Verkoopster: 'Hij staat u echt heel erg goed.'
Kritische blik van potentiële koopster in de spiegel.
Verkoopster: '... anders houdt u uw buik in, als u staat, dat moet een avondje lang wel lukken.'
'WAT DENKT U DAT IK AAN HET DOEN BEN?'
In april in Frankrijk, met mijn vriendinnetje laterly known as Q., begon het hiermee:
M: "ik heb net in mijn sloffen geroken en tot mijn verbazing rook dat best wel vies"
Q: "we kunnen ook gewoon gaan bijhouden wat we zeggen, een soort memorable quotes"
En dat deden we. Letterlijk.
Waarschijnlijk had u erbij moeten zijn.
Maar ik vond het bestandje net en moest er zelf wel om grinniken.
---
Q: ooooh lief is ie he?
M: het is een avatar!
---
Q: de zon gaat echt snel onder, de wereld draait enorm hard.
M: daarom moeten we ook zo veel drinken.
---
M: ik heb gisteren op nu.nl gelezen dat meer dan de helft van de kinderen in India seksueel misbruikt wordt.
Q: ja, ik ook
......
Q: ik bedoel. dat heb ik ook gelezen.
---
Q: ik vind het toch wel een beetje zorgwekkend dat je dat allemaal uit je broek haalt en waar vandaan nog meer
M: nou, toch vooral uit mijn broek
---
Q: Ik geloof niet in God.
M (richting de hemel): Oh, sorry!
Q: Huh?
M: Ik ben heel autoriteitsgevoelig.
---
Q: je lijkt wel een neger!
...
wel een hele rode neger!
De aanklager kreeg voor het eerst een gezicht. De instantie waar ik de afgelopen twee jaar boos op geweest was, werd nog menselijker doordat de afgevaardigde mijn hand vriendelijk schudde voor we naar binnengingen. Heel gemeen, eigenlijk.
Eerst mocht de aanklager zijn zegje doen. De rechter en de griffier hadden een toga aan en keken heel objectief, net als op tv. Mijn advocaat moest me af en toe stevig vasthouden omdat ik niet kon wachten om alle verhaaltjes van de aanklager te ontkrachten.
Toen was ik aan de beurt.
Nadat mijn advocaat bewees dat ik onschuldig was, zei ik:
"Ik wil graag aangeven dat ik het schandalig vind dat ik als onschuldige door GGN Deurwaarders steevast als een crimineel ben behandeld, zowel telefonisch als schriftelijk. Ik heb diverse malen contact op moeten nemen en slechts één maal kreeg ik iemand aan de telefoon die zich dienstverlenend opstelde. Als particulier kreeg ik ondanks mijn verzoek geen enkel bewijsmateriaal van hun volstrekt onterechte aantijgingen toegestuurd, totdat ik een advocaat in de arm nam. De toon van de brieven en de mondelinge communicatie waren dermate bedreigend, dat ze me meermalen van slag maakten. Ik ben blij dat ik het voorrecht heb advocaten in mijn vriendenkring te hebben, dat ik het voorrecht heb vloeiend Nederlands te spreken en dat ik me rationeel kon wapenen tegen de onbeschofte en dwingende manier waarmee er geld van mij geëist werd. Ik kan alleen maar hopen dat Telfort vanwege zijn abominabele legitimatiemethoden geen andere onschuldige slachtoffers maakt. Ik hoop dat Telfort van deze zaak leert en de manier waarop nieuwe klanten zich moeten legitimeren verbetert in het voordeel van eerlijke gebruikers. Graag zou ik zien dat al mijn tijd en energie die de afgelopen jaren in deze zaak zijn gaan zitten, alsmede de tijd die mijn advocaat hieraan kwijt is geweest, door de eisende partij worden erkend als door louter door hun falende legitimatiemethode veroorzaakt."
In werkelijkheid ging het natuurlijk heel anders en werd ik best wel rood.
De rechter zei:
"Nou, u bent wel blij dat u uw zegje heeft kunnen doen, denk ik."
Dat was grappig.
Toen zei de rechter dat hij erover na ging denken (waarom?) en dat ik in de week van 17 september een uitspraak kon verwachten.
Toen we naar buiten liepen, kwam mijn advocaat een andere advocaat tegen. Een knappe, donkere, brede man in een prachtig zandkleurig pak. Toen hij wegliep, zei mijn advocaat grinnikend: "Hè, hè, van hem heb ik al twee keer gewonnen, hè hè."
U snapt, ik zie de afloop met een gerust hart tegemoet.
Kennen jullie die mop van ene Merel die twee jaar geleden onterecht werd aangeklaagd wegens telefoonfraude?
Nou, die Merel moet morgen voor de rechter verschijnen.
Wish me luck.
Vannacht ben ik een hele tijd bezig geweest met dweilen. Ik weet niet meer waar ik precies wakker van werd, maar toen ik het licht had aangedaan, zag ik een hele plas water vlak bij mijn hoofd. Een geleend (!) boek lag een beetje in die plas te dobberen.
'Fuck', riep ik.
En niet alleen omdat ik er vervolgens een half uur over deed om alles (ook andere boeken bleken slachtoffer, mijn wekker dreef, het lampje moet gered) droog te krijgen, en ook niet alleen omdat ik na dat halve uur weer ging slapen en weer gedruppel hoorde en ik merkte dat de hele dakgoot overvol was, waardoor ik nog een uur aan het klooien was om de watermassa te laten verdwijnen, maar ook omdat mijn gedachten met al deze regen uitgingen naar het terrein in Biddinghuizen, waarover ik zo samen met 50.000 anderen ga lopen en waarvan dus op dag 1 al niets meer van over zal zijn.
Gelukkig heb ik de regenlaarzen van vorig jaar nog.
"Maaham", hoorde ik in het toilethokje naast me. Het was een klein meisje, dat ik even ervoor met haar moeder het toilethokje in had zien gaan.
"Ja, schat", zei de moeder. Omdat het maar een klein hokje was, hoorde ik steeds ellebogen tegen de muurtjes botsen.
"Ik heb zin om te poepen", zei het meisje haast verlekkerd.
"Doe niet zo gek, joh, dat doen we thuis."
"Wat is groter...", vroeg het meisje aan haar moeder. De moeder keek wat afwezig uit het raampje van de trein.
"Amsterdam of Utrecht?"
De moeder keek haar dochter niet aan.
"Allebei", zei ze.
Ik keek even of andere passagiers hun conversatie volgden, maar dit leek niet het geval.
"Waarom kon Jelle niet mee?", vroeg het meisje.
"Hij moest naar school", zei haar moeder.
"Maar ik moet pas volgende week weer naar school", zei het meisje.
"Ja, maar Jelle zit op een andere school, toch?", vroeg de moeder.
"Nee", zei het meisje, in verwarring gebracht.
Het was even stil. De moeder pulkte aan haar nagels.
"Wanneer komen we langs Ajax?", vroeg het meisje even later.
"Daar zijn we allang langsgekomen", zei de moeder.
Het meisje verweet de moeder dat ze had beloofd het te zeggen, als de trein er langs zou komen.
Toen we even later de ArenA passeerden, zei ik tegen het meisje:
"Kijk, dat is het Ajax-stadion."
De Engelenbaai lag er vredig bij in windstille kalmte, het strand was leeg. De schittering van de ochtendzon op het azuurblauwe water was al net zo sterk als op het heetst van de dag, als het strand vol zou zijn met lijven in vele gedaanten en verschillende schakeringen bruin. De stad ontwaakte, terwijl ze door de smalle straatjes van de oude stad liep, op weg naar de bus die haar naar het vliegtuig zou brengen. Een luik ging open en een dame groette haar. Bij het café op de hoek zaten wat oude mensen al aan de koffie.
Even later zou ze de stipjes op het strand ontwaren, zou ze de baai in zijn geheel zien, zou ze de schittering van de felle zon op het water zien, zou ze van grote hoogte de sporen zien die de boten in het water achterlieten.
Nog weer even later zou ze zich verbazen over de grootsheid van de Alpen en zou ze ontroerd raken van bijna ongelooflijke ordentelijkheid van de Hollandse polders. Ze zou het machtig mooi vinden. En ze zou terugkijken op vier heerlijke dagen echte vakantie. Met prachtig weer, goed gezelschap, lekker eten en drie indrukwekkende boeken. Ze zou koffie maken, als ze thuis was. Met opgeklopte melk, die nog steeds houdbaar was.
Mensen, ik ga u tijdelijk verlaten. Dat komt zo, omdat ik op vakantie ga. Niet zo lang hoor, de melk in mijn koelkast is langer houdbaar dan mijn afwezigheid duurt. De weersverwachting voor de plaats van bestemming maakt de korte verblijfsduur helemaal goed:
Ik weet dat ik u met een grote leegte en dubieuze weersomstandigheden achterlaat, en daarom heb ik gratis en voor niets de beste tip van de wereld. Het leukste filmfestival van Nederland gaat morgen (donderdag de 9e) van start!
Het is... PLUK DE NACHT.
Ik zou er bijna thuis voor blijven, maar gelukkig is het nog volop aan de gang als ik terugkom. In de tussentijd kunt u zich daar alvast installeren bij een van de vele mooie films, op een ongekend gezellig terrein. Gratis! Bij slecht weer in de loods, bij goed weer lekker buiten.
Allebei de moeite waard!
Nou doei.
Ohja, er zijn nieuwe inzendingen bij de Fantastica-wedstrijd; vooral Apeldoorn en the Grand Canyon zijn gaaf, maar laat u zich door deze mooie exemplaren niet afschrikken en doe ook mee!
De rij voor de paskamers voor de dames was zo lang als het duurde.
Een jongen had uit de schappen een tas gepakt en was zichzelf met de tas in de spiegel aan het bekijken.
Hij zag zichzelf met het hengsel van de tas schuin over zijn borst. Hij zag zichzelf met het hengsel van de tas over zijn schouder. Hij zag zichzelf met de tas nonchalant in zijn hand. Hij zag zichzelf met de tas in zijn oksel geklemd.
Bij elke nieuwe pose bekeek hij zichzelf van top tot teen.
Daarna beende hij weg, de tas in de schappen achterlatend.
