Erwtensoep
Ik had iets meer dan een half uur om mij van hier naar daar te verplaatsen en te eten bovendien.Ik keek de hoofdstraat in. Links van mij falafel. New York Pizza. Burger King. Vlaams patathuis. Grill-restaurant.
Rechts van mij McDonald's, FEBO, AH to Go, Keurslager.
Falafel was het enige wat me aanstond maar de zaak stond vol met mensen.
Een paar seconden later vond ik mezelf terug in de Keurslager.
Ik keek naar heel veel verschillende kant-en-klaar maaltijden.
Aan het einde van de rij stond een bak met erwtensoep.
Dat leek me snel en makkelijk en vullend.
'Kunnen jullie dat ook voor mij warmmaken?', vroeg ik aan de twee meisjes achter de toonbank. Ze moesten, om mij antwoord te kunnen geven, hun gesprek over ene Jeremy afbreken en vonden dat duidelijk vervelend.
Het ene meisje keek mij een beetje argwanend aan.
'Ja, dat kan wel', zei ze, 'maar het is niet gebruikelijk'.
Toen was het stil. Ik twijfelde of ik nog iets zou zeggen, iets in de trant van 'euhm, maar doe nu dus maar wel'.
Zij twijfelde ook. Ze keek naar de erwtensoep en ze keek naar de magnetron achter haar. Dus ik wachtte even af.
Het duurde langer dan gewenst dus ik deed mijn mond open.
Daarop zei ze: 'Ok?, het kan, maar alleen een halve liter'.
Oh.
'Het gaat alleen maar in porties van halve liters', verklaarde ze. Het andere meisje knikte op het teken van de ene ter bevestiging.
'Doe me dan maar een halve liter', zei ik.
De meisjes zuchtten gelijktijdig.
Ha. Net goed.
De erwtensoep werd in een hoge halve liter bak gedaan en in de magnetron gezet.
Ik bekeek de posters met lachende slagers erop achter hen.
Je kon ook waardebonnen sparen.
In de hoek van de winkel stond een receptie-achtig tafeltje. Daar zou ik zo mijn erwtensoep op gaan eten. Op het tafeltje lag het magazine voor keurslagers. Dat zou ik zo gaan lezen.
De laatste minuut van de digitale magnetroncijfers probeerde ik mijn adem in te halen.
Tevreden over mijn prestatie riep ik bij het horen van de piepjes vrolijk 'Klaar!' door de winkel.
De meisjes keken naar mij. Hier zouden ze het zometeen nog over hebben. Het ene meisje haalde de bak erwtensoep uit de magnetron.
Ze pakte een pollepel en roerde door de erwtensoep. Ik stond met mijn handen klaar om het aan te pakken. Zij trok haar wenkbrauwen op en zette de bak weer terug in de magnetron.
'Je moet even roeren halverwege', zei ze tegen mij. 'Het duurt heel lang voor een halve liter helemaal warm is'.
Prut. Ik keek op mijn horloge. De tijd ging snel in deze slager.
Ik telde de tegeltjes tussen de posters met de lachende slagers in. Sommige tegeltjes waren half en ik moest een systeem bedenken om ook die mee te kunnen tellen.
Dit keer hield ik mijn adem in vanaf 1 minuut 15.
Dat was nog knap lastig en ik was blij toen ik de piepjes hoorde.
Het meisje pakte twee ovenwanten, haalde de bak erwtensoep uit de magnetron en zette de bak op de toonbank. Ze deed er een witte, plastic lepel in.
'Dank je wel, hoor', zei ik, 'lekker erwtensoep', sprak ik om er zelf in te geloven, terwijl ik de bak aanpakte. De bak was warm, ik brandde bijna mijn vingers.
Het tafeltje in de hoek was best ver weg.
De erwtensoep kwam tot de rand van de bak en ik was bang dat het erover heen zou gaan. Elke keer dat de erwtensoep de rand raakte, brandde het aan mijn vingers.
In het magazine voor keurslagers stonden vooral recepten. En een interview met Lonny. Terwijl ik de loeihete erwtensoep zo snel mogelijk probeerde te eten, las ik over gehaktballen en runderlapjes. Traditionele recepten met een eigen twist. Ananas op kipfilet. Marokkaanse lamsschotel.
De meisjes zaten in de vensterbank samen naar mij te kijken.
De erwtensoep was dik en ik kreeg het zonder water moeilijk weg. Maar de tijd drong.
Elke hap van de erwtensoep begon me tegen te staan. Maar ik zou niet opgeven.
Ze kregen me er niet onder.
Ik had die erwtensoep zelf gewild, dit was mijn plan geweest, dus ik zou doorzetten, niet zwichten.
De erwtensoep had weinig variatie in kleur. Ik roerde er al kauwend met mijn witte lepel doorheen. Ik prikte de stukjes worst uit de groene massa. Er zaten nog hele erwten in.
Het slikken ging steeds moeilijker. Ik had het magazine uit. Ik telde de tegels op de vloer tot de deur. Ik keek naar de meisjes met een glimlach om mijn mond, nog net niet zwaaiend langs mijn oor om te vertellen hoe lekker ik het wel niet vond. Mmm, heerlijk, erwtensoep. Lekker! Mmmm!!!!
Na driekwart bak kon ik niet verder.
Ik wachtte even tot de meisjes niet keken en gooide de bak in de vuilnisemmer.
Met een servetje veegde ik mijn mond af en wierp die er achteloos achteraan.
'Zo', zei ik tegen de meisjes. 'Dat was lekker hoor'.
'Heel heel lekker'.
Ik liep de winkel uit.
Ik bukte, om het slot van mijn fiets open te maken.
Spijt.
Ik probeer me voor te stellen hoe de erwtensoep eruit zou hebben gezien, als jouw vader Keurslager zou zijn geweest.
Op de zwarte lijst ermee.
Of heb jij die niet?
Zo’n lijst van zaken waar je nooit meer iets gaat halen omdat de service slecht was, het eten verlept, de tegeltjes vuil.
Zo herkenbaar om die twee meisjes geen gelijk te geven en tegen je ‘goesting’ de soep uit te lepelen. Mooi stukje, Merel!
Ik was al geen liefhebber van erwtensoep. Maar ik denk niet dat ik het nu ooit nog kan eten zonder jou aan een tafeltje in een hoek met lange tanden die bak te zien wegwerken. Leuk verhaal!
keurslagers. lachende tronies met ruiten zakdoeken om. terwijl in dood vlees handelen toch helemaal niet iets is om zo stralend bij te lachen vind ik. niet dat de slager mij hoeft te condoleren bij elke kip die ik koop, maar die glimmende grijns vind ik ongepast.
logisch dat-i niet lekker kan koken en dat-i tuthola’s in dienst heeft.
Ik vind best dat we de identiteit van deze shittent mogen onthullen. Ik werk er vlakbij en mijn collega’s en ik hebben het hardleers en gemakzuchtig als we zijn keer op keer geprobeerd…. Maar al lonken de mooie vitrines met het opgemaakte eten nog zo… er staat je hoe dan ook een fikse teleurstelling te wachten als het eten je smaakpapillen ontmoet. YAK! DUS INDERDAAD VERMIJD DE KEURSLAGER OP DE REGULIERSBREE TE ALLEN TIJDE ALS JE WORDT OVERVALLEN DOOR DE BEKENDE LEKKERE GEMAKSTREK!
Een halve liter erwtensoep? Maar meisje toch, dat zijn een paar hapjes..die krijg ik koud nog wel weg.
Of gewoon in dikke repen laten snijden met een plak roggebrood aan beide kanten, lekkere erwtensoep tompoezen!
Erwtensoep van de slager. Och och Merel toch. En dan ook nog kotsen als je de fiets van het slot haalt (want dat, lieve lezertjes, is de clou).
Volgende keer weer gewoon erwtensoep van je moeder!
Volgende keer maar “gewoon” naar La Place? Ook de moeite, want: – volstrekt apatisch personeel (is variant op vermoeid personeel); – tafeltjes zonder leesvoer, maar met naar keuze sorbetresten of mayonaisevegen (wel “eigengemaakt”); – koude erwtensoep, 250 ml. voor slecht 3,85.
Eerst worst, dan erwtensoep (met worst neem ik aan). ‘t is een gevarieerde boel in jouw eetpatroon ;)
Overigens, het slagertje aan het eind van de Zeedijk aan de kant van de Nieuwmarkt heeft WEL lekkere erwtensoep!
Nog knap van je dat je al die “klantonvriendelijkheid“zo vrolijk doorstaat;dergelijke service roept bij mij altijd de neiging op om n vraag te stellen in de trant van:“maar je vind t wel leuk werk,verder?”
Wat is (of zijn) falafel? Ook alweer? Ik bedoel balkenbrij, kopkaas, zwezerik, bloedworst het kan niet op hier. en allemaal even verschrikkelijk lekker. Maar falafel?
Duidelijk!
Merel = Gezaghebbend Blogger
(immers met nominatie voor de Dutch Bloggies, waarvoor overigens felicitatie)
;-j
goed stukje, Merel. Met plezier heb ik het gelezen. Geldt trouwens ook voor ‘erker’, zo hoor je nog eens wat.
c
@Merel, ik wist het! Ik heb ook zo’n afwijking, bij klokjes m’n adem inhouden en net zo lang onderwater blijven tot je sterretjes ziet… verder gaat het wel goed met me.
@julia> Misschien iets nieuws op het net! ‘meta-loggen’. Bij gebrek aan eigen log onderwerpen loggen we gewoon over het loggen van andere loggers.
Interesting ;)
Kant en klare maaltijden. Merel, vrouw van de wereld. Dan open je toch een familieblik thuis open. Zit niemand je aan te gapen terwijl je je lippen brandt. Een halve liter, dat is ongeveer 3 borden. Dat eet iedereen, toch?
@marco: zo juist een nieuwe categorie ontdekt… stond’ie ook al bij de dutchbloggies? ‘beste weblog over een weblog’ ;)
Neeeeej! Je moet niet op Valentijnsdag erwtensoep bij de Keurslager gaan eten. Kom volgend jaar – nou ja eerder mag natuurlijk ook ;-) – bij mij en Ritania eten. Ik ben dan jarig, dus er is altijd iets beters dan erwten met soep!
Hadden ze de rookworst wel uit het plastic gehaald?