Update:
hierbij roep ik Jan Lisman (dat rijmt) uit tot winnaar! Eeuwige roem en
een eervolle vermelding voor hem! Wat een prijzen, wat een prijzen.
De titel luidt:
"TomTom ontdekt bug in navigatiesoftware."
Omdat er een lesauto zo nodig in een van de smalste straatjes van de Pijp achteruit moest inparkeren, moest ik even wachten.
Wat een nare rijleraar heb je dan, dacht ik.
Achter het stuur zat een vrouw. Ondanks jaren emancipatie merkte ik dat
ik er hierdoor maar weinig vertrouwen in had. De rijleraar naast haar
ook niet; hij was nogal rood aangelopen. Ik twijfelde of ik de stoep
zou nemen, maar ik had een geduldig humeur.
Tot mijn verbazing schoof de leerlinge de auto in een vloeiende,
jaloersmakende beweging prachtig de parkeerplek in. Daarna stapte ze
meteen uit.
"Respect!", zei ik goedkeurend. De rijleraar stapte ook uit.
"Ik kon het niet", zei hij, met zijn rood aangelopen hoofd, enigszins beschaamd.
De vrouw ging op de plek van de bijrijder zitten, de jongen stapte in op de bestuurdersplek.
Ohja, vrouwen kunnen ook lesgeven, realiseerde ik me.
Er duikt wat op, de laatste tijd.
'm Erin fietsen (vaak: 'm Er even in fietsen)
- Kun jij even aan de notulen toevoegen dat de volgende vergadering op dinsdag is?
- Ja, dat fiets ik er wel even in.
Deze uitdrukking is niet erg. Ik vind hem getuigen van een sportieve instelling en het gaat over mijn favoriete vervoermiddel.
Hij maakt het taakje dat gedaan moet worden luchtig.
- De link doet het niet.
- Je bent vergeten de http:// erin te fietsen.
Ik hoef inmiddels zelfs niet meer aan Jack van Gelder en Te Land, ter Zee en in de Lucht te denken.
Barteren
Je hebt van die woorden die je nooit hoort en ineens word je ermee om
je oren geslagen. Er wordt in mijn buurt sinds een week of twee enorm
veel gebarterd.
Ik geloof dat ik niet blij ben met dit werkwoord. Misschien omdat het
me nog steeds niet duidelijk is wat het nou precies is (handelen met
gesloten beurzen) maar waarschijnlijk omdat ik altijd trek krijg in
bier als ik het woord hoor. Of omdat ik bang ben dat ik ineens wakker
geworden ben als econoom of andere vakman in wier werelden dit soort
woorden normaal is.
Ratsmodee (naar de ratsmodee gaan)
Dit komt door Jaap Boots. Hij zong tijdens Cafe Cossee een lied met
deze titel en ik was verkocht. De ratsmodee heb ik de laatste twee
weken uit niemand anders mond gehoord dan de mijne. Ik drop het op de
juiste tijden in de juiste gezelschappen en hoop dat het in de
Nederlandse taal net zo normaal zal worden als het woord tafel. Of
boom. Naar de ratsmodee. Yeah.
Deze drie uitdrukkingen slash woorden stonden alle NIET in het
woordenboek Nederlands dat ik onlangs tot mijn beschikking had.
Bij
deze wel hier. :-)
Zo liepen wij, het nageslacht van de familie Roze, in de prachtige lentezon door de duinen. Er moet meer gebanjerd worden. Een minister van banjeren in Balkenende V, ten minste.
Ondanks de zondag en het stralende weer was het zeer rustig.
Onderweg kwam één gezin ons tegemoet. Vader, moeder, een andere volwassene, een stoetje kinderen.
(Er moeten meer stoetjes komen. Dat er maar drie kinderen zijn, maar dat ze zo'n gezellige indruk maken, dat je het een stoet zou willen noemen. Drie is nauwelijks een stoet, dus wordt het een stoetje. Een massa'tje kinderen.)
De vader zei ons in het voorbijgaan vriendelijk gedag.
"Wat?", vroeg de jongste van het stel verbaasd aan zijn vader.
"Kén jij die??"
Voor het eerst sinds weken werd ik gebeld op mijn vaste nummer (de reden waarom ik overstapte naar XS4ALL Only).
"Met Merel", nam ik enigszins argwanend op, zeker wetend dat het een moeilijk af te schudden telefonische verkoper zou zijn.
"Hee hallo, volgens mij moet je ADSL het weer doen", zei een mij onbekende stem aan de andere kant van de lijn joviaal.
"Met wie spreek ik?", vroeg ik.
"Met de KPN, ik heb je probleem gefixt."
Er zat enige logica in dat KPN degene zou zijn die me op mijn
KPN-nummer zou bellen. Toch was ik na zestien kluitjes in het riet en
veertig dode mussen nog lang niet overtuigd.
De joviale monteur had echter gelijk.
Ik was zo blij, dat de monteur heel hard moest lachen.
Dit typ ik, na twaalf dagen zonder, op mijn eigenste verbinding.
Elke dag rond een uur of 18.30 bestormen ze massaal de binnentuinen waar ik op uitkijk. Een hoop kabaal weerklinkt tussen de huizen. De bomen lijken een kwetterend jasje aan te hebben. Het geluid is oorverdovend.
Dit gaat zo'n vijf minuten door.
Buren staan voor hun ramen te kijken en luisteren naar deze wonderlijke natuursonate.
Dan, alsof de roverhoofdman een teken geeft, vliegt er eentje weg, waarop de hele groep stilvalt. De rust is net zo verwarrend als het luide gekwetter van even ervoor. Dan stijgt de hele groep op, op zoek naar een andere boomgaard.
Je kunt er de klok op gelijk zetten.
Cockie schrijft het al: vandaag is het tijd voor de lentegroet! Het is immers 21 maart. Op de eerste dag van de lente begroet ik ieder jaar, net als Ronja de Roversdochter, de lente die de mooie helft van het jaar inluidt.
Op het moment dat ik dit schrijf, breekt de zon door. Verder is het grijs, met af en toe sneeuw en wat hagel. Ik nies maar weer eens, mijn ongewilde hobby van de afgelopen dagen.
Ik besluit met mijn lentegroet te wachten tot ik niet meer in de wacht sta. Tot ik iemand aan de telefoon krijg, van wie de stem niet van tevoren opgenomen is. Maandag belde er iemand van XS4ALL. Dat ze mijn klacht hadden ontvangen en dat het, zoals hij het vanaf daar kon zien, nu in ieder geval gefixt was. Vol goede hoop keerde ik na mijn werkdag huiswaarts. Ik weet niet met welke waarzegger die meneer van XS4ALL had gesproken, maar het DSL-lampje gaf geen teken van leven.
Mijn lentegroet, die dit jaar uit het diepst van mijn hart zal komen, is voor degene die zometeen de telefoon, na lang lang wachten, eindelijk beantwoordt.
Oeh, en ik zal brullen.
De pukkelige puber had er onbewust alles aan gedaan om zichzelf zo lelijk mogelijk te maken. Nu zat hij met zijn pukkelige pubervrienden in de trein naar Dordrecht. Het was midden op de dag, maar zij hadden halve literblikken bier. Uit hun vierzits steeg een walm op van bier en zweet. De jongens hingen er onderuitgezakt bij, hard lallend alsof ze meters van elkaar zaten. De coupé waarin ze hingen was klein, en verder leeg.
Ook ik liep door naar de volgende.
Ergens tussen Heemstede-Aerdenhout en Leiden kwam de pukkelige puber op zoek naar een wc mijn coupé binnen. Om zijn evenwicht te bewaren moest hij in de deuropening even stil blijven staan. Op zijn trui stond:
"Out of one million sperm,
You were the fastest?"
En nog steeds heb ik geen internet en vind ik mezelf terug achter vele vreemde computers om mijn deadlines te halen.
Ik ben best aardig, maar vier dagen zonder verbinding gaat me echt te ver.
Ik word er potjan emotioneel van!
De monteur (KPN of XS4ALL, niemand weet het) moet naar de centrale en daar iets frutten. Ik wil die man persoonlijk bellen, ik wil het desnoods zelf gaan doen, maar het enige wat mij rest is wachten en als ik dan genoeg heb van wachten, dan kan ik met de helpdesk bellen en dan een half uur in de wacht staan. Meeeeeh.
En dan zeggen ze nog dat die kindertjes in Afrika het zo moeilijk hebben!
Update zaterdag:
Nog steeds geen verbinding, ondanks de 'SPOED'-notitie bij mijn ticket (zo heet dat).
Maar met dank aan mijn buren, die mij hun netwerksleutel gaven, kan ik nu wel internetten. Buren, u zijt magnifiek geweldig! :-)
De Amsterdamse stadszender AT5 bestaat op 1 april 15 jaar. Ik kan me
nog goed herinneren dat ik er voor het eerst naar keek. Het was
behoorlijk amateuristisch, alles werd honderd keer herhaald, maar het
was vooral heel erg charmant en leuk.
Inmiddels maak ik zelf al twee jaar wekelijks deel uit van die omroep, dus mocht ik ook meezingen met het AT5-lied dat speciaal
voor het jubileum werd ingezongen.
Dit lied zit nu al sinds de opnamedag in mijn hoofd (allemaal!), ik had
van tevoren drie dagen niet gesproken om mijn stem te sparen, had op de
opnamedag mijn allermooiste kleren aan, stond vooraan bij de make-up,
had de hele middag vrijgenomen (waardoor ik nu volgende week zondag pas
op ga treden bij Café Cossee, het leukste café van Nederland) en stond bijna precies achter Dries Roelvink.
Het resultaat is verbluffend. Ik ben in de hele clip nul keer te zien.
Amateuristisch zooitje daar bij AT5.
(ook op You Tube)
Ook (wel) leuk, in het kader van het 15-jarig bestaan, is:
Maak zelf je eigen Smaak van de Stad (een bekend terugkerend item op AT5, waarin een BA-er uitlegt wat zijn favoriete plek in de stad is en waarom).
Oké, we moeten dus stemmen. Waarvóór weet ik, maar ik heb geen flauw idee waaróp. Als ik de partijen wegstreep waar ik in ieder geval niet op wil stemmen, hou ik er vier over. Bij geen van die vier voel ik me echt thuis. De partij die uit de Stemwijzer komt, is daar één van - maar die vind ik te populistisch. De ander vind ik te elitair, de volgende te betuttelend en de laatste te van-alles-niks. Blanco stemmen voelt als niet gaan.
Als iemand me wil overtuigen, ga hieronder uw gang.
Bij goede argumenten die stroken met mijn gedachtegoed is de kans groot dat ik uw stem overneem.
Toen hij het feestje binnenstapte, wist ik zeker dat ik hem kende. Het
meisje dat achter hem aankwam, bevestigde mijn vermoeden: ook haar
kende ik, in combinatie met de jongen. In mijn hoofd ging ik de files
af op zoek naar de locatie waar ik de jongen eerder had gezien.
Start > Zoeken > Printers, computers of personen > Geavanceerde zoekopties > Deel van de filename = hip.
Want hip waren ze. Afwijkende haardracht in combinatie met gestylde kleding.
Toen ik aan de gastvrouw vroeg waar ik het stel van zou kunnen kennen, zei zij ook alleen: 'Zij zijn heel hip.'
Hip dus. Hipperderpip. Urban Myth, dat moest het zijn. In de
Stadsschouwburg laatst. Het was het enige moment dat ik hippig was
geweest dit jaar.
Toen ik naar huis ging, liep ik even langs het stel.
'Hallo, jullie waren laatst bij Urban Myth, toch?', vroeg ik.
Ze keken me aan alsof ik Turks praatte. Of nee, ze keken me niet aan,
ze keken achter zich, omdat ze ervan overtuigd waren dat ik het niet
tegen hen had. Desondanks herhaalde ik mijn vraag. Anders is het ook zo
wat hè.
De hippe mensen bleken verrassend aardig, maar zeiden Urban Myth niet
te kennen. Noch waren ze de afgelopen honderd jaar in de schouwburg
geweest.
Gelukkig zei de jongen dat hij ook zeker wist dat hij mij laatst had gezien. En heus niet alleen uit aardigheid.
'Ik heb een associatie dat jij op de grond zat', zei ik. We gingen alle
plekken en mensen langs waar we onlangs waren geweest. We kwamen zelfs
op een gemeenschappelijke kennis, maar hij kon het niet zijn. De jongen
bezwoer me dat hij nergens op de grond had gezeten.
Even later fietsten we met z'n drieën naar huis (vrienden maken gaat snel, maar dit was louter toeval).
Ze bleken bij mij op de hoek te wonen, maar ook dat was het niet.
En ineens wist ik het.
'Ik weeeeeet het!', riep ik uit. 'Jullie zaten naast mij in een restaurant in Berlijn!'
'Jaaaaaa!', riep de jongen meteen.
We joelden even. We waren erg in onze nopjes, dat we er eindelijk achter waren.
'Maar waarom had jij de associatie dat ik op de grond zat?', vroeg de jongen. Dat was makkelijk.
'Omdat je midden in de winter in dat restaurant zat in een hemd zonder mouwen', zei ik.
'Ja, dat was een beetje apart', zei zijn vriendin licht kritisch.
'Hoe hip is dat, dat je iemand herkent uit Berlijn', zei ik.
'Waarom is het dragen van een hemd hetzelfde als op de grond zitten?', vroeg de jongen.
Jongens! Je moet ze ook alles uitleggen.
Het extreemgrote dilemma of ik mijn haar nou zou föhnen of niet, werd opgelost door mijn föhn.
Toen ik de föhn pakte (waarbij ik dus eigenlijk al een knoop had
doorgehakt) en de stekker in het stopcontact stopte, ging het zo:
Grrrrrrrrrrrrdheeeeeehhhhhhgggggg.
Plof.
En toen niets meer.
Never a dull moment in huize Roze.
Waarmee ik dus maar even wil zeggen dat ik op mijn 31e toch nog een meisje ben geworden dat haar haar föhnt.
Af en toe.
