Weinig is zo treurig als een uitgestorven bungalowpark in de herfst. De
gordijnen van de meeste huizen zijn gesloten. Vanaf de vensterbanken
lachen houten eenden je onbenullig toe. De opzichter zal straks zijn
rondje met de blazer moeten maken om de herfstbladeren van de keurige
paadjes te verwijderen. Aan de kentekens van de auto’s op de
parkeerplaats te zien zijn Duitsers hier de enige bezoekers. Ook de
kleine supermarkt zegt tot aanstaande vrijdag nog “täglich geöffnet” te
zijn, daarna gaat hij dicht totdat de mensen weer komen, vanaf april.
In de supermarkt ben ik de enige klant. Ze verkopen er hun voorraad
uit. De spullen die voor april verlopen mogen voor weinig weg. Ik koop
een pak hagelslag voor vijftig cent. Een eenzame kool ligt naast een
prei. De rest van de kratten is leeg. In de koeling ligt een stronk
broccoli in cellofaan. Op de groene bloemetjes zitten zwarte plekken.
Als ik erop druk, spatten de bloemetjes uiteen. Het slijm komt door het
cellofaan heen op mijn vinger. Ik veeg mijn hand af aan een potje
ingemaakte champignons.
De Noord-Hollandse caissière begroet me in het Duits. Ze
verontschuldigt zich als ik in het Nederlands antwoord en scant
verveeld mijn producten: de chocoladehagel, een schnitzel, de kool, het
laatste pistoletje en het nieuws dat hier alleen in Telegraafvorm te
verkrijgen is. De caissière vraagt in het Duits of ik er een tasje bij
zou willen hebben. Ik antwoord met een glimlach dat ik geen Tüte hoef.
Ze heeft het niet in de gaten.
De zon schijnt. Ik rits mijn jas dicht tegen de kou. Op weg naar de zee
kom ik geen sterveling tegen. "Gutentag”, zegt een man op het
strand, als ik hem passeer. Zijn hond blaft. Het is zo heiig dat ik de
volgende badplaats, zes kilometer verderop, niet eens kan zien.
Terug in één van de identieke huisjes die deze week de mijne is eet ik
mijn pistoletje met hagelslag. De chocolade smelt, ik heb het broodje
even verwarmd. Later zal ik de schnitzel bakken en van de kool een
salade maken met de olie en azijn die ik in de kast gevonden heb. Ik
zal de schnitzel opensnijden en merken dat er satésaus inzit. Ik zal de
verpakking uit de prullenbak halen en lezen dat er zoiets als een
satéschnitzel bestaat. De saus zal zich als een olievlek over mijn bord
verspreiden en de kool week maken.
Ik vraag me of waarom het zo fijn is hier. Tevreden besef ik dat ik
vergeten ben welke dag van de week het is. Een klein wonder in een druk
bestaan.
Reacties:
(sorry, stukje uit nrc, wegens gebrek aan tijd)
Merel - Woensdag 07 December '05 - 10:15
Geeft niet hoor Merel. Het stukje past wel bij het troosteloze uitzicht dat mij door het enige raam op mijn werkplek toekomt. Zucht... was ik daar maar in dat uitgestorven bungalowpark waar je vergeet welke dag het is...
Erg mooi om te lezen!
fiekepieke - Woensdag 07 December '05 - 10:49
Bedankt. Nu loop ik de hele dag met een troosteloze blues rond.
Heel terecht dat je in het Duits wordt aangesproken, met zo'n aankooppatroon.
Lawyerzwelgje () - Woensdag 07 December '05 - 11:00
Sounds like hell on earth!
Yvonne - Woensdag 07 December '05 - 11:11
Gatver, satéschnitzel! Nog een wonder dat je daarna alleen de dag van de week vergeten was. Ik zou hersendood zijn na het eten van een satéschnitzel.
Marcel - Woensdag 07 December '05 - 11:50
sateschnitzel is kei lekker man
Mariska - Woensdag 07 December '05 - 12:48
Gelukkig zijn de balkenplafonds daar zo laag dat je jezelf niet kunt opknopen.
Roel - Woensdag 07 December '05 - 12:49
In Vladiwostock is meer te doen dan in Noord Holland. Het is maar goed dat Amsterdam niet in Noord Holland ligt.
Kiers - Woensdag 07 December '05 - 12:54
Dat is ook de reden waarom we in zo'n huisje zijn blijven wonen...ondertussen hebben we ons vermenigvuldigd en wordt het wel erg klein, maar er moet nog heel wat gebeuren en nog heel veel kindjes geboren worden eer ik hier vrijwillig wegga...wonen met zijn zessen op 50m2 is heeerrrrrlijk in een "zomer"huisje (in het bos)...
Arnoud () (URL) - Woensdag 07 December '05 - 19:25
Hier op Schouwen-Duiveland zijn we blij dat we een paar maanden per jaar kunnen volstaan met het Zeeuws. Met Weihnachten komen ze weer massaal. Als ze er destijds zoveel hier hadden gestationeerd, hadden ze de oorlog niet verloren...
Ik heb een jaar op zo'n park gezeten. Wat zeg ik? Twee jaar!
Nou, zo gemakkelijk is het vergeten van de dagen op een gegeven moment samen te vatten ;-)
@Petra: Maar dat komt omdat je dan in zo'n zelfde park zit, de Heelderpeel... (keek even op je blog)
Bas C. - Woensdag 07 December '05 - 20:00
Groeten terug!
Kika - Woensdag 07 December '05 - 21:52
Uh deze kende ik al? En niet uit het NRC.
Ik - Woensdag 07 December '05 - 23:26
Wat een heerlijk stukje. Ik zou graag op dat strand lopen. Die supermarkt sla ik liever over, maar de rust... De dag van de week kwijt... Dat was pas een sinterklaascadeau geweest.
wat zei ik? dirkshorn? vlaag van verstandsverbijstering!
wies - Donderdag 08 December '05 - 20:10
en toch te druk voor een stukje?
ivet - Donderdag 08 December '05 - 22:27
Je moet ook van de die muffe, bedorven en ranzige producten afblijven Merel, die zijn bedoeld voor onze Duitse gasten!
Enzo van der Voort (URL) - Vrijdag 09 December '05 - 08:19
Het is alweer pijnlijk, dat alleen weinige duitse proberen dus het nederlands te leren...
Ik weet, mijn nederlands is verschrikkelijk, toch ik vind het nederlands mooi!!! Oefenen, oefenen, oefenen!