In het restaurant herdachten we niet Jezus Christus, maar andere mensen die ten hemel waren gevaren. En soms is het ook goed om aan de mensen te denken die nog wel op aarde zijn. We praatten honderduit. Zelfs toen de rekening allang betaald was, bleven we zitten. Naast mij zat een zwijgend echtpaar. Soms keek ik even naar rechts, om te kijken of ze misschien heel erg stilletjes praatten. Maar de twee spraken geen woord. Terwijl ze er drie gangen lang zaten!
Toen we opstonden, zei K. tot haar schrik: "Huh? Ik dacht de hele tijd dat die man in zijn eentje zat te eten." De echtgenote had in haar dode hoek gezeten.
Is het niet vreselijk tegenwoordig vandaag de dag dat we zo langs elkaar heen leven? Dat hoor je wel vaker in de grote stad dat iemand dan jarenlang ligt weg te teren onder een tapijt of op een bank of zo en dat de maden je dan eerder vinden dan de politie om nog maar te zwijgen van die liefdeloze vrienden, familie en samenleving die geen acht op hun naasten slaat. Het is maar goed dat die K. van jou zo oplettend is. Een dikke pluim, hoor!
Zulke echtparen lopen ook altijd achter elkaar over straat (3 meter er tussen), nooit naast elkaar.
Marcel - Vrijdag 26 Mei '06 - 12:03
Heb ik ook wel eens in Zeeland gezien, maar toen waren het drie Duitsers die zeer romantisch met z'n drieën een gerecht voor twee bestelden en het volledig zwijgend opaten.
(Zit me nu af te vragen hoe ik dan eigenlijk wist dat het Duitsers waren...)
Ons aller voorland, vrees ik. Hoewel het soms wel zo plezierig is om geen goed gesprek te hoeven voeren en stilletjes van het moment te kunnen genieten. Of zo.