De update van gisteren vond ik zelf heel goed bedacht. Ik zette hem er om 15 uur op omdat ik weg moest en wist zeker dat ik de rest van de dag een pffff-moment zou hebben, omdat er toch weer niets van terecht zou komen. Maar toen gebeurde het wel en was er enorme paniek in mijn lichaam omdat ik geen kompjoeter had om mijn update aan te passen. Zware momenten voor de Merel.
Ik wilde er nu een heel intelligent stukje over schrijven, een doorwrocht, politiek en gepeperd artikel zoals u van mij gewend bent, maar mijn hoofdpijn is van een dusdanige omvang dat het niet wil vlotten. Toch wilde ik er even bij stil staan, bij deze duizelingwekkende val van het kabinet.
(stil)
Net kreeg ik in mijn eentje heel erg de slappe lach.
Maar dat was ergens anders over.
Om
14 uur weten we meer.
Update:
Pfff!
De zon is er weer!
Kopje koffie gezet, grapefruitsapje d'rbij, op het balkon de krant uitgelezen.
En dan nu aan het werk.
Maar eerst: de nieuwe cd van
Johan opgezet en mijzelf voor de spiegel (en de overburen) een popster gewaand.
De
stripstrijd van Het Parool is de laatste ronde ingegaan. Overgebleven zijn Swamp Thing, Cartoondiarree en Rembrandt.
Stem nu! Degene die wint, mag voortaan voor de krant tekenen.
Ik ben voor Swamp Thing.
Iedere keer ga ik weer met goede moed voor mijn televisietoestel zitten. Maar nog niet één keer ben ik echt verrast geweest tijdens dit WK. Ik heb de zitting van de bank niet verlaten door ontsteltenis of spanning. De teams waarvoor ik ben worden keer op keer, vaak op dubieuze wijze, uitgeschakeld.
Nog beangstigender vind ik het, dat mijn sympathie wat de overgebleven teams betreft (Duitsland, Argentinië, Italië, Oekraïne, Engeland, Portugal, Brazilië en Frankrijk) uit lijkt te gaan naar
euhm
Duitsland.
Dát is pas WK-gekte.
Je kunt het papiertje weghalen, of er gewoon een nieuw papiertje bij plakken.
Het weekendje Maastricht voelde zo als vakantie dat ik net dacht:
"Hebben ze die wegopbreking nou nóg niet gemaakt?"
(vriendin E. paste precies in de hedendaagse kunst)
Het voordeel/de makke (doorhalen wat niet van toepassing is) van ouder worden, is dat het je niet meer in je hart raakt, in je ziel, in je gemoed, je humeur, je leven.
Figo is het lekkerste ding van het WK.
Het is een lul.
Mensen die gender studies hebben gestudeerd, of vrouwenstudies, of iets in die richting, kunnen hier vast iets zinnigs over zeggen, zoals 'vrouwen vallen uiteindelijk toch altijd voor de slechterik'.
Nooit eerder werd volgens mij tijdens een WK-wedstrijd zo vaak een rode kaart gegeven.
Arme Edwin van der Sar.
Aan hem heeft het niet gelegen.
Kunnen we hem niet overhalen voor nog een termijn?
En Marco?
Die gaat toch geen ontslag nemen?
(en wat zag hij er lekker uit in zijn nieuwe witte shirtje, uhmmm uhmmm uhmmm)
Toen ik langs het Amstel Hotel fietste, stond er een aantal bloedmooie vrouwen te wachten op Robbie Williams.
Ik heb het even nagezocht. Volgens mij roerde hij zich voor het eerst op
20 september 2002.
Beernd.
Na die reactie volgden er meer.
Aardige reacties, vaak grappig, begripvol.
Ik heb geen idee hoe Beernd eruitzag. Lange tijd was mijn site ons enige bindmiddel.
Pas na anderhalf jaar op mijn site te hebben gereageerd stuurde hij mij eens een mail. Ik had een stukje geschreven over dat 2004 een klotejaar was. Hij schreef me dat 2005 voor hem een klotejaar zou worden. Ze hadden een tumor in zijn hoofd ontdekt, een goedaardige weliswaar, maar eentje die flink groeide. Eentje die tien jaar geleden al eens was weggehaald, maar nu groter terug was dan ooit. De verwachting was dat hij - in ieder geval - blind zou worden. Hij kreeg dagelijks radiotherapie. 'Eigenaardig soort vakantie, zeg maar. :-)', grapte hij in de mail. Hij schreef er zo bescheiden en sterk over, zelfs met humor, zonder ooit zielig te doen.
Wat schrijf je terug aan iemand die zulk nieuws te horen heeft gekregen?
Iemand die je alleen maar kent omdat hij op je site reageert?
We hielden elkaar op de hoogte. Soms reageerde hij een tijdje niet, wat me altijd bang maakte. Maar gelukkig kon hij op onverwachte momenten weer opduiken. In het laatste mailcontact schrijft hij, behalve wat lieve woorden over iemand die we geheel toevallig beiden bleken te kennen: "Gaat best goed, geloof ik."
Beernd reageerde op mijn site eerst zonder linkje, toen ineens met. Het linkje verwees naar zijn eigen site, de
blog van de Universiteit Vrij van Nut (
uvvn), een naam die me intrigeerde. Een groepje mensen dat zich inzette voor leuke dingen. Het linkje loopt nu dood.
Want Beernd is dood.
En ik moet er verschrikkelijk van huilen.
Onze stamkroeg ging normaal gesproken pas om acht uur 's avonds open. Maar voor Nederland-Argentinië maakte de kroegbaas die zomerse middag een uitzondering. Met slechts vijf punten in de eerste ronde waren we groepswinnaar van de poule geworden. Gelijk tegen zowel België als Mexico. In de achtste finale tegen Joegoslavië wist Davids pas in de 92e minuut de winnende goal te scoren.
De wedstrijd tegen Argentinië ging iedere voetballiefhebbende Nederlander daarom terecht met angst en beven tegemoet.
Argentinië!
Ook dat nog!
Het was stervensdruk in de kroeg, het was er warm en het scherm was niet bijzonder groot. Gelukkig (dat was geen toeval) had ik een mooi plaatsje weten te veroveren waardoor ik zowel uitzicht had op het veld als, met een draai van mijn hoofd, op de bar.
Het is de wedstrijd van het Nederlands Elftal die ik het intensiefst heb beleefd van allemaal. Alsof ik de strijd daarna over en over in de herhaling heb gezien, zo goed kan ik me voor de geest halen wat er die middag gebeurde. In mij ontlaaide voor het eerst de echte fanatieke moetenwinnendrift. Als we dit toch zouden winnen, tegen deze tegenstander... het kon bijna niet waar zijn. Maar als het zou gebeuren, zou ik er getuige van zijn.
De eerste goal van Kluivert in de 12e minuut zorgde voor een enorme ontlading. De mensen in de kroeg sprongen op, zweefden even collectief boven de met zand bestrooide houten vloer. De barman begon spontaan een rondje van de zaak te tappen. Hij was daar nog niet mee klaar, of de feestvreugde was al voorbij. 1-1.
De rust was slopend.
De minuten na de rust ook.
Toen kreeg Arthur Numan, wiens zus nota bene náást mij stond op dat moment!, een rode kaart. Verslagenheid alom, hevige treurnis, woedende gezichten, verbijsterde blikken. De machteloosheid van de voetbalsupporter. Wegwerpgebaren, mensen die al naar buiten liepen. Het zou nooit meer goed komen. Argentinië zou ons met een man meer zéker makkelijk kunnen verslaan.
Maar daar was Edwin van der Sar. De normaal zo rustige keeper voerde voor de gelegenheid een prachtig staaltje theater op, door de aai die hij van Ortega kreeg tot een aanval op zijn leven uit te vergroten. Schuimbekkend viel hij neer in zijn strafschopgebied. Tien tegen tien.
En toen gebeurde het.
De pass van Frank de Boer, vanuit een welhaast onmogelijk positie en afstand, helemaal linksachter op het veld, naar Dennis Bergkamp, de balletdanser, rechtsvoor. De een-na-laatste minuut van de wedstrijd.
Die aanname. Wonderschoon, beheerst, subtiel.
Het afmaken. Niet alleen doeltreffend, maar briljant.
Terwijl de mensen om mij heen explodeerden van vreugde, terwijl onbekenden elkaar in de armen vlogen, terwijl de stad kreunde onder het gewicht van de stampende massa, keek ik om naar de barman. De zo stoere, voor niemand bang barman veegde snel zijn tranen weg, deed even zijn ogen dicht om van dit moment te genieten en begon toen snel, om zijn emoties te verbergen, aan het tappen van zoveel mogelijk bier. Zijn ogen samenknijpend tegen nog meer tranen, zijn mond verwrongen in een gekke grimas. Intense blijdschap op een stug gezicht.
Een uur later stond ik beschonken in de Albert Heijn.
De Argentijnse biefstuk was in de aanbieding.
De stoere jongens trokken hun broek uit en doken in hun onderbroek het water in.
Wat resulteerde in vieze beestjes op benen.
En een druppelende onderbroek.
En het eindigde er mee dat ik een enorm gat in mijn lip heb gebeten bij het eerste doelpunt van het Nederlands Elftal omdat ik door de verdoving niets voelde.
(Het is veel te warm om het vervolgstukje te schrijven.)
Vrijdagmiddag moest ik naar de tandarts, omdat één kies nog steeds pijn deed.
Toen ik belde, zei de assistente: "Merel Roze, ja, hmm, nou, de tandarts geeft door dat je nooit meer zo lelijk over hem mag schrijven."
Oeps.
Ik zei dat het best meeviel en dat ik heel veel kiespijn had gehad toen ik het schreef.
Maar ik vreesde met grote vrezen dat de tandarts me zou martelen om wraak te nemen.
Gelukkig kwam hij heel vriendelijk op me af en lag ik even later redelijk relaxt op de stoel om weer een behandeling te ondergaan.
"We gaan het dit keer niet verdoven", zei mijn tandarts toen.
(cliffhanger)
Op de hoek van de straat stond een zwerver of iemand die dat bijna was.
Hij juichte toen ik langskwam.
"Yeaaaaaaaah!", zei hij uitbundig.
Toen ik hem vragend aankeek, zei hij: "Ik ben vast aan het oefenen voor straks."
Laten we hopen dat er iets te juichen valt.
Vanochtend werd ik wakker en ik dacht aan Taïda Pasic.
(Meestal denk ik aan heel andere dingen)
(Zoals aardbeien met slagroom)
(Of seks)
En jawel!
Ze is geslaagd!
De hoogblonde vrouw reed me bijna van de sokken toen ze haar luxe terreinwagen met veel geweld dwars over de stoep parkeerde. Gehaast en onaangedaan door mijn verwensende blik liet ze haar twee jonge kinderen uitstappen, voordat ze tikkend op haar hakken de Turkse supermarkt inging. Bij de kassa zagen we elkaar weer.
“Naooomi!”, riep ze. De vrouw bleek haar dochtertje ergens in de winkel te zijn kwijtgeraakt. Haar zoontje trok aan haar rok en zei dat hij de bellenblaas wilde uitproberen die in de bakken bij de kassa lag. “Naomi”, riep de vrouw weer, hoewel ze de a wegliet. Ze parkeerde haar boodschappenmandje demonstratief voor mijn voeten om haar positie in de rij af te bakenen waarna ze op zoek ging naar haar Nomi. Haar zoontje zag zijn kans schoon. Hij lette goed op of wij, de andere wachtenden, het zagen, en wurmde zich tussen onze benen door, richting het einde van de kassa. De hoogblonde vrouw kwam weer terug, haar dochtertje aan de mouw van haar jas meeslepend.
“Het is toch niet normaal”, verzuchtte ze. Ze keek me daarbij aan alsof ze een bevestigend antwoord verwachtte met bijbehorend geruststellend praatje over de toestand in de wereld.
Toen zag ik plotseling hoe haar zoontje de weg naar buiten had gevonden en op het punt stond de drukke straat over te steken. Hij keek daarbij nog even achterom, om te checken of hij wel de aandacht van zijn moeder had.
“Nee! Nee!”, riep de vrouw verschrikt. Ze rende snel weer weg uit de rij, op weg naar de openstaande buitendeur.
Ik keek gespannen toe hoe ze in paniek op haar hakken vaart probeerde te maken en naar buiten klikklakte. Het jongetje was duidelijk tevreden over het succes van zijn actie en zette zijn voetjes sarrend nog een stapje verder het wegdek op.
Tot mijn verbazing rende de dame niet op haar zoontje af. Bij haar glimmende, op de stoep geparkeerde SUV stond een motoragent. Hij was bezig een bon uit te schrijven.
"Welke chips wil jij?"
"Maakt mij echt niet uit"
"Dan nemen we katjang pedis, oké?"
"Nee die vind ik niet lekker"
De trein naar Haarlem zat vol mensen die naar Zandvoort gingen. Grote badtassen, bikini's al onder hun hemdjes aan, luchtbedden.
"Oooh, naar het straaand", zei mijn collega tegen mij, terwijl wij een dag hard werken voor ons zagen liggen.
"Jaaaaa", verzuchtte ik jaloers.
We keken elkaar even aan.
Toen zei mijn collega: "Ik ga in Nederland eigenlijk nooit naar het strand."
"Ik ook niet", zei ik, "ik vind er helemaal niets aan."
"Wat fijn dat we niet naar het strand hoeven", zei mijn collega.
Zentralstadion, die naam boezemt me angst in.
Tsentraalstadioon.
Een Duits vriendinnetje van mij vraagt zich altijd af waarom ik zo raar laag en diep ga praten als ik iets in het Duits zeg.
Ik ben er niet gerust op, na de wedstrijd van gisteren. Zweden hadden we makkelijk kunnen hebben, Trinidad en Tobago, Polen, Ecuador, Paraquay, Engeland. Duitsland en Costa Rica, piece of cake. Maar die Argentino's en Ivorianen... brrr.
Ik snap niet waarom ik er nog nergens iets over gelezen heb. Dat ze het maar steeds hebben over selecties en blessures.
Terwijl dit iedereen moet opvallen!
Dat achterhoofd, die haargrens, het klopt niet.
Waar bij een normaal mens het haar doorloopt tot vlak boven de schouders, is er bij Marco een enorm vlak huid zichtbaar.
Zijn haardos begint pas lang nadat de ruggegraat is afgelopen.
0-0 gelijkspelen en feesten alsof het wereldkampioenschap voetbal binnen is.
Prachtig.
Niet denken dat ik spuit elf ben, hè.
Maar nummer 52 van Richard Osinga's boek was zoek.
Dus hierbij nummer 52.
Wanneer iedereen er is, steekt Arie zijn sigaar op. Hij gaat staan en roept naar de jongens. Ze zetten hun half leeggedronken koffiekopje neer en staan op. Arie komt naast me staan en slaat me op de schouders. 'Kom, Wembley, we gaan ballen.'
Ik kan Arie beter verstaan dan enige andere Nederlander. Hij zegt indepositiespelen, en actiemaken en afleggendiebal en ik weet wat hij bedoelt. Soms haalt hij grappen uit met me, maar altijd op een aardige manier. Hij verstopt mijn tas en zegt: 'Snel, Wembley. Waar is je tas, Wembley? We moeten weg.' Hij wijst op het dikke gouden horloge om zijn pols.
Mijn tas staat lang en breed in zijn auto.
'jos vandaag,' zegt Arie in de auto. 'Vier, Wembley.' Hij houdt vier vingers op.
'Drie,' zeg ik. Arie lacht. Arie kan lachen zonder dat zijn sigaar uit zijn mond valt. Elke week wil Arie er vier en elke week beloof ik er drie. Als ik twee keer heb gescoord, doet Arie alsof hij boos is, maar hij is niet echt kwaad op me. Je kunt niet klagen over een spits die twee keer scoort.
De auto van Arie is immens groot, groter dan de taxi van mijn schoonvader. Voorin drie plaatsen, daarachter nog een bank met drie plaatsen en achterin een grote ruimte waarin alle tassen, de shirtjes en de ballen liggen. We zouden er met het hele team in kunnen. Twee spelers op elke stoel behalve op de bestuurdersstoel en nog drie mensen achterin. Dan heb je een trainer, elf spelers en twee reserves. Maar ik ben de enige die met Arie meerijdt. De anderen gaan met hun eigen auto's.
Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>
In het gangetje van de WC stonden een jongen en een meisje te zoenen. Hoewel ik ze liever niet wilde onderbreken, blokkeerden ze de ingang, dus moest ik wel.
Toen ik dichterbij kwam, bleek dat het meisje huilde.
"Maar jij bent óók heel mooi", zei de jongen tegen het meisje.
"Euhm, sorry", zei ik.
De jongen draaide zich om, het meisje keek me aan terwijl ze een grote snik produceerde.
"Mag ik er even langs?", vroeg ik.
"Bitch", zei de jongen.
Het is ongelooflijk, maar waar. Zojuist heb ik het manuscript van mijn debuutroman ingeleverd. 91.371 woorden getypt vanuit mijn hart. Het voelt alsof ik mijn eigen kind afsta.
Het is zowel fantastisch als huiveringwekkend. Huiveringwekkend omdat ik er niets meer aan kan veranderen en een boek nooit af blijkt te zijn. Fantastisch omdat ik trots ben op het resultaat. Het schrijven van een boek was wat ik wilde als klein kind en ik kan alleen maar hopen voor iedereen dat zo'n kinderwens ooit uitkomt.
De komende negentig dagen (want zo lang duurt het voordat het boek in de winkel ligt) kan ik bovendien nog ongestoord genieten van dit heuglijke feit, voor 'men' er een mening over gaat hebben.
Dat ga ik nu vieren!
WOEI!
|
|
