Ik had een stukje geschreven over dat er een aantal mensen had kunnen
sterven dit jaar, maar dat iedereen zich kranig weerde en overeind
bleef.
Nu op de valreep is het mijn stiefopa niet gelukt.
Het is onder de omstandigheden "misschien maar beter ook" en
"lijden/verlost" en "respectabele leeftijd" en "treurig
verpleegtehuis", maar toch.
"Laten we niet zo lang wachten met elkaar weer zien als nu het geval
was", zei ik tien dagen geleden nog tegen een familielid, even na het jawoord.
Maar zo snel en om deze reden was niet wat ik bedoelde.
Reacties:
Hoe "goed" het ook lijkt, sterven blijft verdrietig. Gecondoleerd en veel sterkte aan K
Marre - Donderdag 22 December '05 - 10:16
Sterkte meid.
Lawyerzwelgje () - Donderdag 22 December '05 - 10:58
Jouw stiefopa was (en die verleden tijd is nog onwennig) mijn vader die ik mijn hele leven al kende. En nu is er niemand meer die ik mijn hele leven heb gekend. En dat is een raar gevoel.
Kiek - Donderdag 22 December '05 - 20:18
Lijkt me ook helemaal niks, Kiek. Ik ben half wees en dat bevalt me al niet best, maar helemaal ouderloos, nee... Noem zijn naam nog maar vaak.
Normaal teken ik nooit condoleance registers, maar deze wel. Sterkte Merel
Ralph - Vrijdag 23 December '05 - 08:21
Merel,
heel veel sterkte. Als jij over sterven schrijft hou ik mijn toetsenbord niet droog. Je directe stukjes gaan door merg en been. Ik wens jou en je zieke vriendin waarover je eerder schreef juist nu een stralend nieuw jaar. Je bent een paradijsmerel!