Manke Poot

Voordelen van manke poot:

- je hoeft vier dagen niet naar buiten
- lief iemand doet boodschappen voor je
- je kunt uitgebreider dan ooit de krant lezen
- poezen zijn blij dat je er steeds bent
- mensen zijn daadwerkelijk onder de indruk van je verwondingen
- na een tijdje valt het best wel mee
- niet zo actief Koninginnedag hoeven vieren

Nadelen van manke poot:

- auw
- saaaaaaaaai!
- poezen geven kopjes aan onderbeen, precies op diepe schaafwond
- poezen gaan steeds precies op zere plekken liggen
- poezen zeer ge?nteresseerd in wonden en willen er steeds aan ruiken (?)
- niet kunnen ingaan op vrolijke telefoontjes 'kom nu naar het terras'
- koninginnedag redelijk aan mij voorbij moeten laten gaan (zie voordelen)

Merelroze.com 5 jaar!

Sjemig halleluja fantastica.

Merelroze.com bestaat vandaag 5 jaar!
Welk een vreugde, welk een feest, neem allemaal een glaasje champagne zou ik zeggen, of voor de dranklozen onder ons een glaasje prik.

U kunt kiezen uit de volgende hapjes:
- Ciabatta met garnalen
- Crostini met geitenkaas en gegrilde paprika
- Heerlijk gemarineerde zalm (gravlax)
- Mini loempia's
- Gegratineerde camembert
- Kleine saucijzenbroodjes
- Diverse Franse kazen met vers brood en mmm crackers
- Diverse frisse salades voor het groen

De hapjes zullen geserveerd worden door knappe dames in spraakmakende rokjes.

In het ziekenhuis

In het ziekenhuis was het druk. Toen ik eindelijk naar binnen mocht, werd ik tegenover een man in een kamertje geplaatst.
Het gordijntje zat niet helemaal dicht dus kon ik zien hoe de man om de zoveel tijd een aanval kreeg.
Zijn ogen draaiden weg, hij schuimbekte een beetje, hij schokte alsof hij epileptisch was.
De hartslagmeter sloeg soms uit naar 160, dan weer stond hij op 29.

Meteen voelde ik me schuldig dat ik het drukke personeel tot last was. De man was er veel erger aan toe dan ik. Ik keek even naar mijn been. Een waar slagveld, maar niets om je nou ?cht zorgen over te maken. Ik keek naar mijn voet. Hmpf. Dat deed pijn.
De apparatuur van de man begon gevaarlijk te loeien. Er kwamen geen artsen om naar hem te kijken. Ik vroeg me af of ik..., maar ik kon niet lopen, dat was een excuus. Ik hoopte dat de man niet dood zou gaan.

Mijn voet was inmiddels koud geworden. Ik probeerde met mijn teen te wiebelen. Dat was niet zo'n goed idee.
De man in het kamertje begon te schreeuwen in een vreemde taal. Of misschien in geen enkele taal, want een taal die "wheea schmaa" als woorden kent, is een beetje een gekke taal. Zijn apparatuur sloeg op hol. Er kwamen geen artsen.
Een getal waarvan ik niet wist wat het moest aanduiden bleef staan op 0.
Hij bleef roepen.
Toen kwam er een arts.
"Nigel", zei ze streng. En nog eens, toen hij bleef schokken: "Nigel!"
Ze duwde hem terug in het kussen toen hij er vandoor wilde.

De arts zou later uitleggen dat Nigel te veel drugs had genomen.
Ze zou drie keer zeggen dat ze thee en koffie zou brengen, maar ze vergat het twee keer daarvan. Het was nog steeds druk.
Een man even verderop gilde het uit van de pijn.
Ik kon niets zien.
Mijn wereld was zo groot als het hokje waar mijn gordijntje omheen kon, en het trieste beeld van de schuimbekkende man.

Op de Fiets (75)

Het was duidelijk dat ik zou vallen. Het duurde een hele tijd, wel honderd uur leek het, ik was me er volkomen van bewust dat ik er niets aan kon doen om het te voorkomen - en toen gebeurde het ook echt. Keihard, op de stoep, een krachtige schuiver. Mijn fiets bovenop me. Racend voor het groene stoplicht om onbegrijpelijke reden de macht over het stuur verloren. Haastige spoed.

De hele club fietsers die ik zojuist had ingehaald ontfermde zich over mij. 'Hoe kon dat nou gebeuren?' en 'Gaat het wel?' en vragend 'Weet je het wel zeker?'
Een jongen met een sterke arm trok me onder mijn fiets vandaan. Ik zag zijn gezicht niet. Ik stond weer, ik was niet echt gewond, zei ik, terwijl ik een bijtende pijn voelde opkomen aan de rechterkant van mijn lichaam.

"Wat deed je nou?", vroeg de jongen.
"Het stoplicht was wit!", zei ik.
"Groen, bedoel je", zei hij.
"Ja, wit", zei ik.

Toen snapte ook ik dat ik hard was gevallen.

"Hee, je sokken zijn kapot", zei een man met een zwaar accent, terwijl hij op mijn been wees.
Mijn panty, helemaal aan flarden, grote schaafwonden in mijn vel.
Ineens voelde ik de pijn aan mijn voet.

Gezwicht

Ik hoopte dat het me bespaard zou blijven. Maar het is de commentspammers gelukt om mij zodanig gek te maken dat ik hem ook heb ingevoerd: de b0rkquestion.
Voor mensen die niet weten wat het is: het is een domme vraag die je moet invullen voor je kunt reageren, zodat de automatische spammachines het niet meer begrijpen.
Mij scheelt het tientallen vervelende reacties op oude stukjes per dag.
Grr.

Jacqueline

Ene caissi?re van de Albert Heijn tegen de andere:
"Dat moet je even aan Jacqueline vragen, die weet dat wel"
"Wie is Jacqueline?"
"Die Nederlandse, je weet wel"
"Huh? Werkt er hier een Nederlandse?"

Rust

Collegalogger Rust wil graag winnen in de stripstrijd van Het Parool. Stemmen kan nog tot middernacht. Hij staat nu n?t achter op zijn concurrent Flo, dus hoppa!
De site van Ruben vind je hier.
Stemmen op een van beide kan hier.

Zelfstandige Vrijheid

Omdat ik voor een opdracht een CV'tje moest opsturen, ging ik er maar weer eens voor zitten. Eens kijken. De laatste CV dateerde van eind 2004. Hoe lang geleden was dat! En vooral: wat heb ik veel (leuke dingen) gedaan in de tussentijd. Ik kon enige contente gevoelens niet onderdrukken.

Mijn oog viel op een CV voor ??n van de bedrijven waar ik eind 2004 solliciteerde. Die baan, dat zou 'm worden.
Ik ging steeds door naar de volgende ronde en ik steeds werd het spannender. Het was namelijk een ?chte baan, heel erg echt, 40 uur per week, in een buitenwijk van Haarlem, bij een ?cht bedrijf, het leek me dat ik daar wel aan toe was. Elke ochtend in de ochtendspits, want dan gaat het je carri?regewijs voor de wind. Zo dacht ik toen. Ik zou voor het eerst ook echt gaan verdienen. Daar werd het ook wel eens tijd voor. Mijn leven zou geordend en gestructureerd zijn en overzichtelijk en regelmatig.

Jeeeeeeeeeeeeeee.
Wat ben ik blij dat ik uiteindelijk heb gekozen om alles overboord te gooien en als tekstschrijver zelfstandig te gaan.
Mocht ik weer eens verzuchten dat ik het druk heb, dan kijk ik weer even naar die bedrijfsnaam en prijs ik mezelf zielsgelukkig en dwangbuisloos.

Drank

Heerlijk, zo'n wit biertje, om de lente te verwelkomen. Helaas nog niet op een terras, maar binnen, in een caf?. Ik was alleen met mijn krant in de hand aan het genieten van mijn bier. Slobber, lekker. Aaah.

"Van alcohol word ik altijd een beetje bang", zei een vrouwenstem naast me.
"Nou bang niet, maar ik vind het wel heel slecht", zei een mannenstem tegen de vrouw.

Het meisje, ik had inmiddels uit mijn ooghoek gekeken wie deze woorden hadden gesproken, knikte op het woord 'slecht' instemmend met haar hoofd.

Ik kneep even in mijn arm om te kijken of ik niet in een parallelle wereld vol mormonen terecht was gekomen.

"Het kan mensen zo veranderen", zei ze ernstig en zuchtend.
Ik bekeek mezelf van een afstandje en ik zag een gelukkig mens.
"Mensen die drinken, die worden ongelukkig, langzaam maar zeker", zei de jongen. Hij sprak een beetje dreigend en zo hard dat hij moest weten dat ik het kon horen.

Er volgde een conversatie waaruit bleek dat de jongen een bekende voetballer was. Dat zei hij: "Ik ben een bekende voetballer, dan kun je je gewoon niet veroorloven te drinken".
Ik herkende in de donkere, goeduitziende, kale jongen in sportieve kledij geen voetballer.
En dat zegt wat.

Ik drink wel, maar ik weet heus wel wat van voetbal af.

Kilkenny Cross

Een Hollandse film met een weblog erin! Dat het ooit zo ver zou komen in de wereld. Misschien dat mijn vader mij daarom deze telefilm van Eric Oosthoek aanraadde om te gaan zien, maar volgens mij ging het hem meer om het totaal. Hij was namelijk danig ontroerd door de film! Kilkenny Cross vertelt het verhaal van een 17-jarige jongen uit Amsterdam die via internet ontdekt dat zijn moeder iets voor hem verborgen heeft gehouden. Een echte Bildungsfilm.

Het blijft altijd een beetje gek, de combinatie tussen internetten en televisie, maar ze komen er mee weg (behalve als het Windows-inlogscherm met heel grote letter Access Denied schreeuwt). De nieuwe vriend van zijn moeder wijst haar er op een gegeven moment op dat haar zoon een weblog bijhoudt. Die verbazing: zet hij dat allemaal op internet? Grappig.

Ik was vooral onder de indruk van de camerabeelden, die me meteen naar Ierland deden verlangen. En Ariane Schluter (nu als moeder) doet het altijd goed.

Zoals het een Nederlands product betaamt, draait de film slechts ??n keertje (belachelijk!) en wel morgenavond in Het Ketelhuis (wat een erg leuke bioscoop is waar je op banken kunt hangen, dus alleen daarom zou ik het al doen). Voor de mensen die hem liever op tv zien: op 13 mei is ie op Nederland 3 te zien.

Relaxt chillen

Buiten voor de Videoland stond een brede gozer in zijn T-shirtje, terwijl het hartstikke koud was. De spierballen van zijn bovenarmen barstten bijna uit de strakke mouwtjes. Ook zijn buikspieren waren door de structuur van de stof duidelijk te onderscheiden.

Om de brede gozer heen stond een aantal jochies in joggingpak. Het leken wel broertjes, allemaal even groot en allemaal in hetzelfde soort joggingpak: niets fancy's, van badstof, in ??n kleur en merkloos. Een familieaanbieding uit een goedkope winkel. Het leek alsof ze in pyjama waren, alleen hadden ze er schoenen onder aan.

De jochies keken letterlijk en figuurlijk op naar de brede gozer. Als ze later zo groot waren als hij, dan zouden ze net zo breed zijn, en zoveel aanzien hebben ook. Ze luisterden aandachtig, want de brede gozer legde iets belangrijks uit.

In het voorbijgaan hoorde ik de brede gozer tegen de jochies zeggen:
"Als jullie je vervelen, dan ga je gewoon naar de Albert Heijn. Daar is het altijd relaxt chillen."

Telefoon?

Het display van mijn telefoon is kaduuk. Soms laat hij nog wel even iets zien, soms doet hij heel gewoon, maar meestal pest hij me enorm en wordt ie gewoon zwart of heel erg friebelig. Verder doet mijn telefoon het goed. Hij belt me de hele tijd!

De winkel zegt dat de telefoon doodgaat. Bij de winkel zullen ze het wel weten.
Het toestel heb ik anderhalf jaar geleden gekregen van Martijn, omdat hij een nieuwe had. Hij is inmiddels voorbereid op de begrafenis.

Zoals het een vrouw van nu betaamt, ben ik een slaaf van mijn mobiel. Ook al word ik soms gek van het ding, er is geen weg meer terug.
Nu is mijn vraag, na diverse onderzoeken waaruit blijkt dat half Nederland wel vier telefoons thuis heeft liggen: heeft er iemand heel misschien een werkende Nokia (ik ben normaal niet merkgevoelig, maar hierin behoorlijk) over?
Dan ben ik blij hoera, hoera! :-)

10 april 2003 en 2006

Ik ben een beetje ziekelijk in sommige dingen (welke gek typt er nou steeds van die stukkies op zo'n website?). E?n daarvan is het maken van foto's van mijn uitzicht. Zo heb ik talloze foto's van mooie luchten, gekke vliegtuigstrepen, bijzondere weeromstandigheden. Allemaal met dezelfde binnentuinen in het uitzicht.
Toen ik gisteren uitriep dat het ECHT NIET NORMAAL was, dat weer van dit moment (ffuckie slim, wat is het koud), besloot ik eens in mijn archief te kijken.
Hierboven ziet u het uitzicht dat ik had op 10 april 2003. Drie jaren geleden.

Het verschil met nu! Zie hoe zielig we zijn (en let vooral op die linkerauto, dat is dezelfde van drie jaar geleden!).

Samen lezen

De mevrouw tegenover mij in de trein las dezelfde krant als ik. Ze had dezelfde soort laarzen aan als ik, een soortgelijke jas en een ring om haar vinger die vast ook van Esprit was. Ze was alleen duidelijk een mevrouw. Ik ben, hopelijk, nog steeds een beetje een meisje.

We lazen de krant in hetzelfde tempo. Sloeg ik een bladzijde om, volgde zij snel erna. Was zij klaar voor mij, volgde ik. Het Economie-katern sloegen we allebei over, bij de human interest bleven we lang hangen.

Ik dacht dat ik de enige van ons twee (toch al snel 50%) was, die doorhad dat we zo gelijkmatig opgingen.
Maar toen ze 'm uit had, zei ze: "Zo, wat zullen we nu eens gaan lezen?".

Een roos is een roos is een

Zojuist bij het naar buiten lopen op het stuur van mijn fiets een roos gesignaleerd!
Heden veel vreugde en ontroerde verwondering.

Nieuw, uniek, hip as hell: de SmellCast

Het is natuurlijk heel hip en modern, al die podcasts en vodcasts waar iedereen maar mee gooit, maar niets haalt het bij de hype die ik nu ga cre?ren, de smellcast. Want reuk is een bijzonder ondergewaardeerd zintuig op internet! Vraag maar aan al die mensen die ingeschreven staan op datingsites.

Om deze allereerste smellcast te kunnen ervaren moet u eerst wat voorwerk doen. U moet uzelf drie dagen opsluiten in een niet al te grote kamer. U slaat genoeg boodschappen in zodat u al die dagen niet naar buiten hoeft. De rest van de tijd zit u achter de computer te zweten omdat u heel hard moet werken.

Elke avond eet u van de ovenschotel die u de eerste avond heeft gemaakt. De ovenschotel is zeer smaakvol, u bent er eigenlijk zeer content over, op de misschien iets te grote hoeveelheid knoflook na. Bij de ovenschotel drinkt u rode wijn. Als toetje wordt de wijn vergezeld van een stinkend Frans kaasje. Voor het slapen gaan lost u een pittige Sudoku op.
 
U vergeet te douchen. Het enige punt waarop uw slaapkleding verschilt van uw werkkleding is de fleecetrui, die over uw slaapshirt wordt aangetrokken en de joggingbroek eronder. U heeft van die sloffen aan waar uw voeten snel in zweten. De kat komt steeds op schoot en laat veel haren achter.

Heeft u dat allemaal gedaan? Nou, dan is deze eerste smellcast een feit! Hoera! De geur die u nu ruikt, dat is namelijk precies de geur die ik had, toen ik dit stukje schreef. Het doet me genoegen dat wij deze geur samen hebben beleefd. Net zoals met podcasts en vodcasts bent u zo nog wat dichterbij uw stukjesschrijver gebracht. Heerlijk zeg, interactiviteit. Ik hoop dat u net zo fantastica genoten heeft als ik.

De volgende hype die ik zal cre?ren is de boekencast. Die vergt wat minder voorbereiding uwerzijds. De benodigdheden bestaan uit een kast en een flink aantal op alfabetische volgorde gerangschikte boeken.

Fietsbloemdieven

Ik heb te maken met de ergste vorm van criminaliteit ooit.
Het betreft de fietsbloemdieven.

Al een tijd geleden kreeg ik blommekes voor op mijn fiets. Hoe dat beviel, kunt u hier nalezen.
Vervolgens werd eerst het ene deel van mijn bloemenpracht eraf gejat, en nog iets later het andere deel. Wekenlang fietste ik met alleen wat groensel op mijn stuur. Medeweggebruikers lachten in hun vuistje als ik langskwam, passanten keken me treurig aan en geen enkele toerist wilde mijn fiets meer op de foto nemen. Ik was er kapot van!

Tot twee weken geleden. Twee weken geleden kreeg ik een werkelijk prachtige roos die trots uit het groensel op mijn stuur kwam gestoken. Ik kreeg gele bloemies die ik om mijn stuur drapeerde. Het gevoel weer bloemrijk te zijn was fantastisch.

Vanochtend hebben de fietsbloemdieven weer toegeslagen.
Slechts een kaalgeplukt groen perkje siert mijn stalen ros.
(Thomas Schlijper maakte gisterenavond nog een foto, snif)

Oewe dos

Iedere keer als ik terugkom, heb ik zin in vakantie.

Ik rijd nooit auto en ik luister nooit naar de radio.
Alleen met deze gelegenheidtripjes rijd ik in de auto en in de auto luister ik altijd naar de radio.
Zo ook zojuist.

Ingezet werd een verschrikkelijk lelijke cover van One van U2.
Echt, dacht ik, erger wordt het niet! Ik dacht tijdens het nummer na over wat Bono er van zou vinden dat iemand zijn One tot foeilelijke, barokke R&B had gemaakt. Wat erg moet het soms zijn om artiest te zijn. Er was een punt in het nummer dat ik, in mijn eentje in die auto, zelfs heel hard moest lachen omdat het zo slecht was dat ik dacht dat het een parodie was.

Toen kondigde de dj het nummer af.
Het bleek U2 zelf te zijn, met Mary J. Blige.

(titelverklaring: een Spaans vriendinnetje zei ooit dat ze fan was van Oewe Dos en het duurde even voor ik het doorhad)