Het leek er even op dat het eendje zijn gezin teruggevonden had. Bij de
boeg van een van de woonschepen had hij zijn kleine lijfje opgetild met
iets wat leek op enthousiasme. Hij was er daarna met een rotgang
vandoor gegaan.
Opgelucht haalde ik adem. Ook naast mij werd er ontroerd gezucht.
Mijn collega moet zo'n zelfde ervaring als ik hebben meegemaakt.
Toch spraken wij er niet over.
We gingen verder over trage lijnen en grootse plannen toen we ineens een herkenbaar geluid hoorden.
Wa Wa Wa, ging het over het water.
Onze blikken richtten zich op.
Daar zwom mama-eend met twee kleintjes.
wa Wa Wa Wa, echoode het tussen de woonschepen.
Ons lekenoog kon zien dat ons hummeltje van net niet tot de twee kleintjes behoorde.
Het kleine eendje was nog steeds alleen! Op zoek aan de andere kant van de boot!
De moeder zag er wanhopig uit.
Het is zo moeilijk communiceren als je elkaars taal niet spreekt.
Mijn collega sprong op van het bankje en begon te roepen: "Ga terug! Je
kleine is daar! Hij ging met een rotgang net naar links!". Ze bracht
het met zoveel overtuiging dat we even dachten dat mama-eend ons had
begrepen.
Maar in plaats van links te gaan, ging mama rechts.
"Nee!", riepen wij, "naar links! naar links!", maar het mocht niet
baten. Mijn collega stroopte haar mouwen op, maar zag daar toch van af.
Nog steeds denk ik dat we beter niet zulke moeilijke termen als links
en rechts hadden kunnen gebruiken. Misschien was wijzen beter geweest.
Het Wa Wa Wa stierf langzaam weg.
Mijn collega en ik keken elkaar aan. Ik voelde me weer verdrietig
worden. Het was alsof mijn hart langzaam in een bak met koud water
gedompeld werd.
"Het komt wel goed", zei mijn collega. "Ja", zei ik. Maar ik wist dat
mijn collega dat ook maar gewoon zei omdat je toch iets moet zeggen en
altijd hoop moet houden ook al is de situatie nog zo rot.
We gingen door met onze bespreking. En net toen ik door de taaie
materie het eenzame eendje een beetje was vergeten, kwam het
pluizenbolletje weer aangezwommen.
Wa Wa Wa.
Helemaal alleen. Heel erg op zoek.
Mama was net weer achter de dikke boot vertrokken.
Reacties:
Oei Merel. Ik word nu ook een beetje emotioneel van dit verhaal.
Ik heb een kennis, die vertelt, dat zij eens een eendennest heeft leeggehaald en ter decoratie in de vensterbank had gezet. Een paar weken later liepen de jonge weeseendjes door de woonkamer. Die weeseendjes waren lastig in de verzorging, bovendien poepten ze overal. Ze heeft ze vrij snel in het park uitgezet. Misschien is dit ook wel zo'n weeseendje en vindt het zo een weeseendenmoeder. Laten we het hopen.
Tja, Merel weet de laatste tijd de gemoedsrust aardig te verstoren...
Nick - Zondag 05 Juni '05 - 01:38
Ik geloof dat Merel moet gaan werken met van die icoontjes van de filmkeuring, je weet wel, die waarschuwingen voor sex en geweld. Wie bedenkt er een nieuw icoontje voor Merel, met de betekenis: "Waarschuwing, verstoort de emo-balans!"
Lawyerzwelgje () - Zondag 05 Juni '05 - 11:14
Goed idee! Jaren geleden heb ik eens een soortgelijk hartverscheurende scène met eenden aanschouwd en dat had nu eindelijk juist helemaal verdrongen.