Vannacht woelde ik mezelf wakker. Was ik net de ene kant op gedraaid, wentelde ik me al weer om. Dit herhaalde zich tot ik het in de gaten kreeg. 'Hé, zo lag ik net ook al', dacht ik, en ik draaide me op mijn andere zij. 'Hé, zo lag ik net ook al', dacht ik weer. Met dekbed. Zonder dekbed. Alle kanten van het bed, besefte ik, had ik in de minuten ervoor uitgeprobeerd. Toen werd ik echt wakker.
Mijn onderbuik werd in tweeën gereten en ik realiseerde me dat ik daardoor had liggen woelen.
Maar er was nog iets, of niet?
Versuft analyseerde ik mijn buikkrampen en dacht na.
Toen wist ik het. Ik had een briljante ingeving gehad. Die moest ik opschrijven.
Nu weet ik wel dat veel schrijvers een notitieblokje bij hun bed hebben liggen voor het geval ze een briljante ingeving krijgen, maar dat heb ik niet. Noch die briljante ingeving, noch het notitieblokje. Die ijverige bedschrijvers zeggen overigens toch altijd dat het de dag erna heel erg blijkt tegen te vallen.
Maar zo niet nu!
Ik had echt een briljante ingeving gehad, en ik moest toch het bed uit om, aaaaaargh, daar ging hij weer, de ellendige buikpijn op te lossen.
Ik strompelde het bed uit, zag dat het 02:34 was en dacht: 'Wat een mooi getal, zo opeenvolgend'.
Nu moet u weten dat de maandelijkse ongemakken mij meestal niet meer zo in vervoering brengen. Ik was dus hevig verbaasd over deze pijn, die mijn benen tot pap maakten en mijn ogen vol tranen.
Slaapwandelend en door de pijn wat in elkaar gedoken zocht ik in het halfdonker een papiertje, voordat het belangrijke idee me ontschoten zou zijn. Ik noteerde het eerste steekwoord. Toen voelde ik een plotseling samentrekken achter in mijn mond, zoals je hebt wanneer je een te zure wijn drinkt. Net op tijd viel ik de wc luid brakend in zijn armen.
Oh sorry - ik begrijp ineens dat u hier helemaal niet op zit te wachten.
Feit is wel dat ik vanochtend met een raadsel opgezadeld zat.
Wat bedoelde ik in godsnaam hiermee?
Haha. Ja, het is duidelijk dat jij midden in de nacht op je helderst bent en de beste ideeën hebt! :-)
Ik heb zo ooit 's ochtends een briefje op mijn nachtkastje gevonden waar 'kerkaar' op geschreven stond. En ik kan nog steeds alleen maar raden wat ik daarmee bedoeld moet hebben...
Geen papiertje, geen potloodje, maar een dictafoon naast je bed leggen en duidelijk ar-ti-cu-lerend je briljante idee uitspreken!
Gaat het weer een beetje?
Doet me denken aan Carmiggelt, die de ochtend na een rusteloze nacht ook de geniale ingeving voor een stukje terugvond op zn notitieblok: "Eekhoorntje op lange weg".
Nee, hij had ook geen idee.
Philip - Woensdag 21 Mei '08 - 09:18
In elk geval was het idee briljant genoeg om een leuk stukje op te leveren. Misschien anders dan je vannacht bedoeld had, maar daarom niet minder vermakelijk ;-) Sterkte met de buikpijn trouwens!
Misschien lukte het net niet meer om de laatste letter van dit woord op te schrijven vanwege een buikkramp. De grote vraag blijft dan echter: om welke van de mogelijke letters gaat het?
sieper - Donderdag 22 Mei '08 - 19:39
Heb ik ook altijd. Meestal omdat ik een cryptische gedachte neerpen die alleen in mijn hoofd goed klonk. Lastig. Maar nog erger zijn geweldige ingevingen die je niet opschrijft omdat je ze toch wel onthoudt. Niet dus.