Ik moest vijf rode dingen zien te vinden in een zee van grijze muizen.
Het gaf me iets te doen.
Ik kreeg een bijna onbedwingbare behoefte de enorme drukte via sms te delen met anderen maar ik kon mijn mobiele telefoon niet pakken omdat ik als een sardientje in een blik stond.
Twee van de mensen in de trein bleken elkaar te kennen van het corps. 'Ben jij niet?' 'Ja, verdomd.'
Zij wisten op het overvolle balkon naar elkaar toe te zwemmen.
De een was arts geworden.
Ik wilde wel roepen dat ik een treinkaartje voor de eerste klas had gekocht.
Gewoon, omdat het zo was.
En dat ik mezelf getrakteerd had op zo'n duur kaartje, voor deze ene keer.
En dat ik nu hier stond.
Bij het derde station ging bijna iedereen eruit.
Ik kon zitten.
De stiltecoupé geeft dezelfde onzekerheid als de nietrokencoupé van vroeger.
Je weet niet zeker of je er iets van durft te zeggen.
Reacties:
gebaren. in de stiltecoupe mag je niks zeggen.
charlotte - Woensdag 09 Januari '08 - 20:52
Waarom hebt U dan niet geroepen wat U moest roepen? Wat hield je tegen?
Was getekend
Van De Pot Gerukt () (URL) - Woensdag 09 Januari '08 - 21:02
In de niet-roken durf ik wel iets over het roken te zeggen, maar wat als ze er één opsteken in de niet-praten coupé... moeilijk.
Gerhard () (URL) - Woensdag 09 Januari '08 - 21:16
je mag in een stiltecoupe best wat zeggen. Als je je wijsvinger maar voor je mond houdt.
Regende het gisteren? Ik hoop het niet voor je. Dan heeft dat sardientjesgedoe nog een zeer vervelend neveneffect namelijk. Je kunt gelijk gaan douchen als je uit die trein komt. Wat produceren mensen toch een hoop ellende met z'n allen. Gadverdamme.
In de stiltecoupé was het stil. Wij konden daarom het luidruchtige gesprek tussen enkele reizigers goed volgen. Gelukkig was daar de conducteur. Hij verkondigde door een luidspreker dat men zich in de stiltecoupé bevond en of men daar rekening mee wilde houden. 'Fijn' dacht ik nog. Dit was duidelijk en goed te verstaan. Maar de luidruchtige reizigers waren te druk met praten om te luisteren. Ik zocht naar mijn oordopjes.
karin - Donderdag 10 Januari '08 - 10:53
Ik liep pas in een massa met allemaal mensen in zwarte, grijze, donkerblauwe en donkergroene jassen. Ik was de enige met een knalrode jas. En ik was volgens mij de enige die dat opviel.
Inderdaad. Je wilt dan ook niet meteen overal over zeiken. Toch vind ik het zwaar irritant. Ik heb dan best zin om te roepen (heel hard) of iedereen zijn smoel dicht wil houden. Ik vind het wel relaxed. Rustig een boek lezen. Eigenlijk ben ik best saai.
Mijn trein zit altijd bomvol, niks stilte, ik trek me dan terug in mijn eigen wereldje die slapen heet. En wonder boven wonder word ik altijd op tijd wakker.
Maar grijs en zwart en donker en saaaaai zijn verplicht deze winter. Kijk maar in de winkels. Om depri van te worden.
Ook om depri van te worden: de hele treinreis op een tochtig balkon vol herrie zitten en er pas bij aankomst achterkomen dat je per abuis een kaartje voor de 1e klas had gekocht vandaag. Maar verder ben ik meestal wel blij in de trein.
marlies - Vrijdag 11 Januari '08 - 12:11
Vandaag ook zo iemand. Telefoon gaat. Gelukkig nam ze heel stil op. Ik dacht nog: kijk, zo kan het ook, dan heeft niemand er last van. Ze hangt vast snel op. Maar helaas. Naarmate het gesprek langer duurde steeg het volume van haar stem.
Snik