woorden in een zin gebruiken en een beetje zachtjes doen", zei M.
"Ok?", fluisterde ik.

Daar lag ze. Swaan.
In haar eentje op een kamer.
Witjes. In een Snoopy-pyjama, een beetje van de wereld. De narcose had zijn uitwerking niet gemist.
Haar hoofd kaal, bedekt met een gebreid kapje tegen de kou.
Een bakje vol kots naast haar op bed.

Ik schrok. Even.
Haar sterke persoonlijkheid en haar dappere optimisme zorgen er soms voor dat je vergeet hoe ziek ze is. Ze houdt zich sterk en positief, om sterk en positief terug te krijgen. Dat werkt. In al die tijd heeft ze nog nooit n?et gevraagd hoe het met mij is, nog nooit niet gepraat over andere mensen, nog nooit de aandacht louter op zichzelf gericht. Haar houding laat iedereen die het 'zo erg' vindt in schril contrast bij haar verbleken. Ze houdt zichzelf staande zodat ze, als het eenmaal voorbij is, niets heeft gemist.

Uit haar oksel liep een slangetje naar een reservoir dat in een plastic tasje op de grond stond.
Door het slangetje liep vocht vermengd met bloed.
De operatie was goed gegaan.

"Hallo", zei ze. Een beetje stoned. Ze lachte.
Ik kon niet anders dan teruglachen.

"Hee, je hebt je nieuwe oorbellen in", zei ze.

Swaan maakt het mij zo gemakkelijk om van haar te houden.
Voor die gave heb ik een groeiend grenzenloos respect.

Zomergasten

Al die onzinstukjes waren eigenlijk vulling omdat ik iets over Zomergasten wilde schrijven maar ik de woorden er niet voor kon vinden. Ik was nog steeds in shock denk ik, ook al zag ik maar een heel klein stukje. Wat jammer dat Connie Palmen elke keer te gast is dit jaar.
Gelukkig hoef ik niet te spreken en kan ik volstaan met een linkje naar de tv van Willemijn (ook voor andere televisiehoogte en -dieptepunten met kort en bondig commentaar).

Ander zeer belangrijk nieuws dat aan groene, enigszins gekromde groenten doet denken

Het is ROZE maandag!
Speciaal voor mijn familie denk ik.

PS. het is geen courgette

Een blauw stukje over het weer

Ik kijk naar buiten en zie grijs. Gisteren door herfststormen naar huis gereden en zeiknat geworden. De bladeren laten hier en daar al los. Erwin Kroll voorspelt de komende tien dagen regenachtig weer en een dalende temperatuur met maxima van 18 graden.

Wat denk je, zou deze zomer alweer voorbij zijn of moet ie ?berhaupt nog op gang komen?

Kies A voor het eerste en B voor het tweede.
Kies C voor: aaaaargh! een stukje over het weer!!!!!

Bier

"Als jij me nu geen bier meer schenkt, dan kom ik hier nooit meer", dreigde de dronken dame met een priemende vinger.
De barman zweeg.
De dame was even van haar stuk.

"Als jij me nu geen bier meer schenkt, dan ga ik heel hard praten", dreigde de dronken dame.
De barman zweeg.
De dame was heel langzaam aan het nadenken.

Toen begon ze heel hard te praten.
"Als jij me nu geen bier meer schenkt...", riep ze heel hard, een aantal keer, totdat ze al het caf?publiek voor zich had weten te winnen.
Ze keek rond.

Toen fronste ze haar wenkbrauwen en deed haar ogen dicht.
Ze tolde een beetje. Er verscheen een flauwe glimlach rond haar mond.

Het caf?publiek verloor de aandacht, de barman ging weer aan het werk.
De dame deed haar ogen open, smakte een paar keer en deed haar ogen weer dicht.
Zo bleef ze een hele tijd staan.

Voetballende Mannen

Mannen die eerst nog normaal doen en dan ineens gaan voetballen zijn woe sexy.
Het gaat zo: de mannen doen zoals ze altijd doen. Gewoon. Ze zeggen wat dingen, ze zitten, of ze staan, het zijn net mensen.
Maar dan!
Dan ziet ??n van de mannen een voetbal. Een glimmende, witte, lederen voetbal die goed is opgeblazen.

De man loopt naar de voetbal toe met een gretigheid die hij nog van vroeger kent. Hij pakt de voetbal op en gaat de bal proberen hoog te houden. Volgens mij is dat altijd het eerste wat een man doet. Hij zal niet, zoals een vrouw, denken dat de bal in eerste instantie bedoeld is om heel hard tegen aan te schoppen.

De andere mannen zien de man de bal hooghouden en zijn er van overtuigd dat zij dat beter kunnen. Langzaam veranderen alle mannen in gretige, kleine jongetjes met een grenzenloze ambitie en dromen over voetballen in het eerste. Binnen de kortste keren staan de mannen in een kringetje. Ze zwepen elkaar op met allerhande truukjes waar ze hard op hebben gestudeerd. Als ze daar geen zin meer in hebben, gaan ze doeltjes maken. Ze rennen het gras op en spelen twee tegen twee. In de hitte van de strijd gaan de shirts uit. Ineens staan er bezwete mannen in hun hemdsmouwen. Ze zijn fanatiek, ze duwen en trekken en bij echt doorzettingsvermogen worden er modderige slidings gemaakt.

Ze gaan tot het uiterste en zijn duidelijk aan het genieten. Het zijn allemaal teamplayers. Iedereen krijgt zijn one minute of fame.
Het is mooi om te zien.
Van mij mag er elke dag voetbal zijn.

Trampoline

Ik vond mijzelf springend op een trampoline terug.
Niet ingewikkeld, gewoon simpel op en neer. Jump jump.
Het achtjarige meisje dat met mij sprong maakte echter aan de lopende band salto's en flipovers.
'Jeetje, jij bent goed zeg', zei ik tegen het meisje.
Zo aardig ben ik wel.

'Ja maar ?k ben ook heel slank', zei het meisje kordaat en nietsontziend, terwijl ze nog eens heel hard afzette om aan een salto te beginnen.

Tsk.

Bonuskaart

Er was veel over te doen, toen de Bonuskaart bij Albert Heijn werd ge?ntroduceerd. De privacy van de shopper zou danig worden geschonden omdat Albert Heijn door hun nieuwe systeem prachtig in de gaten kon krijgen wie wat kocht. Je zou automatisch ten prooi vallen aan een marketingbombardement op basis van de door jou aangeschafte artikelen. Bovendien kon je makkelijk in een hokje worden gestopt. Als het WTC destijds al was ingestort, zou men hebben geroepen dat je op basis van de gegevens van Albert Heijn goed in de gaten kon houden wie een potentiele terrorist was. Als uit jouw bonuskaartscan zou blijken dat je nog nooit varkensvlees had gekocht bijvoorbeeld. Verdacht! In mei nog kondigde Albert Heijn aan de klantendata van zijn bonuskaart nu ook ter beschikking van derden te stellen. Dit om het voordeel (kuch) van de klant te vergroten.

Maar goed, ik ben naief en helemaal niet wantrouwend. Dus gaf ik jaren geleden mijn echte adres door. Dom, dom.
Toch was ik enigszins verrast door de vrolijk vormgegeven koffiepads die ik zaterdag thuisbezorgd kreeg door Albert Heijn. Met de meest bedachte naam ooit die ik lekker niet ga noemen hier want ik wil de reclame niet laten werken.
Hoe weten zij nou dat ik koffiepads gebruik, dacht ik nog.

Zo was ik voor het eerst 'slachtoffer' van de persoonsgebonden marketing van Albert Heijn.
Het was vieze koffie, trouwens.
Zou ik me nog uit kunnen schrijven, of ben ik nu voor altijd bekend?

Ajax op Flickr

Vorige week nam vriend W. mij mee naar de eerste oefenwedstrijd van Ajax. In Amsterdam Noord stond het tegen DWV bij rust nog steeds 0-0. In de tweede helft werd er zoveel gescoord dat we een paar doelpunten misten omdat we even de andere kant op keken. Het werd 7-0.
Op flickr wat kiekjes. Niet zoveel van de wedstrijd zelf, wel van alles wat er omheen gebeurde.

En heel veel kinderen.
Vriend W. vroeg zich af wat de ouders ervan vonden als hij die foto's zou nemen.
Ik voelde me af en toe ook een beetje een pedo met mijn nieuwe zoomlens op de kinderen gericht, maar niemand zei er iets van.

Het was een erg leuke middag. Zo zou voetbal altijd moeten zijn. Dichtbij, zonder slotgracht, bijna aanraakbaar. Een prettige sfeer en slechte grappen.

Post van de Pliesie

Wifi Wules!

Wifi wules!
Ik mocht in de trein van Amsterdam naar Rotterdam zitten. Hoewel ik helemaal niets te doen had, moest ik wel even met de wifi in mijn laptop spelen, vond ik.

Omdat ik heb ingesteld dat mijn laptop zelf op zoek moet naar wifi, bleef hij gedurende de treinreis popups sturen met potenti?le netwerken. Zo kreeg ik Thuis, Anna, Jesus, T-Mobile, KPN, Spelen1966, Linksys, etc aangeboden. Maar de trein sjeesde verder dus nergens kon ik inloggen. Ik deed maar even alsof ik heel belangrijk was en typte een stukje tekst over niets. Daar ben ik sowieso goed in.

Bij Leiden stapte een man in die wilde laten zien dat hij ook een laptop had. Met veel gevoel voor show haalde hij zijn laptop uit zijn tas. Ik vroeg me nog af of je elkaar groet als je allebei een laptop hebt, zoals schippers dat doen of vrachtwagenchauffeurs. Maar blijkbaar niet. Even later zaten we zwijgend naast elkaar te laptoppen. Ik werd een beetje ongemakkelijk want hij zou zo kunnen zien dat ik eigenlijk niets te doen had. Sowieso vond ik hem een beetje eng en hij had een laptop uit 1966 volgens mij, want hij was heel dik en heel zwaar. Niet die man dus, dat was een ielige spriet, maar die laptop. Het tafeltje van de NS boog een beetje door onder het gewicht. De man zat ook steeds op mijn laptopscherm te kijken, terwijl hij zelf belangrijk zat te doen met allemaal ingewikkelde inlogcodes.

Toen kwam het engste van alle wifi.
De man zei ineens, uit het niets: jij bent zeker Merel Roze?

Door mijn hoofd schoten allemaal stalkersituaties en angstaanjagende visioenen.
Ik denk altijd het beste van de mens, dat bleek wel weer.
Toen wees hij op zijn scherm.
"Uw computer heeft een andere computer ontdekt met de naam MerelRoze"

Tsk. Snel mijn laptop een andere naam geven.
IkBenHierNietVanGediend bijvoorbeeld.
Of KijkNaarLinks!

Lowlands here I come!

Min of meer in opwelling kaartje voor Lowlands gekocht... hoera!
De laatste keer is alweer 4 jaar geleden...

London Blasts

Sms-je van vriendin S. vanaf de Franse kust:
"Hallo! Hier is het heerlijk. We liggen op het strand met een fles ros? en een gebraden kippetje. Nog iets gemist?"

(zie ook Amsterdam Centraal)

Echt Zomer

Kijk naar buiten en geniet. Het is het hoogtepunt van de komende drie dagen.

Historische Snackbar

Tegenover de snackbar (zie hieronder) zit de historische snackbar. De historische snackbar heet zo, omdat hij voor mij historisch is. En vast ook nog voor heel veel meer mensen, die ik niet ken en die ik best zou willen leren kennen, maar ik heb daarvoor eventjes geen tijd, sorry.
De historische snackbar. Toen ik nog niet in Amsterdam woonde, wat betekent dat ik jonger was dan 10, ging ik al naar deze snackbar. Je zou kunnen zeggen dat Amsterdam voor mij gelijk stond aan die snackbar. De frituurgeworden personificatie van de stad. De snackbar zat namelijk tegenover het huis van de vader en zijn toekomstige vrouw van de toekomstige vrouw van mijn vader (bent u daar nog?).

Bij mijn soort van opa en oma gingen wij met de intocht van Sinterklaas altijd mosselen eten. Vraag me niet waarom, dat was nou eenmaal zo. De volwassenen aan de grote tafel, de kinderen apart aan een ge?mproviseerde tafel. Ik was blij dat ik bij de kinderen hoorde, want wij waren vet cooler dan die volwassenen met hun echte tafel. Tsk. Het hoogtepunt van de avond was het halen van de patat. Dat moest goed worden getimed, want patat die niet 100% vers meteen uit de frituur komt, is vies. Maar je moet er ook rekening mee houden dat de patatboer er even mee bezig is. Een heel belangrijke klus dus!

Mijn broer en ik en de andere kinderen die wilden, mochten dan met guldens (en rijksdaalders! wow!) in onze bezwete knuistjes patat gaan halen. Het was een pieppiepkleine patatzaak. De ruimte was net groot genoeg voor ons, maar als er meer mensen patat wilden, moesten sommigen van ons buiten staan. In de novemberkou! The horror. Er stond een rasechte Amsterdammer achter de toonbank, die ik daarom maar eng vond met zijn gekke accent. Maar mijn broer, dapper als altijd, deed de bestelling terwijl hij op het grote Ola-bord aan mij aanwees welke ijsjes wel lekker waren en welke niet. Ik onthield dat, dat kon nog eens van pas komen. We bestelden altijd meer patat dan er werd gezegd, want bijna alle kinderen vonden mosselen vieze slijmerige beesten met nare zompige uitsteeksels.

Destijds zat er nog geen snackbar aan de overkant van de historische snackbar. Tenminste, niet in mijn geheugen. En dat wil ik graag zo houden.
Gisteren zat ik op 'het terras' van de historische snackbar en maakte de foto van De Smulpoep. Achter de toonbank van de historische snackbar stond een man uit, ik gok, het noorden van Afrika, Egypte wellicht. Ik bestelde een patatje oorlog en een Turkse pizza.

Smulpoep?

Bijna vier jaar geleden

Vanochtend zag ik Margit fietsen.
Ik stak al bijna mijn hand omhoog en deed mijn mond open om 'dat is lang geleden' te zeggen.
Het gebeurt wel vaker.

Vandaag gaat ze al de hele dag niet weg.

Het Tweede Huwelijk van mijn Eerste Vriendje

Zeg, waar ken jij de bruidegom van?, werd gisteren meermalen aan mij gevraagd. Tis mijn eerste vriendje, riep ik dan (hoe verder de avond vorderde, hoe enthousiaster).
Het is lang, lang geleden en veel hartenzeer kwam er niet aan te pas, maar toch is het iets speciaals: het huwelijk van je eerste liefde. Gelukkig heeft hij een dijk van een (zwangere) dame uitgekozen.

Het was een feest der herkenning. Niet alleen door de DJ die bijvoorbeeld Ghostbusters draaide, ook kwam een aantal van de paden die ik in mijn Amsterdamse leven heb bewandeld voorbij.

De bruidegom zat bij mij in de klas, dus het was een klassere?nie. Veel mensen die ik al heel lang niet had gezien en met wie het in alle gevallen een leuke herontmoeting was. Het ging met iedereen goed, dat was fijn om te zien. De bruidegom is inmiddels docent op de school waar wij op zaten, dus kwam ik te pas en te onpas oude leraren tegen. Oud, zowel in de betekenis van vroeger, als in niet meer zo jong. Hoewel wij altijd je en jij mochten zeggen tegen onze leraren, was er eentje die dat niet toestond. Ik probeerde gisteren wanhopig actieve zinnen en dus de jij/u te vermijden uit angst dat ik een bestraffende tik zou krijgen. Sommige dingen veranderen nooit.

Omdat ik ooit een poging deed om een toneelstuk te regisseren en het merendeel van de acteurs de opleiding deed die de bruidegom toevallig later zou gaan doen, was een groot gedeelte van de cast aanwezig. Gezichten die ik 8 jaar geleden voor het laatst zag. Sommigen hadden kinderen van 6.
Daarnaast was er een vrouw die ooit te gast was in ons radioprogramma. En er was fijne studievriend P. met wie ik al te lang geen echt gesprek had gevoerd omdat hij de vorige keer uren in de keuken stond om ons lekkere dingen voor te schotelen. En er was de papa van de bruidegom en zijn zusje.

Wat een rijkdom!

Enige minpunt: het aantal zwangere vrouwen was omgekeerd evenredig aan het aantal vrijgezelle mannen.
Het werd me later op de avond nog even ingewreven.
"Ik ben op de bruiloft van mijn eerste vriendje!", legde ik nog maar eens uit.
Waarop iemand zei: "Nee. Je bent op de tweede bruiloft van je eerste vriendje, Merel".

Oh mijn god, dat klopte.
Hij was al eens eerder getrouwd.
Waarheen gaat de tijd.

Goed fout

Ja, goed, ik weet het, het is heel erg fout om nu net vandaag met Live8 ineens zo'n Make Poverty History ding in de rechterbovenhoek van je site te hebben. Net zo fout als alleen vandaag een bandje om je pols dragen.
Maar ach, Chris Martin, die ook al fout schijnt te zijn, zei net: "al die mensen die zo cynisch zijn hierover zijn gewoon dom".
Nou en toen was ik nog fouter, want als je zoiets doet omdat een zanger ergens op een podium het zegt, is het natuurlijk nog veel fouter dan wanneer je het zelf bedenkt.
Fout is goud. Euhm. Goed.

Lees overigens bij Brechtje waarom Live8 niet gaat werken en ontwikkelingshulp al helemaal niet.
Oh, en de loggers doen blijkbaar ook iets tezamen.
En zie ook de 'we gaan na Live8 gewoon door' campagne van Astrid Ottes.

Karel Glastra van Loon

Bah. Iemand van wie ik zo hoopte dat hij het zou redden.

Connecting one two three

Lieve lezers, ik heb een probleem en ik weet zeker dat u mij kunt helpen! Hoera!
Het zit zo:

Ik ga over een tijdje een aantal weekjes weg. Dat is niet mijn probleem, want dat is fijn, mmm, zon, lezen, bbq, zee, strand, oh wacht ik dwaal af. Mijn probleem is dat ik op die plek waar ik naar toe ga, af en toe wil/moet internetten/e-mailen.

Hoe ga ik dat doen? Op die plek (in Nederland) is geen internetverbinding, noch de kans dat er in de buurt wel een verbinding is waar ik kan inpluggen.
Ik heb: een laptop en een mobiele telefoon (Nokia 6610, T-Mobile).
Hoe ga ik nu zo goedkoop en praktisch mogelijk verbinding maken?

Ik weet het, ik ben gek, een paar weken zonder internet moet juist heerlijk zijn.
Maar volgens deze site kan ik niet anders:
U bent een echte communicator en aangesloten op de world virtual community. Van de wachttijden op uw computer krijgt u een NS-gevoel.
Advies: Sla dan ADSL-2 maar over en overweeg migratie naar Almere of Nuenen voor glasvezelconnectie.
Ben jij glasvezelbehoeftig? Doe ook de grote glasvezeltest!

Volgens de twee mensen in de twee winkels kon ik geen verbinding krijgen. Ik weiger dat te geloven. :-)

Mosquito Magic

Ik zeg je, de muggen hebben zichzelf ge?volueerd.
Elke ochtend zit ik onder de bulten maar ik zie of hoor de muggenbeesten niet.
Ik denk dat ze geluiddempers hebben gescoord en zo'n onzichtbaarheidsmasker opzetten als ik even niet kijk.

Ik vind het allemaal best.
Liever de bulten dan het gezoem.