Het was een studentikoze jongen, eentje van het slonzige soort, die als
laatste in de vierzit naast mij plaatsnam. De hele coupé zat nu vol,
mensen schoven door het gangpad op weg naar de volgende.
De studentikoze jongen pakte uit zijn tas een klapper, of een reader,
afhankelijk van hoe dat op zijn faculteit genoemd wordt, en begon te
lezen.
De moeder en dochter tegenover hem praatten over hun winkeldagje.
Na een tijdje ging de trein rijden en werd het langzaam stil.
In de ruit zag ik dat het hoofd van de studentikoze jongen op een vreemde manier boven zijn boek hing.
Ik keek naar de werkelijke weergave en zag dat de jongen in slaap gevallen was.
Toen pas zag ik alle blikken op mij gericht. Ik was de laatste om
erachter te komen dat de jongen in slaap gevallen was, iedereen
grinnikte en keek mijn kant op om dit heugelijke feit te delen. Ik
voelde me alsof ik aan het spelletje meedeed waarbij de laatste die
zijn duim op zijn voorhoofd zet, de lul is.
De slaap van de jongen zag er indrukwekkend uit. Alle vrouwen sloegen hem geïnteresseerd gade.
Zijn hoofd zakte steeds iets verder naar beneden en kwam dan langzaam
in stapjes weer recht op zijn schouders zonder dat de jongen het scheen
te merken.
Op en neer.
Wij wachtten allemaal op het moment dat de jongen zijn slaap zou
merken, dat hij zijn ogen open zou doen en dat hij verbijsterd wakker
zou schrikken, onze blikken zou merken en zich lichtelijk zou schamen.
Intussen waren al onze ogen op hem gericht. De solidariteit onder ons
vrouwen was enorm. We staarden ongegeneerd en aandachtig tot het moment
zou komen. De vrouw naast me kon een kreetje van spanning niet inhouden.
Het verwachte effect bleef uit.
Alsof hij al die tijd had geweten dat zijn hoofd langzaam in stapjes op
en neer was gegaan, deed hij rustig zijn ogen open en begon verder te
lezen, zonder te kijken waar hij was gebleven.
Teleurstelling alom.
Reacties:
Haha, de trein is zoiets geweldigs moois. Er is altijd wel iets wat je er meemaakt. Bijvoorbeeld een persoon die driftig aan het studeren is met vier verschillende kleuren markers of een groep scholieren die heftig aan het praten zijn over Maarten die met Clara heeft gezoend en dat ze 'misschien wel verder zijn gegaan'. Volkomen onbewust van de andere reizigers bespreken ze zonder schaamte vrijwel alles. Schitterend.
De manier van slapen, met dat 'op en neer', heb ik ook regelmatig mogen ervaren. Heel vreemd om te zien, vind ik, en erg vermakelijk als iedereen 'solidair' naar die persoon kijkt ;-)
Een bekende meditatiemethode, ontwikkeld op het traject tussen twee kloosters in Ladakh, met dat hoofd op en neer en die intense naar binnen gerichte aandacht. En als je dan uit die concentratie komt, ga je je natuurlijk niet bezig houden met de starende koppen in de coupé rondom je. Dan had je net zo goed een beetje kunnen gaan zitten slapen.
Joost Brummelkamp (URL) - Maandag 30 Januari '06 - 11:11
Erg vermakelijk zoiets ja. Eén keer toen ik met mijn zus reisde met de trein, en er nog gerookt werd, heeft mijn zus een grapje uitgehaald. Een man was in slaap gevallen met een brandende peuk tussen zijn vingers. Mijn zus zat tegenover hem,en ging zachtjes blazen tegen de askegel.Tegen de tijd dat die man zijn vingers brandde,zijn we gierend van het lachen van coupé veranderd.Ja, de trein is zo gek nog niet, je maakt altijd wat mee.
me - Maandag 30 Januari '06 - 14:24
Hier alleen maar geschrokken collega's vanwege mijn geproest. Stelletje valse krengen waren jullie :-)
had ik ook eens, dat er iemand aan de andere kand van het gangpad zat te slapen - in de trein dus. Ik was toen juist de enige die het zag en ik zat hem strak aan te staren (was zelf ook moe) omdat ik maar niet kon besluiten of ik hem wakker moest maken. Het was de trein naar Brussel en het leek me ontzettend lullig als ie naar Den Haag moest en zijn station miste. Maar ik had me geen zorgen hoeven maken want het cassettebandje voor aankomst in Den Haag wekte hem effectief uit zijn slaap.
Heb het wel ooit meegemaakt dat iemand bij een klassiek concert in slaap viel, tegen mijn schouder aan: En ik zat naast de radio-microfoon! Dat was het dilemma van de dag: De vrouw laten slapen (met het risico dat je door de hele uitzending heen zacht gesnurk hoort), of wakker maken (met het risico dat er ineens een schreeuw te horen is). Ik dacht erover voor het eerste te kiezen, toen de musici ineens een forte inzetten, en de dame geluidloos wakker schrok. Van het concert kan ik me verder niets meer herinneren...
Stijn - Maandag 30 Januari '06 - 23:15
Ik vermoed wel dat het hier zijn 'fifteen minutes of fame' betrof.
Erwin Troost (URL) - Maandag 30 Januari '06 - 23:37
Moet je niet doen. Daatr gaat zo'n jongen later naar van dromen...
Bananas flourish in tropical regions such as the Caribbean and Central America where the average temperature is 80° F (27° C) and the yearly rainfall is 78-98 inches (198-249 centimeters). In fact, most bananas you buy are grown within 10 degrees either side of the equator. Iceland is an exception, where banana plants are grown in soil heated by geysers. To see exactly where bananas are harvested for commercial use, take a peek at our map.
slapende mensen met zo'n draadje kwijl wat langzaam druipt. Ook mooi!
wesp - Dinsdag 31 Januari '06 - 08:24
Of van die mensen die ooooorverdovend snurken, haha!
Kiki - Dinsdag 31 Januari '06 - 11:20
Jazieje, belangrijke beslissingen. Soms hoef je ze maar te nemen en dan lost t probleem zich vanzelf al op ... (just talking in my sleep, don't mind me please)
Teleurstellend einde inderdaad, ik had toch verwacht dat hij op z'n minst dood was of zo.
Enzo - Woensdag 01 Februari '06 - 00:45
Zijn er ook niet slonzig geklede jongeren in NL dan?!
Provencaal (URL) - Donderdag 02 Februari '06 - 09:02
Als ik ook een een duit mag doen:
ik trof in de trein eens een groepje meiden en die bleken allemaal hetzelfde merk pil te slikken.
Epi (uithuizig) (URL) - Donderdag 02 Februari '06 - 20:08
Dus ik neem aan dat u geprofiteerd heeft, Epi?!
Provencaal (URL) - Vrijdag 03 Februari '06 - 10:16
Ik heb laatst bij een eindstation een jongen wakker moeten maken die kennelijk anderszins niet wakker te branden was. Ik werd op de jongen geattendeerd door een oudere dame, die kennelijk een beetje bang van hem was. Stel je voor dat hij niet wakker gemaakt zou willen worden, was haar argument. Nou, op het eindstation... ik denk toch dat het dan niet zoveel meer uitmaakt ;-)