Nog even een keertje oefenen met het thumbnail / popup systeem van Pivot. Want die thumbnails van de katjes zijn van een gekke kwaliteit. Regen (klik op het plaatje klik klik).

Het is allemaal de schuld van Brijn. Brijn (hij is briljant!) postte een tijdje geleden een foto waarop hij op zijn bureaustoel zat. Aan de bureaustoel hing een plateautje waar een kat op lag. Dat wilde ik ook!

Ik spoedde mij die dag nog naar de dierenwinkel en kocht een hangding. Eigenlijk bedoeld om aan de verwarming te hangen, maar dankzij Brijn multifunctioneel inzetbaar. Ik hing het ding (dat overigens erg lelijk was) aan mijn bureaustoel. Sindsdien heb ik nauwelijks meer last van katten die op mijn toetsenbord klimmen. In ruil daarvoor prettig gespin vanachter mijn rug. Zo gezellig!

Zo ziet dat eruit (op het plaatje kan je klikken, want ik snap na bijna drie jaar ook eindelijk hoe Pivot werkt)

En samen vinden ze het ook heel gezellig:

Het is eigenlijk heel makkelijk.

In combinatie met 'ik' staat er NOOIT een t achter word. Ik word. Word ik?
In combinatie met 'hij/zij/u/onderwerp' staat er ALTIJD een t achter word.
Hij wordt. Wordt hij?

De enige lastpak in het geheel is de jij-vorm. Want daar staat SOMS een t achter word (-> word/t).
In vragende zin komt er geen t. Dus: 'Word jij blij van deze spellingles?' (geen t).
In niet-vragende zin komt er alleen een t achter als 'jij' VOOR 'wordt' staat. 'Jij wordt niet blij van deze spellingles'.
Maar: 'Als ik het goed heb, word jij niet blij van deze spellingles'. Hier staat 'jij' achter 'word'.

'Dusse, als je goed oplet, word je heel goed in spellen'.

Als je onzeker bent over de d/t kwestie (en dat mag je nu voortaan alleen nog maar zijn in de jij-vorm!), dan moet je het werkwoord gewoon vervangen (in je hoofd he, niet op papier) door het werkwoord lopen.
Je zegt toch ook niet 'Loopt jij?'. En je zegt wel 'Jij loopt'. Dat is de allerbeste truc.

Zo.
Dit printen en even uit je hoofd leren. 
Ik verzeker je dat sommige mensen een stuk blijer van je zullen worden.

Hey, kan jij even een dope advertentie voor mij maken? Je weet dat ik niet kan lezen of schrijven, dus schrijf jij maar.
Ja, leuke jongen, 25, sportief, gezond, aantrekkelijk, wil wel voor jouw baby's zorgen.
Heb je dat?
Top.

Verder ging ik zondag naar Ajax - NEC. Kadootje voor mijn vader. Met het gezin. Zoals mijn vader zei: 'je mag een gegeven paard niet in de bek kijken', maar daarmee was ook alles gezegd. De wedstrijd was slecht, saai en stom. Maar gelukkig was alles eromheen wel leuk. De fietstocht er naar toe, de jongetjes op de rij voor me die onder de indruk waren van mijn fluitkunst (ik kan op mijn vingers fluiten zonder vingers te gebruiken), de gebeurtenis an sich. En ook, Daniel de Ridder.

Op het filmfestival in Rotterdam zag ik Unterwegs, Uzak, Depuis qu'Otar est parti, en Elephant.
De eerste twee waren traag en donker en konden mijn aandacht niet echt vasthouden. Elephant was interessant.
Maar de mooiste film was Depuis qu'Otar est parti (die geloof ik uitkomt als Since Otar left). Hoewel hij deze week al gaat draaien in de bioscopen, was dit nu juist een mooi voorbeeld waarom films kijken op een festival zo leuk is. De 90-jarige hoofdrolspeelster van de film was aanwezig en jarig (91!). De zaal zong een liedje en ze kreeg een taart, nog voordat de film was begonnen. De film ontroerde me. Prachtig debuut, met na afloop een staande ovatie en een interview met de regisseur en de producer. Leuk! Genieten!

Ik zou vanavond eigenlijk naar O Caminho das Nuvens. Een van de mooiste films van het festival, maar de slaap gaat het van me winnen. Hij begint om 22:45 uur. 
Kan ik iemand nog blij maken met de kaartjes? 7,50 per stuk.

Ik vermoed dat ze iets vermoeden.

Maar. Enfin. Ik had dus nog van alles te vertellen.

Toen ik zaterdagnacht thuiskwam van het filmfestival in Rotterdam zag ik op de hoek van de straat een politieauto staan. Met alarmlichten aan. Half twee in de ochtend. Ik twijfelde even of ik vanwege de politie om zou fietsen, netjes over straat, of dat ik gewoon dat stukje over de stoep zou gaan. Ik ging over de stoep. Er zat niemand in de politieauto.

Ik zette mijn fiets op slot en ik liep richting mijn voordeur. Toen hoorde ik gestommel achter de deur, mensen die van de trap kwamen, en inderdaad, even later werd mijn voordeur geopend. Twee politieagenten die mij onderzoekend aankeken. Vervolgens mijn onderbuurjongen met een balende blik in zijn ogen. 'Er is ingebroken', zei hij. Ik volgde hem de trap op en zag zijn deur. Ingetrapt, overal houtsnippers. De sloten zaten nog in het slot - de onderkant van de deur was een groot gat. Bij mij was er niets gebeurd.

Wat een brutaliteit om zomaar iemand anders huis binnen te komen, daar vuilniszakken te zoeken in het gootsteenkastje en daarmee de computer van iemand anders in te pakken. Wat een asociale actie is inbreken toch. En wat kan ik me niet voorstellen dat je zoiets durft.

Gelukkig waren de inbrekers gestoord, want de computer stond nog ingepakt in de woning. Hier dicht ik mijn katten een extraordinaire heldenrol toe. Ik weet zeker dat zij het waren! Toen zij hoorden dat er beneden werd ingebroken, zijn zij als een gek gaan springen. Van de kast, op de grond, op elkaar, worstelend. Toen zijn de inbrekers snel er vandoor gegaan.
Ons achterlatend met een halve deur.
Die wij met behulp van timmerman en vriend J. zo goed en kwaad mogelijk tot even na vieren repareerden.
Grom.

Helaas. RIP mail.
*&R$(HF$*($F&*(##!!!!!!!!!

Telefoontje naar een specialist die er misschien nog iets uit mijn harddisk kon halen, schatte de kosten op 3000 euro exclusief de verzendkosten naar Noorwegen a 615 euro.
Dat moet goedkoper kunnen.
Zit er niet een extra speciale harddisk repairman tussen mijn lezers?

Een van mijn twee harddisks heeft het vooralsnog compleet begeven (van mijn pc, niet de ibook). Zonder enige waarschuwing! Vroeger kreeg je tenminste nog een paar keer een blauw scherm ofzo, nu was hij van het ene op het andere moment dood.
Hij ligt nu in de vriezer, wat schijnt te helpen, en ik hoop ontzettend verschrikkelijk boel veel dat er nog iets af te halen valt. Er staat in ieder geval 5 jaar mail op en dat wil ik absoluut niet kwijt. Maar ik geloof dat de kans groot is, dat dat, tezamen met nog heel veel andere fijne dingen, toch verloren gaat.
Bah!
Ik baal als een stekker.
De kompiejoeter doet het nu wel weer op een soort basisniveau, dus ik kan in ieder geval werken.
Maar vooralsnog ga ik eerst een potje zitten balen.

Mijn computer is gecrasht.

Dik en vet. Zometeen komt de dokter maar het is maar de vraag of er nog iets te redden valt.
En ik heb u nog wel zoveel te vertellen!
Onder andere dat ik ooit een spreekbeurt hield over Fanny Blankers Koen.
Later ben ik terug met meer. Hoop ik.

Soms moet je gewoon besluiten nemen waarvan je in eerste instantie denkt: neeee, dat kan eigenlijk niet.
Alles kan.
Zo zit ik nu hier achter mijn compjoeter in Amsterdam, terwijl over tien minuten de eerste film begint waar ik naar toe zou gaan in Rotterdam.
Ha! Lekker niet dus!
De kaarten waren al door mij betaald, jammer dan. Hopla.

Ik won 3 uur extra slaap. Ik verloor de film Granny, die al tweede keus was omdat de andere die we wilden zien uitverkocht was.

Nu ga ik zo naar Rotterdam, de rest van de films die ik betaald heb kijken.
En daar ga ik 763x meer van genieten omdat ik uitgeslapen ben! Hoera! Het leven is fijn!

Gaat u er even lekker voor zitten.
Recht uw rug.

Kijk minstens 30 seconden zonder te knipperen naar het roosje hierboven.

Gedaan? Houd uw ogen open, knipper niet, en lees verder.

Ik heb u nu in mijn macht.
Ga naar uw Girotel of uw Online Bankieren.
Voer uw password in (sssht! niet zeggen).
Ga naar 'overschrijven'.

Deel uw nettomaandinkomen door 20.
Als u niet in staat bent bedragen te delen door 20, neem dan een getal van twee cijfers in uw hoofd.
Vul dit bedrag in.
Zet bij rekeningnummer het getal 555 en vul in ten name van de slachtoffers van de aardbeving in Bam.
Maak het geld over.
Sluit uw online bankprogramma af.
Knipper met uw ogen en ga verder met wat u aan het doen was.

Soms moet je er gewoon even toe gezet worden.

Gisteren heb ik een beetje te hard gewerkt. Het ging ongeveer zo: werkwerkwerkwerkwerk. Meteen na het wakker worden ben ik begonnen en ik stopte pas toen ik naar bed ging.
Ik heb niet genoeg pauze genomen en vanochtend werd ik wakker met vierkante ogen en een stijve nek.
Zometeen ga ik voor het eerst sinds anderhalve dag naar buiten. Het schijnt heel koud te zijn geworden, ha.

Ergens gedurende de dag van gisteren kwam ik erachter dat het erg fijn is om soms gewoon heel erg lukraak op je toetsenbord te rammen. Dat gaat zo:

uiweincwcweccbqwcqwuilh

dqwoiuwiuwidweibwduhww ncwcjw982 infw ihd  fjchwuichpqwifhqw9 pr82uidhhjehifcierefhiefuivjkvevieuieinfe fnwififwe hfe ui ufi uih weruihpwer7h278ry3478r37050757ty34yv489vtu39u5v39 8 3945v 89 y 89y 89 by9 yb9ty 39trhjszpjw9ufv 34y34ytr h3895ty30 3t

Is fijn hoor!
U mag mijn reactieding best misbruiken als u er ook zin in heeft.

Wat een regen. Onophoudelijk. Ik trok de capuchon van mijn jas zo ver mogelijk over mijn hoofd en begon gelaten aan de rit van het station naar huis. Nog een keer natregenen kon er vandaag wel bij.

Voor mij fietste een postbode. De TPG Post geeft zijn medewerkers goede werkkleding. Van top tot teen, inclusief zijn schoenen, was deze postbode gehuld in rode regenkleding. Deze jongen werd niet nat, op een klein stukje gezicht na misschien. We moesten de brug op.
Op dat moment vloog de flap van de fietstas van de postbode open. De wind blies de flap over de andere kant van de fietstas heen. De rechtertas stond nu open. De post erin werd ogenblikkelijk bespetterd. Shit. Natte post. Niet fijn.

We waren in de buurt van mijn huis en de kans was groot dat dat mijn post was. Ik zag daar al een leuke, kleurige enveloppe die ik best wilde ontvangen. De enveloppe raakte steeds doorweekter. Hier moest iets gebeuren! De postbode had het geheel niet in de gaten!

Ik bedacht een actieplan. Ik zou langszij fietsen en in één soepele handbeweging de flap een ferme tik verkopen zodat hij op de juiste plek zou landen. De postbode zou er niet eens iets van hoeven te merken. Ik bedoel, wie ben ik, om mij met zijn werk te bemoeien?
Ik fietste langszij. Ik moest nog best dichtbij fietsen om in de buurt te kunnen komen van de flap. Intussen raakte ik zelf doorweekt van het regenoffensief. Ik strekte mijn hand uit naar de flap en probeerde hem aan te tikken. Tevergeefs. Wel raakte ik bij deze beweging de arm van de postbode. Hij keek even om, maar keek vooral in zijn eigen capuchon. Fioew. Ik riep voor de zekerheid: "Sorry, ik probeer je flap even om te flappen, hij ligt eraf!"

De postbode gaf geen reactie. Dus ik probeerde het nogmaals. De post was al bijna niet meer te redden, maar ik had mij nu een doel gesteld. Ik geloof dat ik een postzegel weg zag drijven.
Ik kwam langszij, gevaarlijk dicht in de buurt van de postbode, en ik gaf de flap een ferme tik.
De flap kwam over de post terecht. De post was veilig! Het was gelukt!

Met een heldhaftige blik in mijn ogen reed ik een stukje voorbij de postbode. Ik zei hem trots dat ik de flap over de post had heengegooid.

"Oh", zei de postbode chagrijnig, "daar is geen beginnen aan".
En op dat moment flapte de flap weer terug. Over de verkeerde kant van de fietstas.

Het was opmerkelijk dat er voornamelijk volwassenen op de midgetgolfbaan in het park te vinden waren. Toen wij enigszins beschaamd naar het hokje toeliepen om te vragen hoe duur het was, hadden wij ons nog willen verexcuseren voor deze puberale actie. Wie gaat er als twintiger nou zonder kinderen midgetgolfen? Maar toen we eenmaal begonnen waren, zagen we dat er bijna geen kinderen op de baan te vinden waren.

Nostalgie! Al deze mensen, inclusief wij, hadden last van nostalgie! Voor het spelletje hoef je het niet te doen. Dat balletje, die stick, die overal dezelfde banen - dat was het leukste niet. Het leukste was het knullige gevoel eromheen. En die banen waren best moeilijk eigenlijk. Ik weet zeker dat ik vroeger beter was.

Het lukte niet om het balletje te stelen. Volgens mij was dat (of in ieder geval de poging ertoe) vroeger onderdeel van midgetgolf. Wel kregen we hetzelfde plankje met een scorevelletje en een dik elastiek met een potlood eronder dat we om onze nek konden hangen. De rest van de mensen in het Park van de Vergane Glorie bleef soms vanaf een afstand even kijken naar hoe wij daar suf onszelf stonden te amuseren.
Uiteindelijk duurde het een beetje te lang. De nostalgie was bij baan 9 zo ongeveer verdwenen en toen waren we pas op de helft. En koud, was het ook. Maar dat kon de pret niet drukken. En ik won. Met 1 punt verschil.

Er is boel plek voor invaliden aan dit stukje zee. Twintig parkeerplaatsen.

Het Internationaal Filmfestival begint zaterdag, woei! Ik baal een beetje omdat ik de tijd niet heb om er zoals altijd lekker vaak te zijn. Mijn deelname wordt tot een minimum beperkt. Ik ga twee keer.

Ik ga naar de Volkskrantdag op de laatste zondag. Een traditie inmiddels, die we dit jaar bijna niet zouden hebben kunnen herhalen omdat we geen bon hadden. Gelukkig had lezer DjB deze voor mij toen ik er een postje over plaatste. DjB, namens mij en mijn vrienden grote dank!

De andere dag dat ik ga, wordt volgende week zaterdag. Samen met vriendin S. heb ik alle films uitgezocht die we die dag willen gaan zien (5). Ik doe de reservering wel, zei ik moedig. Nu je online kaarten kan kopen, is dat minder irritant dan voorgaande jaren, dacht ik nog. Maar wat blijkt? Het systeem is overbezet, al de hele ochtend. Ik kan wel bellen. Dat betekent minstens een half uur in gesprek, en daarna minstens een half uur wachten. En dat terwijl ik alleen een mobiele telefoon heb om mee te bellen...

Ze moeten daar iets aan doen, aan die kaartverkoop. Een normale sterveling waagt zich er niet eens meer aan. Alleen de doorgewinterde IFFR gangers weten dat het noodzakelijk is om volhardend te zijn. Maar ik heb vandaag helemaal geen zin om volhardend te zijn! Ik heb nog meer te doen!

Update popup. En Update zondag: popup Laatste Update: Gelukt!

Ik kreeg mail. Dat gebeurt soms.

"Hoi, ik heb je link opgenomen op mijn pagina http://paranormaal.beginthier.nl in de rubriek telepathie.
Zou het mogelijk zijn door middel van meegeleverde bannertje een link retour te plaatsen?
Door het succes van mijn pagina meen ik dat dit best wel gevraagd mag worden.
Door opname op ook mijn pagina komen de gelinkte sites ook nog eens hoger uit in de ranking bij de zoekmachines."

Huh?
Paranormaal. Moi?

"Hallo, hoe is het met je?"
"Druk?"
"Nog steeds?"
"Ja, dat weet ik wel, lieverd, maar ik dacht dat het nu misschien wel eens eindelijk komkommertijd zou kunnen zijn"
"Oh, oké"
"Werk je niet té hard?"
"Wat zeg je?"
"Ja, nee, is goed. Bel mij maar als je in de gelegenheid bent"

Vroeger zat ik wekelijks in de Stadsschouwburg. Zo tussen mijn 15e en 23e zag ik tientallen Shakespeares, Ibsens, Tjechovs. Allemaal klassiek westers theater met universele thema's. Als ik nu in de schouwburg kom, is het die ene keer per kwartaal dat er juist iets heel anders gebeurt. Ik ga als bezoeker blijkbaar liever naar andere theaters.

Gisteren had ik waarschijnlijk voor het eerst in vijf jaar een kaartje voor een klassieker in de Stadsschouwburg. Op uitnodiging, vandaar. Tjechov, Drie Zusters, Toneelgroep Amsterdam. Ik had eigenlijk weinig zin. Het duurt zo lang, en die rottige kleine stoeltjes. Maar! De schouwburg is verbouwd. Honderd stoelen maakten plaats voor meer beenruimte. En de cast (oa Halina Reijn, Pierre Bokma, Lineke Rijxman, Hans Kesting, Egbert Jan Weeber) was op papier al boeiend genoeg om te overtuigen. Dus ik ging.

Het was alsof ik terug in de tijd geworpen werd. Een ander leven. Ik was vergeten welk publiek er op de schouwburg afkomt en ik moest even mijn ogen uitwrijven. Allemaal blanke echtparen van middelbare leeftijd en hoger met nette kleren aan schuifelden de zaal binnen. We voelden ons jong. Oh, kijk, daar, iemand die jonger is dan wij. Moet zij geen geld toekrijgen?

Het was prachtig. Tegen alle verwachting ik genoot ik van begin tot einde. Prachtacteurs, een strakke regie, een mooie bewerking van Judith Herzberg. Spanning, van de eerste tot de laatste scene. Herkenbaar en toch nieuw. Na afloop was ik er vol van. Het was lang geleden dat ik zo door theater geboeid werd. Ga ook!

Maar wacht. Ik heb het tegen u. Uit betrouwbare bron heb ik begrepen dat u niet naar theater gaat. Dat weet ik door de statistieken. U bent over het algemeen te jong. U vindt theater 'niets aan'. En 'ver van uw bed'.
Toch?

Er is in het regenachtige webloglandje een discussie gaande.
De weblogs GeenStijl, Retecool en Volkomen Kut (what's in a name?) hebben hun sites vandaag op zwart gezet. Dit vanwege de dood van Hans van Wieren, conrector op het Stevin College, die gisteren overleed nadat hij door een leerling door het hoofd geschoten was. Een lovenswaardig initiatief, reageerde ik vanochtend bij Rick, toen ik het daar las.

Even later kreeg ik mail van een bekende. 'Toch navrant dat dat weblogs zijn die ik persoonlijk zie als exponenten van de verharding en de 'ik heb er toch recht op' cultuur'.
Hmm... daar had zij een punt.
Een andere mail: 'Ik erger me nu al aan de Hulde!- en Respect!-reacties die ze morgen un ontvangst zullen nemen'. Mwja... dacht ik, ik ook eigenlijk.

Ook las ik deze (klik) heldere uiteenzetting waarom het juist van deze weblogs 'een opmerkelijk signaal' is. Ik ben het met dit betoog boel eens en ga niet proberen deze te herschrijven.

Maar, als deze sites, zoals zij zelf schrijven, veel jongeren trekken, is het dan ook toch nog een beetje lovenswaardig? Ik bedoel - het kan toch geen kwaad?
En, is wat er is gebeurd niet al erg genoeg?
De dood van de conrector grijpt me ontzettend aan. Waarom?

Veel twijfels hier vanuit mijn schuilplaatsje.
En, voor wat het waard is, mijn deelneming aan de nabestaanden.

Het gebeurde vlak voor kerst. Collega T. had iemand aan de telefoon die haar een interessante aanbieding deed. Een werkweek lang een Nespressoapparaat op proef. Gratis. Zonder verplichtingen, 5 dagen.
Nee!, riepen wij. Doe het niet! Trap er niet in!

Maar vorige week stond hij er ineens. Glimmend, robuust, uitnodigend.
Geleverd met een doos waarin kleurige design koffiepads waren verstopt.
We waren er stil van.
Na al die jaren ijverig koffiezetten produceerde deze supermachine binnen no time een heerlijke kop espresso, macchiato, of ristretto. Met een smaak zo puur als de naam doet voorkomen. Het was alsof we op vakantie waren. We glunderden.

We werkten de hele week fulltime. Collega’s die vrij waren, kwamen langs om koffie te drinken. We maakten afspraken met onze opdrachtgevers en nodigden vrienden en bekenden uit. Effectieve werkuren gingen terug naar een minimum.
Het apparaat moest bewonderd, geprezen, geprobeerd. Wij waren gelukkig. Op ons werk was het nog nooit zo aangenaam geweest.
De dagen vlogen voorbij.

Toen gebeurde het. Gisteren. De man van de espressofabriek kwam. In een grote bus met reclame van het bewuste bedrijf zagen wij hem in de verte aankomen. Collega A. blokkeerde de deur. Collega M. stond op de uitkijk.
Collega T. ging bovenop het apparaat zitten. Ik pakte een mes uit de keukenla.

De man van de espresso was onverbiddelijk. Hij ramde de deur in, duwde collega M. bruut opzij en trok het apparaat onder collega T. vandaan. In een mum van tijd, misschien nog wel korter dan het maken van een kopje koffie kostte, was hij verdwenen.

Ik legde mijn mes neer.
Het werd stil op kantoor.

Vandaag werk ik thuis.

In-cre-di-bi-le! U bent een oplettende lezer.
Merelroze.com ging vanochtend op herhaling. Beetje flauw, maar wel supersenstationeel want nog nooit eerder vertoond!
Wereldvernieuwend!
Op weblogs dan. Zoals Pim reageerde: 'de tv doet niet anders'.

Het stukje hieronder plaatste ik eerder op 10 september 2002 (klik).
Toen had ik 728 bezoekers, nu steven ik af op 1900, dus sommigen van u zullen het stukje gelukkig wel voor het eerst gelezen hebben.

Tot zover dit experiment, ik dank u bijzonder. Hihi.

Voor de winkel stond een meisje met een groene regenjas. Op de plaats waar ook een borstzak had kunnen zitten, stond het logo van Brandbier. Naast haar was een Brandbakfiets geparkeerd, met een levensgroot bierflesje erop, gemaakt van karton. In de bakfiets stonden verschillende kratten Brandbier onder een Brandbier parasol. Ook tussen de benen van het meisje was een krat geklemd.

Het meisje hield een formulier met het Brandbierlogo in de ene hand. In de andere had zij een Brandbierflesje zonder kroondop. Haar petje verraadde bovendien dat ze reclame aan het maken was voor bier met het Brandmerk: het Brandbierlogo prijkte met veel trots op de klep.

Ha!, dacht ik. Daar is gratis Brandbier te verkrijgen! Misschien krijg ik wel een heel krat (of liever gezegd een halve, want die waren ze nou juist aan het aanprijzen) als ik de vragen op het formulier goed beantwoord!
Ik zette mijn fiets op slot en liep met opvallend open vizier op het meisje af. Zeeën van tijd, blij gemoed, perfecte kandidaat. Als ik enquêtrice was, dan ik zou ik blij zijn met mij. Poeh! Ik zou haar dag maken.

Het meisje keek me aan, maar maakte geen aanstalten zich tot mij te richten, mij iets te verkopen, of mij een ingewikkelde vragenlijst voor te leggen. Niets van dit.
Ik keek haar vrolijk tegemoet, knikte nog even belangstellend, wilde mijn hand uitsteken om mijzelf desnoods voor te stellen alvorens de gratis pretcilinders in ontvangst te nemen. Het mocht niet baten. Het meisje verroerde zich niet.
Ik stond even stil, maar liep toen verbouwereerd de winkel binnen.

Eenmaal binnen bedacht ik me dat ze natuurlijk opdracht had gekregen om alleen de mensen die naar buiten kwamen te ondervragen, omdat ze de mensen anders dubbel zou aanspreken. Stom, niet aan gedacht. Mijn tijd zou zo wel komen als ik de winkel uitliep!

Toen ik tussen de zalm en de Chinese kool door even naar buiten keek, zag ik haar in gesprek raken met iemand die net aan was komen lopen. Een naar gevoel bekroop me. Waarom schoot zij die man wel aan en mij niet? Paste ik soms niet binnen de doelgroep? Was ik overenthousiast? Behoorde ik niet voldoende tot het plaatje dat zij voor ogen had? Was ik te dik, te dun, te jong, of te oud voor haar profiel?
Wat een stom meisje eigenlijk.
Ik wilde het weten.
Ik rekende af en liep naar buiten, recht op haar af.

Hallo, zei ik. Hallo, zei zij, en ze keek me vragend aan.
Ik wilde haar vragen waarom ze me niet aansprak, waarom ze mij liet gaan, waarom ik door haar blijkbaar niet goed genoeg werd bevonden. Ik wilde haar zeggen dat ik echt een goede kandidaat was en dat ik Brandbier hartstikke lekker vond, vast, nu nog beter.

Maar ik realiseerde me net op tijd dat ik voor lul stond en ik liep terug naar mijn fiets. Bij het wegfietsen keek ik nog even achterom en zag haar staan praten met een nieuwe kandidaat.
Een meisje dat er niet eens zo anders uitzag dan ik.

Ik maak dankbaar gebruik van de synoniemenmogelijkheid in Word. Ik maakte voor het eerst kennis met dit handige tooltje in Glasgow, omdat ik daar voor het eerst mocht werken met Word 6.0 (1997, op de Universiteit van Amsterdam waren er toen op mijn faculteit nog geen openbare computers, en thuis had ik nog 5.1).

Ik moest boel essays in het Engels schrijven en dat was nog niet eens zo makkelijk. Het eerste essay dat ik moest schrijven, ging over Samuel Beckett. 'Caught in a void: Samuel Beckett's vision on life', heette het. Ik kreeg er een erg hoog cijfer voor en ik was helemaal trots. Alleen de opmerkingen over mijn woordkeuze zijn me altijd bijgebleven. Sommige woorden waren omcirkeld en er stond een vraagteken bij. Do you mean cling? stond er bij cleave. Specific is not right here, you mean particular. To interrogate? To question, I quess.

Oeps. De Thesaurus, waarvan ik eerst dacht dat het een dinosaurus was, had wel erg goed zijn best gedaan. Een beetje te.
Nu gebruik ik het ding nog steeds veel, maar gelukkig heb ik wat meer kennis van de Nederlandse taal dan van de Engelse. Een experiment. Als je de Thesaurus maar heftig genoeg gebruikt, krijg je deze poëzie:

"Met langs stelligheid rakende kans valt er ternauwernood object van dit PTTje te kijken naar. Het is evenwel bron een olijke proefneming, niettegenstaande zeg ik het innerlijk. Almaar rechtschapen, ik noteer een alternatieve verandering bron klimaat ding enig te kunnen plaatsen neerploft."
Jaja.

Of is het "Kan je pinnen bij de hoeren"?

Na het gedoe over Rob Oudkerk en Heleen van Royen en de hoeren (zie hier en hier), vroeg vriendin S.:
"Kun je eigenlijk pinnen bij de hoeren?"