Vroeger, toen ik nog meisjesdromen had en ik niet wist dat de realiteit
helemaal niet op die dromen zou lijken, maar dat dat in veel gevallen
helemaal niet erg zou zijn, toen droomde ik dat ik schrijver zou zijn.
Of schrijfster, want toen vond ik het nog stoer de vrouwelijke variant
van het woord te gebruiken. Dat leek me machtig, een nieuwe wereld
bedenken, mensen met mijn verhalen blij, verdrietig of anderszins
emotioneel maken. Niet alleen droomde ik dat ik al die mensen op de
bank of in hun bed of in de trein via mijn boek zou kunnen bereiken,
ook droomde ik een enorme berg romantiek bij het schrijven zelf.
Zo droomde ik een tuinhuisje, overwoekerd met planten (maar binnen toch
genoeg licht, dat kan in dromen), in een tuin waar de bomen het hele
jaar door bloeiden. Een tuinhuisje waar ik dan de hele dag zou zitten
schrijven op een ouderwetse typemachine (toen ik droomde hadden mensen
nog geen computers). Af en toe zou er iemand thee en koekjes komen
brengen.
Ook droomde ik van een huisje op de rand van een heel steile klif met
een kolkende zee eronder. Daar zou de zon altijd schijnen in een
strakblauwe lucht en daar zou ik, turend over de oceaan, mijn boeken in
de vakantieperioden schrijven.
Mensen, kinderen, mensenkinderen, soms komen dromen uit. Als je maar
doet wat je ingegeven wordt en je daarbij een beetje geholpen wordt.
Geheel gelukkig prijs ik mij, dat ik een half jaar geleden, samen met
mijn bondgenoot, bedacht dat we de hele maand april vrij moesten
houden. Om te schrijven. Zoals dat gaat met dromen vroegen wij ons
beiden af of wij ons in de realiteit aan ons woord zouden houden.
Het is april.
Wij reizen af naar de Provence, waar de hemel strakblauw is en de zon
altijd over Van Gogh's zonnebloemen schijnt. Wij zullen met de auto
reizen, geweldige liedjes luisteren, ons blij en stoer voelen. Wij
zullen daar zitten in een huisje, zo perfect als in mijn dromen niet
eens denkbaar. Wij zullen daar 's ochtends schrijven, tussen de middag
buiten lunchen, 's middags verder schrijven, dan op een goed moment
gaan borrelen met wijn van de wijnboer en kaas van de kaasboer.
Wij hebben er WiFi tot aan het zwembad.
Dat laatste, dat had ik écht niet kunnen dromen.
Tot overmorgen.
Yeah.
Reacties:
poe hé merel, dat klinkt wel heeel erg goed [lees : jaloersmakend ; )], maar het zij je gegund ! en lang leve de wifi hihi tot overmorgen, goeie reis !!!
Heel goed! Geluk moet je inderdaad wel opmerken om ervan te kunnen genieten.
Marcel - Maandag 02 April '07 - 11:24
Ik hoop voor je dat naast dat zwembad ook een hele goede parasol staat die de lichtinval op het scherm van je laptop een beetje kan tegenhouden! Of ga je toch ook stiekum wel een beetje voor het romantische beeld en niet zo voor het schrijven?
10eke - Maandag 02 April '07 - 12:21
Ik heb bijna dezelfde droom gehad vroeger. Misschien dat ik later (als ik groot ben) alsnog deze droom ga najagen..:-)
Mijn droom is soortgelijk, met het verschil dat het op mijn eigen veranda zou zijn. Ik, met een laptop, een hoofd vol verhalen, een zon die vanuit een blauwe lucht op mij neerschijnt en een contract met een uitgeverij op de koop toe.
Ik hoop dat dit voor mij ook snel werkelijkheid wordt :-)
Is het niet een rêve (met een dakje oftewel droom)?
Leo'tje - Dinsdag 03 April '07 - 15:20
Afspraakloos april, zie http://www.levenzonderagenda.nl. Het is het beste dat we bedacht hebben de afgelopen tijd. Veel plezier en succes, klinkt fantastisch!
@Leo'tje
O bedankt voor de toelichting, ik dacht even dat merel van plan was een stukje te schrijven over oude en eenzaame mannen en hun stramme vosseholletjes en toen ineens besloot toch een blij stukje te schrijven en dat ze toen vergat de titel te veranderen. Maar nu snap ik het. Merel heel veel plezier en schrijflunchborrelslaap erop los.