"Gekommen um zu bleiben, wir gehen nicht mehr weg", zong
Wir Sind Helden
gisterenavond in de Melkweg. Het was de tweede keer dat ik ze zag, en
ze hadden gelogen, want tussendoor waren ze heus weer terug naar
Duitsland gegaan. Ik ben ook niet gekomen om te blijven, want ik ga
namelijk ook even weg. Commentaar staat uit tegen nare spaminvasies en
andere ongewenste reageerdrang.
Ich bin zur?rck, bevor Sie es wissen.
Bij het telefonisch reserveren bij het restaurant hoorde ik nog net hoe de barman de muziek zachter zette.
"Sorry
hoor", zei de man verontschuldigend. "Ik moet eerst de muziek zachter
doen, en dan pas opnemen, dat vergeet ik steeds". Er volgde een diepe
zucht. Eentje die niet gepaard ging met moedeloosheid, maar met liefde
en geluk. De zucht klonk een beetje ge?motioneerd.
"Weet u wat het is", zei de barman tegen mij. Hij wachtte mijn antwoord niet af.
"Het is zulke mooie muziek", zei hij.
Zijn accent was onvervalst Amsterdams.
"Ik
heb het voor mijn verjaardag gekregen en nu draai ik het elke dag", zei
hij. "Heel hard. Vooral in zo'n leeg caf? bij het opstarten doet het
het heel erg goed", legde hij uit.
Ik verontschuldigde mezelf omdat ik hem had gestoord door hem te bellen, zo vroeg nog, tijdens het opstarten.
"U zou het eigenlijk eens moeten horen", zei hij, "wacht".
Ik hoefde maar even te wachten.
Binnen de seconde ging de volumeknop omhoog. Een heel strijkersensemble kwam via de telefoonlijn op me af.
"Het is Schubert", zei de barman met een snik in zijn stem.
"En ik heb ze alle elf gekregen! Vind je het niet prachtig?", riep hij blij.
Ergens tijdens het gesprek was ik van een u een je geworden.
Bij het proefformulier op iens.nl zou ik, hoe het eten ook zou smaken, schrijven dat het er geweldig was.
Ze komen uit het niets. Als ik in de auto zit of op de fiets, als ik even niets te doen heb, of onder de douche. Onder de douche vooral. Oh man, onder de douche.
Liedjes.
Het zijn er twee. Ze komen altijd terug, als hinderlijke popups die je weg wilt klikken maar waarvoor je nog geen kruisje ziet.
Liedje 1 is Live to Tell van Madonna
Nogal een draak van een drama. Vooral deze passage doet het goed in de krochten van mijn geest:
"If I ran away, I’d never have the strength
To go very far"
Misschien is het psychologisch wel heel erg veelzeggend.
Liedje 2 is de tune van Tussen Kunst en Kitsch
Dat vind ik eigenlijk nog verontrustender dan het eerste nummer. Waarom ken ik die tune (ik kijk dat programma echt nooit) en waarom komt het maar steeds terug mijn hoofd in, mijn mond uit? Het is zo'n triomfantelijk gepingel.
Ik word er altijd een beetje treurig van.
Waarom heb ik niet gewoon een lekkere rocksong in mijn kop?
Of
4'33 van John Cage. Had ik maar 4'33 in mijn hoofd.
Middenmeer, zondagmiddag 26 maart.
"The Cats?", zei mijn broer, "die zijn toch allemaal dood?"
Ik herinnerde me iets van een koninklijk lintje, maar wist het niet meer zeker.
Even later zagen we bij de Beurs in Middenmeer grote rijen auto's met
kirrende dames. We weten nu hoe The Cats underscore fans eruitzien.
Ze zijn alive and kirring.
Gisteren in de Melkweg een partijtje
Lowlands versus Boekenweek.
Blijft een aparte combinatie, schrijvers en popzalen, maar ik vond
eigenlijk dat het wel geslaagd was. Tenenkrommend blijft het als de
schrijver op het podium verlegen voorleest en iedereen er doorheen
blijft praten. Maar het ging goed!
Kluun
las opgewekt voor uit oud en nieuw werk waar hard om gelachen kon
worden (en soms gehuild), de minder grappige auteurs verhaalden in de
kleinere zaaltjes voor een stil publiek over zelfmoord en er werd
muziek gemaakt, o.a. door een gelegenheidsband (met toetsenist van
Solo)
die Willem Wilmink ten gehore brachten. Uit de Popquiz a Gogo met
schrijvers in combinatie met iemand uit het publiek bleek dat de
schrijvers weinig kaas van de muziek hadden gegeten en dat Joost
Zwagerman een voorzegger is (wat niemand verbaasde). Daarna gingen de
voetjes van de vloer op de tunes van de vooraf spannend klinkende High
Fidelty dj, maar de beelden uit de film waren leuker dan zijn
muziekkeuze. Resultaat van de avond was wonderwel dat ik zojuist Vak
127 van
Menno Pot bestelde. Zo'n boekenweek, het geeft je veel te veel te lezen.
Ja, jottum, het museum. Een enthousiastere reactie kun je van een dertienjarige niet verwachten, dus togen we opgewekt naar het
Stedelijk Museum, want daar was een tentoonstelling over computerspelletjes.
Games = Art staat er door de hele stad groots aangekondigd. Een betere
titel hadden ze niet kunnen bedenken. Blijkbaar vonden de makers van de
tentoonstelling inderdaad dat gaming gelijk staat aan kunst en dat er
dus niets hoeft te worden uitgelegd. Wel zo makkelijk. We hangen een
aantal schermen aan de muur, waarop we wat spelletjes laten zien. Niet
te veel mee doen. En weet je wat, we geven er geen uitleg bij, de
mensen mogen kijken, niet zelf spelen. We zeggen er ook niet bij waarom
we juist deze spellen uit het gigantische aanbod hebben uitgekozen. De
bezoeker krijgt geen stenciltje mee met wat meer informatie. En er is
meer! Want we laten ook niet zien hoe de games gemaakt zijn, wie is
daar nou in ge?nteresseerd? Een leuk overzicht van de geschiedenis van
computerspelletjes, bijvoorbeeld van pong tot nu? Nee, wat we doen, is
niet interactief en ook niet informatief. Want games = art. Dat zeggen
we toch. En na drie zaaltjes is het klaar.
Ik probeer mijn relatie met moderne kunst steeds weer nieuw leven in te
blazen, maar ik raak verder gedesillusioneerd. De action figures die
achter elkaar zelfmoord plegen maakten nog het meeste indruk op mijn
inmiddels verdrietige gemoed. Ik zal wel een snob zijn en het niet
hebben begrepen. In tegenstelling tot de knikkende mevrouw die dacht
dat ze vanwege een kleurrijke lapjesjurk en een bizar mutsje zelf
wandelende kunst was.
Gelukkig konden we voor de negen euro die we hadden betaald ook nog
naar bijvoorbeeld stoelen kijken waar we niet op mochten zitten. Van de
dertienjarige hoefde dat niet zo, hij bleef achter in de gamelounge,
alwaar hij met matig enthousiasme grote monsters met dolken te lijf
ging. Hoewel hij hierdoor een half uur kritiekloos mocht gamen, was ook
hij teleurgesteld over de tentoonstelling. Nieuwe spellen spelen kan
hij in de winkel op de hoek immers ook. ?Hoewel?, zei hij, ?daar zijn
ze meestal kapot?. Toch nog een voordeel, zo?n museum.
Oh - how I luuuuv tradities!
Heden, 21 maart, doe ik als immer mijn lentegroet.
2002
2003
2004
2005
In 2005 heb ik het een beetje vergeten te melden, zoals u ziet als u op het linkje hebt geklikt, misschien zitten we daarom nu in de kou.
Kan iemand de lente even aanzetten?
Dan ga ik even gillen. Gil! Gil! Groet! Groet! Oeg oeg. Roep roep.
Mail van een bekend middagprogramma op televisie.
"Beste Merel, we zouden het leuk vinden om je dinsdag in ons programma te ontvangen"
Nou - dat is nog eens aardig.
"Omdat je hebt meegedaan aan Idols".
WTF!?
Ik heb gans en geheel niet meegedaan aan Idols!
Dus ik mail terug, om te vragen hoe ze aan mijn adres komen.
Antwoord: gewoon
gegoogled en maar geprobeerd.
Het werd (het lukte geen enkel Nederlands boek mij te veroveren):
- Saturday (Ian McEwan, omdat McEwan bijna altijd goed is)
- Elementaire Deeltjes (Houellebecq - omdat ie zo goedkoop was en het er dan toch eens van moest komen dat ik een eigen mening hierover zou hebben in plaats van anderen na te praten)
- De Stad der Blinden (Jose Saramago - omdat twee vriendinnen deze al eens hadden aangeraden en daarbij zeiden dat het heel heftig was en naar en dat ik dacht: zou ik dat dan wel doen?)
Waarom het er drie werden, is mij ook een raadsel.
Ik denk dat ik nu vakantie moet nemen om de boeken (plus wat ik nog had liggen) te lezen. Als ik dan klaar ben, dan lees ik de rest van
uw suggesties.
"Sorry, kunt u even een stap opzij doen?", vraagt een jongen met een
fototoestel in zijn handen. Plaats van delict is boekhandel Scheltema.
De jongen gaat een foto van mij maken, ik weet het zeker. Hij kijkt
namelijk ge?nteresseerd naar het boek dat ik in mijn hand heb en hij
lacht vriendelijk.
"Hoe moet ik precies staan?", zeg ik, terwijl ik mijn pony nonchalant goed hang met een korte knik van mijn hoofd.
"Iets meer naar achteren", zegt de jongen en hij wijst dat ik verder
weg moet, naar de tafel waar de best verkochte boeken liggen.
Dan richt hij zijn fototoestel op een rij boeken in de boekenkast. Niet
naar mij. De boeken zijn zo neergezet dat ze veel aandacht krijgen.
Eendere kaften op een rij.
Hij drukt af, het toestel flitst.
De jongen begint te lachen.
"Heb ik geschreven", zegt hij dan stralend en hij loopt weg.
Ik had toch beter moeten kijken waar hij zijn toestel op richtte.
Want Renate Dorrestein ziet er heel anders uit.
Even een vraag tussendoor. Ik krijg nu per dag ineens zo'n 100 comments
op allemaal verschillende oude stukjes. Het zijn comments die gegenereerd
worden door een spammer. Ze zijn allemaal anders, ook de IP-adressen en
de e-mailadressen en de namen die de mensen achterlaten.
Wat doe ik aan deze fuckers?!
Overigens zijn het 'grappig genoeg' allemaal heel vrolijke comments ("I
hope you come back soon", "Your website is so cool", "I like your
design", etc). Maar toch, boel irritating.
Op een dag, niet zo heel lang geleden, zeg een dag of drie, kregen wij op mijn werk het nieuwe boek van
Heleen van Royen,
de Ontsnapping. Het lag niet al te ver van mijn bureau vandaan. Af en
toe vroeg ik me af waarom niemand het beborste boek dan in ieder geval
oppakte.
De dag ging voorbij zoals er wel meer voorbij gingen.
En toen kwam het.
Collega M. vroeg: "Wie wil
(in godsnaam) dit boek hebben?"
U moet weten, ik ben bescheiden opgevoed. Dingen voor gratuit, ik zal
er niet snel voor uit komen dat ik ze mee wil grissen. Onder de
bescheidenheid zit echter een enorme drang om alles te pakken, zoveel
mogelijk te verzamelen en mijzelf een koninkrijk te gunnen. Ik had
verwacht dat iedereen, vooral alle mannen op mijn werk, het boek zou
willen hebben. In het luide gegil waarvan ik verwachtte dat het zou
losbarsten, zei ik bescheiden 'ja hoor'.
Ik bleek de enige te zijn geweest die had gesproken. De Ontsnapping was van mij! De jongen die het exemplaar (zo gaan die
100.000
dus over de toonbank) aan me overhandigde, zei blij te zijn er van af
te zijn. De borsten liggen op mijn nachtkastje, ik heb ze nog niet
aangeraakt. Eerst nog (iets wel heel anders)
Q lezen van Luther Blissett.
Bovenstaande is een lange introductie om u te vertellen dat u zometeen niet De Ontsnapping moet roepen. Die heb ik al.
Ook heb ik onlangs al
Slaap! gelezen van Annelies Verbeke (klein maar fijn) en (niet Nederlandstalig maar) ook
Hoogtij
van Jim Lynch (wat ik een heel erg leuk boek(je) vond maar dat z? niet
doorgebroken is in NL dat ik er niet eens een echt fatsoenlijke link
naar kan plaatsen, lees dat boek).
Mijn vraag is namelijk aan u: welk Nederlands boek moet ik zo gaan kopen om het boekenweekgeschenk te veroveren?
Volgende week komt er in dit huis, alwaar ik nu al elf jaar woon, eindelijk een ?chte tafel. Eentje die ik heb gekocht van mijn eigen zakcentjes en waarvan het tafelblad niet kiept als je er op leunt. Een lang gekoesterde wens gaat hiermee eindelijk in vervulling. Kan ik weer mensen uitnodigen om te komen eten, kan ik uit het raam staren terwijl ik aan die tafel zit.
E?n ding is echt onmisbaar bij een fijne tafel en dat is natuurlijk... de krant.
Ik mag dan wel af en toe een stukkie typen (1x in de 2 weken op de woensdagachterpagina) voor NRC Handelsblad, een abonnement op die krant heb ik niet. En ook krijg ik die niet gratuit voor al mijn zweet en tranen (het schijnt dat je 900 jaar in vaste dienst moet zijn om er een abo te kunnen scoren). Het is wel de krant die ik zelf het liefste lees. Maar hij is ook vet duur! Bovendien heb ik toegang tot de digitale versie (in krantenopmaak!), die werkelijk zeer chique is en zeer prettig leest, maar die het natuurlijk niet haalt bij de papieren krant. Zeker niet aan tafel.
Dus.
Ik ben gezwicht. Ik ben een doelgroep! Ik heb een proefabonnement op Nrc.next genomen. Snel, tabloid, hip en toch inhoud. Pl?s die heerlijke NRC zaterdagskrant in de bus.
Voor vijf (5) euro! Volgens mij neemt iemand me in het ootje. Voor vijf euro koop je nog niet eens twee keer de zaterdagskrant!
Ik vind het eigenlijk gewoon niet kunnen, zo weinig geld. Maar dat moeten ze daar maar uitzoeken. :-)
Het was in
Riga. Het was er min 10 graden, we hadden net een wandeling
gemaakt door de sneeuw, om vervolgens even een taartje te eten in een
piepklein art deco caf? in een zijstraatje. Op het moment dat ik
het eerste slokje van mijn koffie nam, begon het.
Een helse pijn schoot door mijn gebit. Linksboven. Bij elke
hartklopping gutste een allesverzengende, ongrijpbare pijn door mijn kop.
Het straalde uit naar mijn arm, die als verlamd voelde. Ik hield mijn
mond open, ik sloot hem weer, maar de pijn hield niet op. Met mijn hand
duwde ik op mijn wang, tegen mijn gebit, maar het hielp niet. De pijn
was overal.
Ik zweette om de pijn het lichaam te laten verlaten. Op mijn voorhoofd stonden druppeltjes.
Mijn familieleden begonnen door te krijgen dat ik al eeuwen niets
gezegd had. Zij keken mij verschrikt aan. "Je trekt wit weg! Wat is er
aan de hand?"
Aan de kies!, riep ik, mijn kiezen op elkaar.
Ik wilde schoppen, slaan, desnoods mijn hand breken, zolang ik maar niet deze pijn zou hebben.
Was het mijn tand? Was het mijn kies? Het hele zenuwstelsel aan de linkerkant van mijn mond leek in brand te staan.
In gedachten zag ik het hele weekend Riga aan pijn opgaan.
Was het de temperatuurwisseling? Van min 10 naar hete koffie? Was het het zoet van het gebakje?
Hou op! Hou op!
Na een eeuwigheid, die minstens een half uur duurde, trok de pijn
langzaam weg. Het gevoel van de wegtrekkende pijn was hemels als het
moment dat je bijna in slaap valt. Totale ontspanning kwam over mij. Ik werd zo stoned als een garnaal.
Ik vloekte en zei dat ik dit nooit, nooit, nooit meer wilde meemaken.
"Als het nog een keer voorkomt", zei mijn vader, "weet dan dat het nog geen vijf minuten heeft geduurd".
Hoera! Ik heb een
Dutch Bloggy gewonnen! En nog wel van de vakjury ook!
Ik heb niet zo'n
mooie speech als Sargasso.nl, die er met de hoofdprijs vandoor ging, maar ik ben heus content!
Zo'n juryprijs, dat voelt wel lekkahrr.
Wat is dat s??i geworden zeg, dat stemmen in Amsterdam. Boring! Mochten we de vorige keer nog met een romantisch potlood een rondje rood kleuren, nu is dat genot ons ontnomen door, ja, door wie eigenlijk, ik denk door iemand die heel erg stom is. Maar goed, daar was ik op voorbereid. Helaas bleek de de-romantisering van het stemmen niet op te houden bij het verscheiden van het potlood.
Nadat ik mijn beide stembiljetten had overhandigd, waarbij ik me altijd heel belangrijk voel, ging ik op zoek naar het hokje waar ik normaalgesproken een tijdje in wegduik. Het hokje gebruikte ik altijd voor een moment van reflectie. Rustig liet ik mijn gedachten dan gaan over de behoorlijke bijdrage die ik elk moment kon gaan leveren aan uw leefgenot. Ik nam meestal de tijd, alsof het echt moeilijk was en ik ter plekke nog iets moest bedenken waardoor ik me vier jaar gelukkig zou voelen.
Maar: geen hokje te zien!
?Waar zijn de hokjes??, riep ik uit, in paniek.
Alle mensen die zich voor deze dag hadden opgegeven om te helpen keken me neerslachtig aan. Ze wezen zwijgend naar de mobiele pinautomaat die naast de tafel stond. Ik moest mijn keuze maken terwijl de mensen mijn gezicht gewoon konden zien! Elk mysterie was verdwenen! Geen reden meer om mij geheimzinnig op te houden in een hokje. Poedelnaakt was ik!
Voorts had ik mij verheugd om heel hard op een rode knop te drukken. Zo had ik mij die computer voorgesteld. Zo?n dikke rode knop, die wat uitsteekt, waar je lekker met je vuist op los kunt gaan. Ik stem op jou, kaboem! Maar nee! Om mijn keuze te maken, bleek ik het scherm aan te moeten raken, niet te hard, want anders zou het wel eens mis kunnen gaan. Het stemmen is verworden tot het en plein public aaien van een schermpje.
Woonde ik maar in Rotterdam! Dan had ik kunnen stemmen op de Vrijpartij, die in een lekkere vrijpartij de oplossing van alles ziet. De enige partij waarvan ik hoop dat, wat de uitslag ook zal zijn, ik mee mag blijven helpen met campagnevoeren.
Het is tijd voor lente!
Ik voel het aan mijn.... euhm handschoen.
Zo, ik ben thuis.
Ik heb heel veel mail.
Het merendeel bestaat uit bedreigingen en scheldpartijen naar aanleiding van het postje over
Taida (dat in mijn afwezigheid op
nu.nl en
webwereld gelinkt werd, vandaar de aandacht in mijn inbox).
Gelukkig zijn er ook mensen die hun afkeer van de actie met normale woorden tot uiting brengen.
Dank voor alle reacties (waarvan er ??n positief was in totaal).
(Niet voor deze, van 'anti-feminist': "je bent niet alleen een vuile
stoephoer, maar ook een smerige landverradster, 60 jaar geleden had je
met een kale kop rondgelopen" - tssss).
(Om deze kon ik stiekem nog wel lachen:
"Het leven gaat niet over roze
Tijd om merel naar Irak te loze")
(zie ook subject)
De cursus "Even weg en in totaal isolement verstoken van de wereld die
internet heet om je te concentreren op wat moet wat thuis niet lukt
vanwege de verleidingen die de stad te bieden heeft" is voor mij een
doorslaand succes. Ik ga nu al voor de vierde keer.
Tot over een paar dagen.
La Verdonk heeft dus
gesproken. Taida moet het land uit en het is onzeker of ze
haar VWO-examen vanuit het buitenland zal kunnen doen.
De bijna 70.000 digitale handtekeningen waren (naast medemenselijkheid) blijkbaar niet genoeg.
Wat kan een eenvoudige weblogger dan nog doen?
In ieder geval een Google-bommetje leggen. Tegen vreemdelingenhaat.
|
|
