* Overal zijn reclames over ene Sarah Marshall. Teksten op metrostations en taxi's. Een google-actie leverde op dat het om een film gaat, over een vent die boos is op zijn ex. Het moet massa's kosten om zoveel reclame te maken.
* Heeft iemand al eens een studie gedaan naar de nationalistische neigingen van wc's? Zo nee, kan iemand dat eens snel gaan doen? Hier in NYC zijn de wc's allemaal gelijk. American Standard. Er ligt om onduidelijke reden een plas water in (lekker plonsen) en de doortrekker zit altijd links op het reservoir. In Finland viel me ook al op dat de wc's anders waren dan in Nederland, maar ze waren ook daar allemaal gelijk. En in Nederland zijn de wc's ook nagenoeg allemaal gelijk. En in Frankrijk. En in Spanje. Dus: wat is dat met wc's? Maakt de overheid een plan en moeten de toiletpotten zich daar aan houden?
* Zodra we Manhattan verlaten en een woonwijk in lopen, verwachten we The Huxtables te zien. Wat denken we vaak aan Bill en zijn dochters (nooit aan die oudste en nauwelijks aan Theo). Ook zongen we, zodra we in Queens waren, het liedje van The Nanny. Verbazingwekkend genoeg kwamen wij een heel eind. Heel soms denken we aan Friends en dan klap ik heel snel vijf keer in mijn handen (geef maar toe, dat doet u ook, tijdens dat liedje).
* Overal zijn hier Nail Studios die 24 uur per dag open zijn en op welk tijdstip we de shops ook passeren: er zitten altijd vrouwen die hun nagels laten doen. Ik voel geen enkele aandrang om zo'n studio in te gaan. Ik ben een slechte vrouw.
* Hillary won hier weliswaar, maar we zien talloze mensen met Obama-buttons lopen en ook achter de ramen van de huizen hangen Obama-vlaggen en -posters. Slechts één keer zagen we een Hillary-poster, maar dat was op het raam van haar tijdelijke campaign office.
* De taxi-chauffeurs komen uit alle delen van de wereld, maar ze hebben één ding gemeen: ze bellen continu tijdens het rijden! Ze spreken onafgebroken in talen die wij niet verstaan door hun mobieltje. Naar wie bellen ze?
* De buurten zijn hier onvoorstelbaar geseggregeerd. Je schrikt bijna als je een Chinees in Harlem tegenkomt, of een blanke in The Bronx (over The Bronx later meer). Ga in de metro zitten van begin naar eind, en je ziet de bevolkingsgroepen per buurt binnenkomen en binnen een paar haltes weer weggaan.
* Overal waar wij komen, worden we aangesproken als Europeaan. Het zal ze worst zijn dat Europa uit verschillende landen bestaat, maar wij zijn in één oogopslag meteen als Europees te definiëren. Meestal gaat het woord Europa gepaard met een zucht die een nostalgie en romantiek verraadt. De mevrouw van PS1 vond ons Europeanen zoveel meer art minded. Haast geen Amerikaan komt naar het museum, vertelde ze. En zij kon het weten, want ze hield een lijstje bij van de bezoekers.
Where are you from?
Amsterdam.
Oh - I love Amsterdam! I'd really like to go there. With the bikes, huh?
Yes, with the bikes.
And... well ... the... you know, red lights.
Yes, with the red lights.
Oh I would really like to go to Amsterdam...
You should.
And which city you're from?
Like I said: Amsterdam.
No, the city, which city?
* Waar was u, toen Fitna uitkwam? Wij zaten in de metro, tussen Central en Gramercy Park, op weg naar de Flatiron Lounge voor cocktails. Vriendin M. was de brenger van het nieuws, en - zo bleek uit de stilte op onze mobieltjes en de mail - de enige die het noemenswaardig genoeg vond om ons ermee lastig te vallen. Thuis in het appartement enigszins beschonken (lang leve de Bacchus Fizz en de Metropolis) FOX aangezet. Er waren ergere dingen gebeurd, zoals de brand, two blocks van ons appartement, en een bijna-overval.
* Het Metropolitan Museum of Art bleek zoals de zaterdagskrant op zondagavond: kansloos. We raakten ondanks/dankzij de plattegrond al snel de weg kwijt in het gigantische gebouw, waardoor we ongeveer 7x langs de Egyptische kunst kwamen. En ik had van tevoren gezegd: die verdomde Egyptische kunst slaan we over, ja! Ik duwde L. uit frustratie bijna in één van de tombes. We zagen bezoekers die huilend in hoekjes stonden omdat zij de uitgang niet meer konden vinden. Het werd ons duidelijk waarom onze tassen bij de ingang op wapens werden gecontroleerd: van negen keer hetzelfde rondje langs de kuiten van een Griekse god op een plateautje als je naar de moderne kunst probeert, raak je frenzy as hell.
* Er zijn hier opvallend weinig Marokkanen.
* We hebben, met het afscheid van de stad in zicht, nog maar één doel. Vrienden maken, die we dan later, als we terug zijn in Nederland, hier kunnen opzoeken. Elke Yank die we tegenkomen begroeten we als onze nieuwe buddy. Eerst vragen we of hij goed woont, of hij geen moordenaar is, en of hij een spare bedroom heeft. Helaas gaat het bij dat laatste steeds mis.
* Handig joh, zo'n credit card.
Ketjing!
* De meeste honden zijn hier piepklein en hebben jasjes aan. Sinds ik bedacht dat ik dat leuk op de foto kon zetten, is er geen aangekleed exemplaar meer langsgedribbeld. Ik blijf mijn best doen! Hot news from the City!
* Hardop praten in jezelf, meestal tot God, is hier net zo normaal als in Nederland te hard in je mobieltje praten in het openbaar.
* Als je hier ice tea bestelt, krijg je geen heerlijk fris drankje maar gewoon zwarte thee die ze hebben laten afkoelen en waar ze ijsblokjes in hebben gedaan. Getverbah! Als je thee bestelt, moet je daarom ook altijd zeggen dat je hot tea wilt. Ik zeg het maar even, om teleurstelling te voorkomen. Oh, ik was even vergeten dat u gewoon in Nederland bent, waar u gewoon ice tea kunt bestellen en dan ice tea krijgt.
Enfin, tot later, alligater.
Op weg naar de metro om naar Harlem te gaan, kwamen we een stadsbus tegen met Harlem erop. Even later zaten we er op de gok in, ongeveer als enigen. In New York neemt overdag eigenlijk niemand de bus. Het gaat namelijk honderd keer trager dan de supersnelle metro, waar je nooit langer dan twee minuten op hoeft te wachten (is onze ervaring). Maar naar Harlem met de bus, toch zo'n 100 straten uptown, was voor ons - de onthaaste toerist - erg leuk. Vanuit onze buurt reden we over 3rd Av en zagen we de buurt langzaam veranderen in de dure winkelconcepten van Midtown, om vervolgens steeds goedkoper en woonachtiger te worden. De populatie van de bus werd steeds zwarter, tot we de enige blanken waren.
We lieten ons eruit zetten op 125th street / Martin Luther King Boulevard. Hemelsbreed een paar kilometer van Times Square, maar hier compleet andere (lees zwarte) mensen. En minder goed onderhouden huizen en winkels. Maar wel echt New York. Bill Clinton mocht na zijn presidentsschap kiezen waar hij zijn kantoor wilde huisvesten, en koos voor de Martin Luther King Boulevard.
Harlem is net zo mooi als Brooklyn, met prachtige, gekleurde laagbouw, lanen en veel groen. Het hielp dat de zon scheen, waardoor Harlem bijna een idylle werd. Mensen zaten in de zon op hun veranda of op de trappen voor hun huis, in ramen, op straat, in het park.
Aan het einde van de dag gingen we naar de Amateur Night in het beroemde Apollo Theater. Ooit opgezet omdat zwarten niet naar blanke theaters mochten (wel op het podium want ze konden zo goed spelen, maar niet in de zaal). Inmiddels durven ook de blanken er te komen en is het zelfs toeristisch aantrekkelijk, bleek gisteren, toen er wat onschuldig publiek op het podium gehaald werd en er een dance contest werd gehouden. Een jongen uit Amsterdam (die niet kon dansen, maar wel heel erg zijn best deed) won. Tussen de optredens door werden tot vermoeiens toe de sponsors bedankt (geen subsidie) en een stukje over de kerk en God had van mij niet gehoeven. Maar ik zat naast een echtpaar uit Connecticut, dat keihard moest lachen om de grappen van de host, en dat meteen opsprong zodra er gedanst mocht worden en dat luidkeels meegilde als we moesten stemmen op de talenten op het podium. Ik voelde me blanker dan ik me de hele dag gevoeld had. Mijn oren deden pijn na afloop en mijn stem was weg. De rij voor de WC was 54 vrouwen lang. Het was geweldig.
De beste wet ooit. Ga ik inzetten in de rij voor de kassa.
Hier gaan alle bruidjes en gommetjes op de foto. Wij zagen twee bruiden die veel mooier waren dan hun bruidegom. Maar de bruid had onder haar enorme witte jurk gewoon een spijkerbroek en sportschoenen aan, die voor de foto nauwkeurig werden bedekt.
* Breukelen is het nieuwe Manhattan, zo hoorden wij van de meisjes
met wie we de eerste avond in gesprek raakten. Op naar Brooklyn dus, te
voet, over de Brooklyn-bridge. Aan de overzijde eerst een nogal
verpauperde winkelstraat ingegaan. Dus zo ziet de echte Amerikaan
eruit. We wilden vooral even naar het toilet, wat niet kon in de
Wendy's, de Pizzahut, de Domino's, de KFC, de Dunkin' Donuts, en alle
andere fastfood restaurants die op dezelfde honderd meter zaten. Dus
dan toch maar naar de McD. Onze eerste keer in NYC. Geheel andere
dingen op de kaart dan in Nederland. En met een écht blaadje sla, en
een échte tomaat! Eerlijk. Heel vieze patat en... geen blanke te zien.
We keken om ons heen en iedereen was zwart. Of Latino. Ze keken ons
helemaal niet heel raar aan, maar dat kwam natuurlijk omdat ze heel
politiek correct waren.
* In Brooklyn krijgen alle zwarte vrouwen witte kinderen.
Het was bizar om de blanke kindertjes met hun zwarte nanny's rond te
zien banjeren. Het maakte me treurig, terwijl ze er toch gelukkig
uitzagen.
* We waren erg blij met de Lonely Planet
gisteren. We deden de Brooklyn-wandeling, die erg aan te raden was.
Langs het water, met stunning views op Manhattan, maar ook langs minder
voor de hand liggende straatjes. Tussen de Brooklyn Bridge en Manhattanbridge door gelopen. In een fijn café gezeten. Karl Lagerfeld
gezien die het uitzicht ook prachtig vond. Superaardige vent.
(Een Amerikaan tegen mij: "Wat zou er hier gaan gebeuren?" Ik: "Hij
gaat een fotoshoot doen hier, denk ik." "Maar wie is hij?" "Die vent
met dat witte haar en die staart" "Ohja. Is hij beroemd?" "Hij heet
Karl Lagerfeld" "Wow, die naam ken ik wel, die is beroemd, man").
*
Omdat we Brooklyn meer eer aan wilden doen dan alleen het uitzicht op
Manhattan, togen we dieper de wijk in. In de heerlijke winterzon door
het Prospect Park gewandeld. Mijn linkervoet weigert dienst na 70
kilometer lopen in vier dagen. Daarna nog 10 kilometer door Boerum en
Cobble Hill gestruind. Prachtige straten met voortuintjes en rode
bakstenen. In één van de voortuintjes een authentieke Gazelle uit
Zeeland aangetroffen! Om te eindigen in Smith street, waar diverse fantastische
eettentjes en restaurantjes zaten. We aten bij een Michelin-recommended
etablissement, in onze stadskleren, maar dat mocht. Het eten was
helemaal niet duur, maar na de tax en de fooi erbij toch best wel.
*
Bij deze veel dank voor jullie boekentips. Extremely Loud and
Incredibly Close was fantastisch. Ook Russell Shorto's Nieuw Amsterdam
vindt gretig aftrek! Het is hier zo fijn en we zijn nog lang niet weg.
Sterkte met de sneeuw.
Hehehehe.
Of we een helm wilden.
Wat denk je nou? We're from Amsterdam.
Dan moet je het zelf weten.
Ohja, de fietsen komen zonder slot. We don't rent locks.
Hoe zetten we ze dan op slot?
You don't.
Maar dan worden ze gestolen!
Ja. Je verlaat ze dus nooit. Dat is onze guarantee.
Even later hadden we twee fietsen. Samen wogen de fietsen minder dan mijn ene stadsbarrel in Amsterdam. We hadden een kaart meegekregen met fietsvriendelijke routes erop. De fietsvriendelijke routes bleken over het algemeen te bestaan uit groene bordjes langs de weg met een fiets erop. Niet dat de automobilisten op 2nd Avenue zich daar veel van aantrokken, of dat ze opletten als ze hun deur openzwiepten.
Langs de Hudson is een bike- en skateroute gemaakt. Idyllisch langs het water, met uitzicht op Jersey, maar helaas heb je aan de andere kant meteen de snelweg langs je razen. Toch staat New York in de top drie van fietsvriendelijke steden van de VS. We werden dan ook nooit uitgescholden, genegeerd of vreemd aangekeken. Je bent alleen wel helemaal zelf verantwoordelijk voor je ongeluk. Een vrouw op een fiets wees op haar helm, waarmee ze ons voor gek verklaarde.
In Central Park was het zo zonnig dat we met onze jas open en onze ogen dicht (eentje halfopen naar de fietsen) konden wegsoezen. Central Park op Paaszondag, en maar grappige en mooie mensen kijken. Met Pasen hebben de Amerikanen, of de New Yorkers, de traditie om gekke hoeden op hun hoofd te zetten. Echt gek. Kauwgomballenautomaten enzo. Het fijne van een fiets is dat het hele eiland ineens zo makkelijk te doen is. Onze voeten, na drie dagen onafgebroken lopen, kregen een dagje noodzakelijke rust.
De fietsen moesten om 4.30 pm alweer terug, terwijl we nog lang niet waren uitgefietst. Het was al 4 uur toen we ontdekten dat het al 4 uur was. We waren midden in Central Park. We moesten naar East 14th Street. Wat volgde was een dodenrit op een drukke Paaszondag, de logica van de fietsbordjes proberend te begrijpen, dwars door de stad, langs de Apple Store, over 59th tot de Queensboro Bridge, tegen het verkeer in weer terug, want verkeerd begrepen, een heel stuk veel te hard (want downhill) over 2nd Av, naar het water via 39th street, de bordjes dat we niet mochten fietsen negerend, weer een heel stuk tegen het verkeer in bij gebrek aan een stoep, langs het water van de East River, door Alphabet City en Stuyvesant Town (verkeerd gereden), en hoppa, op East 14th Street, om 5.40 pm.
Waaah! Kicken was het.
De man was coulant en allang blij dat we nog leefden.
We betaalden hem de 35 dollar.
Voor 25 heb je een Metrocard voor een week.
Die is ook in de bus geldig.
--- (beloofde niet veel goeds, al die kapotte en kromme wielen voor de fietsverhuur)
(er stonden ook fietsen op dit pad afgebeeld, maar ik vond de skater mooier)
* Hadden we ons stiekem verheugd op 10.000 televisiekanalen, met herhalingen van gave series en slechte shows tot diep in de nacht, blijken we in het huis van een intellectueel te zitten. Alleen Fox, NBC en PBS. En de dromenuitleg van Freud in het Duits naast Les Particules élémentaires in het Frans op het nachtkastje. En Dutch for Beginners (?) in de boekenkast.
* De geluidsoverlast in het appartement is nihil, ook al houden we de ramen open.
We zitten midden in Manhattan en het is doodstil. Op dit moment hoor ik alleen de vogeltjes. Bizar.
* Het Moma was fantastisch. De rij leek een verschrikking, maar alles gaat zo smooth. Je hebt iemand om de rij een rij te laten zijn. Je hebt iemand die de rij de hoek om stuurt. Je hebt iemand die je groet als je binnenkomt, je hebt iemand die de rij voor de kassa begeleidt. Je hebt iemand die je in de goede richting van de garderobe duwt. Je hebt iemand die bij de garderoberij staat als toezichthouder. Je hebt iemand die je van de garderobe naar het begin van het museum wijst. Etc.
Het is tamelijk overdreven en er moeten veel mensen (te weinig worden) betaald, maar het werkt wel. Het café in het Moma had op de vijftig mensen die konden zitten 12 man personeel (exclusief de keuken).
100.000 modernekunstblockbusters. Een orgie van Picasso, Leger, Mondriaan, Malevich, Calder, Pollock, Braques, Monet, Matisse. Hele museum vol met digitale camera's. Mensen die giechelend voor hun favoriete schilderij poseren:
Bovendien een erg interessante tentoonstelling over moderne techniek en design.
* De rol van de McDonald's is overgenomen door Starbucks. Ellenlange rijen voor het toilet, in welke Starbucks je ook bent. En een Starbucks zit op elke hoek.
* Uitzicht gezien vanaf het dak van The Rockefeller Center!
* Leuke ervaring: naar de zaterdagavondfilm in de bioscoop bij Times Square. Bomvolle, rumoerige zaal. Steeds commentaar op de film (The Vantage Point) als het té erg werd, of vooral, als het té Amerikaans werd, grappig genoeg. Applaus bij het einde, maar niet alleen uit waardering volgens mij.
* Ik wil helemaal niet zo iemand zijn die last heeft van jetlags, maar vandaag weer om 7.15 uur wakker.
De New Yorkers zijn uiterst behulpzaam en vriendelijk. De straten zijn schoon en we hebben al één vrouw op hakken achter een cellofaantje aan zien rennen dat vanwege een windvlaag niet in de prullenbak terechtkwam. Ik heb ook een man gezien in een prachtig zwart pak, van top tot enkel perfect gekleed, en dan debiel grote witte gympen eronder. De hele stad hangt vol met verbodsborden en ik ben ze aan het sparen. Hierbij alvast eentje:
Omdat het kouder was dan verwacht (-2, met straffe wind, in de zon +12), moesten we op zoek naar handschoenen. Maar overal was de Spring Collection al aan het floreren. In welke winkel we ook om handschoenen vroegen, het winkelpersoneel ging uitgebreid voor ons kijken of er niet nog een paar handschoenen achter lagen. Toen dat nooit het geval bleek, stuurden ze ons altijd door naar een andere winkel, van een geheel andere keten. Het meisje van Daffy's verwees ons door naar iets wat Century 21 heette. Op de winkelpui van Century, zo groot als het paleis op de Dam, stond het nogal angstaanjagende "Fashion worth fighting for". Wat we binnen aantroffen was briljant. Denk Drie Dwaze Dagen Bijenkorf en dan met nauwelijks ruimte tussen de schappen. Ergens konden we wel begrijpen dat het het waard was om ervoor te vechten. DKNY, Calvin Klein, Levi's, Lee, Valentino allemaal voor een grijpstuiver. We kochten handschoenen en daarna werd ik zo claustrofobisch dat we zonder merkkleding naar buiten renden.
We lopen hier alsof we nooit anders hebben gedaan. We hebben zo'n onbeperkte MetroCard en we hebben de tijd. Ik heb wel honderd verhalen en het is maar goed dat ik weer veel te vroeg wakker werd, anders raakte ik ver achter met foto's uploaden. Zie hier. :-)
* Het appartement is fantastisch. Voor New Yorkse begrippen is het huuuuge (ruimer dan een kast!) met zo'n 50 m2.
* De vorige keer dat ik hier was, bijna tien jaar geleden, was alles ridicuul duur.
Nu is alles te betalen.
*
Het heating regulation system van de flat is centraal geregeld. Vanuit
de kelder van het gebouw lopen buizen in alle hoeken van de kamers van
vloer naar plafond. Die worden heel heet dus je kunt beter niet in de
hoeken van de kamer komen, of euhm aan de keukentafel zitten. De
vriendelijke (Duitse) eigenaar legde uit dat de manier om het binnen
nog enigszins dragelijk te houden, niet erg milieuvriendelijk is. Je
doet gewoon de ramen verder of minder ver open.
* We moeten als
we weggaan het raam aan de voorkant dichtdoen, want die komt uit op de
brandtrap. "Moet het raam niet op slot dan?" "Nee, kijk maar." We wonen
recht tegenover de NYPD.
* New Yorkers moeten er ook aan
geloven: recycling. Er zijn twee bakken: eentje voor vuilnis, en eentje
waar alle recyclebare spullen in gaan: glas, papier, plastic. De
vuilnismannen moeten het afval dan later scheiden. De vriendelijke
huiseigenaar zei dat hij de vuilnismannen de inhoud van de
recyclebakken altijd bij de rest van de vuilnis ziet mikken.
*
Omdat we wakker moesten blijven zodat we geen djetleg zouden krijgen,
verkenden we met moeie oogjes gisteren onze buurt (Gramercy Park,
midtown). We waren op zoek naar iets te eten en liepen aan tegen wat
later een fantastische Indiër bleek te zijn. In tijden niet meer zo
lekker Indiaas gegeten. We zaten naast twee New Yorkse studentes met
wie we in gesprek raakten. We vroegen of ze nog tips hadden. "Skip the
touristic things", zei de ene. "Oh yeah", zei de ander. "Well, you can
do it for a day." "Yeah, be a tourist for like a day, but skip the
other things." We kregen de beste Cubaan, de beste stroll, de beste
jazz venue, de beste Brooklyn neighbourhood en de beste
restaurantmethode ervoor in de plaats.
* Het is hier nu 05.40
uur. Ik kon echt niet meer slapen. Ik typ dit, half opzittend in bed,
in het donker, met uitzicht op het Empire State Building. :-)
Het moet u wel toeschijnen alsof ik de hele tijd vakantie heb, maar de calvinist in mij wel hierbij even vermelden dat dat geenszins het geval is. Straks! Straks pas heb ik wél vakantie, nog maar een paar uur en het is zover. En om jullie loonslaven, huismannen, zelfstandigen, studenten, Berten (iemand van jullie heet vast wel Bert), gepensioneerden en werklozen eens flink jaloers te maken, hierbij twee afbeeldingen.
Het ene appartement (links) is het appartement waar wij in Manhattan de komende dagen on the top floor zullen verblijven.
Het appartement rechts op de foto is het appartement van Monica uit Friends.
Hotels zijn zo 2007.
Huizenruil is het woord. En als dat dan uiteindelijk toch helaas niet lukt,
dan leg je gewoon net zoveel geld neer als voor een hotel, maar kun je veel beter doen alsof je een echte citizen bent.
Het lijkt alsof de tijd hier langzamer gaat, maar het is oppassen geblazen. Ik werk heel hard. Maar aan het einde van de dag is het ook hier ineens het einde van de dag. Voor je het weet, is de tijd op.
Het is ook zaak het voorjaar bij de horens te vatten.
De bollen zijn uitgekomen en alles kleurt.
Zondag kreeg ik bezoek. Toen het even stopte met regenen, besloten we ineens te gaan wandelen. Gewoon, een stukje lopen, en maar kijken waar je uitkomt. De timing was wat slecht. De schemering viel al in en eigenlijk hadden we honger.
Na een half uur zagen we lampjes in de verte: een restaurant. Thuis stonden diverse, heerlijke ingrediënten te wachten om tot een maaltijd te worden bereid, maar het restaurant trok aan ons als een magneet.
Eenmaal zittend vroegen we of we konden pinnen.
Dat kon helaas niet.
Wij keken sip en zagen in onze portemonnees dat we het niet gingen redden.
'Misschien kunnen jullie morgen betalen', zei de serveerster. 'Ik vraag het wel even aan mijn baas. Baas, mogen zij morgen betalen?'
De baas bleek aan het tafeltje naast ons te zitten.
Hij keek ons een seconde aan en zei: 'Ja, tuurlijk, dat is goed.'
Instant onroering. Ik weet niet wat er erger was: dat ik door dit soort kleine gebaren direct ontroerd raak, of de reden van de ontroering (dat dit in Amsterdam nooit zomaar gebeurt).
Gisteren ging ik het geld brengen.
Onderweg werd ik overvallen door een hagelbui, waardoor ik redelijk verkleumd aankwam. Achter de bar stond dezelfde serveerster.
'Hé, wat goed dat je zo snel komt betalen!', zei ze enthousiast. 'Wil je een koffie van de zaak om een beetje op te warmen?'
De Noren doen tegen mijn verwachting in toch weer ons kikkerlandje aan. Madrugada treedt op 2 mei in Paradiso op. Ze waren met z'n drie, toen ging er ééntje plotseling dood, en nu komen ze met wat versterking. Of het hetzelfde zal zijn zonder Robert Buras, vraag ik me af. Wel wist ik meteen dat ik hoe dan ook kaartjes moest hebben. Vanochtend om 10.00 uur begon de voorverkoop. Ik zou elders zijn, en dat klopt, ik typ dit ook elders.
Hier in elders is het overigens extreem fijn.
Elders is vette shizzle.
Maar hoe aan kaartjes te komen? Internet, makkelijk zat.
Maar ik zit dus in elders, en in elders is er niet zomaar internet. Er zijn hier wel vogeltjes die naar hartelust kwetteren en die me af en toe laten schrikken door in de haag te rommelen.
In elders had ik wel een laptop tot mijn beschikking. Een laptop met wifi.
En zo gebeurde het, dat ik zojuist met mijn laptop opengeklapt in de rondte liep, op zoek naar een wifi-verbinding.
Hier in elders zijn niet zo heel veel mensen, en als ze er zijn, zijn ze misschien nog niet wakker.
Maar een honden uitlatende meneer keek me behoorlijk vreemd aan.
Dat kon ook komen door mijn sportieve weekendoutfit (lees: pyjamabroek en joggingtrui)(zelfs sloffen, ai).
Toen trof ik een goed mens die zijn internetverbinding niet beveiligd had. Ik probeerde mijn laptop staand, in the middle of nowhere, met dit onbeveiligde netwerk te verbinden. En jawel, binnen de korste keren had ik contact met het wereldwijde web! Ik ging toen maar gewoon op de grond zitten in de buurt van een geparkeerde auto om al die verplichte velden in te vullen. Zo zat ik, in de koude, op een vochtige ondergrond, met verkleumde vingers. Ik typte het gewenste aantal kaarten in. Ik betaalde online, in de hoop dat het goede mens met een open internetverbinding in elders niet een gestoorde hacker was.
Je bent fan, of je bent het niet.
Ik ben op 2 mei in Paradiso.
HOERA.
De 93-jarige was op de bruiloft van haar zoon van 64.
"Dat ik dit nog mag meemaken, is toch wel mooi", zei ze.
"En ik heb me de laatste tijd echt gedragen als een klein kind, ik weet het. Maar na die heupoperatie was ik zo afhankelijk van anderen, verschrikkelijk. Inmiddels voel ik weer als een jong blommeke."
Ik ga weer hoog in de toren zitten, die gaat bewegen als het waait.
UPDATE: Ik heb er een film van gemaakt.
Een shocking film, kan ik wel zeggen! Eerst was ik van plan de film nog even voor mezelf te houden, een aantal maanden bijvoorbeeld, maar het er wel met iedereen in binnen- en buitenland over te hebben. Ik vind het echter vervelend als er heel veel tumult ontstaat en als het dan tegenvalt. Of als mensen dan ontsporen.
Dus hierbij: de shocking beelden van de bewegende toren, vanaf de 20e etage. De film heeft de aangename duur van 8 seconden en kan ook zonder geluid worden afgespeeld. Vet.
* De zoekmachine van Onze Taal, die 'op dit moment nog langzaam' bleef, is niet meer langzaam op dit moment.
Ik zocht net weer een woord op, en begon breeduit te glimlachen toen de melding verdwenen bleek.
* Lees het diepte-interview over Ronja en Maus van de onvolprezen Maanisch in het geheel aan vrouwen gewijde about:blank van deze maand. Zie het mooie handgemaakte plaatje dat ik in 3D mocht ontvangen.
* Voor mijn bonnetjes kocht ik zo'n prikker voor op mijn bureau, omdat ik zo'n stapel geprikte bonnen er wel professioneel uit vind zien. En omdat ik hoop dat het, zeker indien het een bon betreft met een hoog bedrag, voldoening geeft om de bon door te prikken.
"U bedoelt een liaspen", zei de verkoper. Spreek uit: lias-pen.
Hij kostte 4,95 en prik, daar ging het bonnetje aan de prikker liaspen.
* In plaats van een muis heb ik nu een Wacom-pen met tablet (of hoe je dat noemt). Bijna had ik de goedkope versie gekocht, maar op de vrolijke doos stond:
"Niets is natuurlijker dan een pen."
De verkoper en ik begonnen diverse dingen op te noemen.
Op de doos van het duurdere exemplaar, staat:
"Laat zien wat je pent."
Ook heel vervelend.
De verkoper zei: "Er zijn mensen die voor het schrijven van dat soort tekstjes heel veel geld krijgen."
Ik zei: "Zo iemand ben ik."
Gisteren was ik getuige van iets gaafs. Het iets gaafs was Nathalie, de finalist van Idols die uiteindelijk verloor van Nikki. Nathalie trad op vanwege Internationale Vrouwendag (precies 100 jaar geleden gingen op 8 maart in New York de vrouwen de straat op om te strijden voor gelijke rechten) in een klein zaaltje in Amsterdam. Ze blies mij, en met mij alle aanwezigen, ook de mensen die laatdunkend 'is dat niet die van Idols?' hadden gezegd, compleet weg. Niet alleen met haar stem, maar met haar hele persoonlijkheid.
Als ik een beetje idolaat over kom, dan klopt dat.
Twee vuilnismannen stonden met oranje hesjes aan te kijken naar de vuilnishoofdman die voordeed hoe je de zak in de vuilniswagen moest gooien. Het waren nog nauwelijks vuilnismannen. Vuilnisjongens, waren het. Vuilnisstagiaires.
Het gooien van een vuilniszak bleek nauw te luisteren. Ze moesten goed opletten, zei de vuilnishoofdman.
Bovendien moesten de jongens proberen een beetje rekening te houden met de fietsers die over de gracht zoefden en moesten ze zich proberen niet te ergeren aan de automobilisten die heel chagrijnig stapsvoets achter de vuilniswagen aanreden.
Er was veel vuilnis.
Er waren in totaal ook veel vuilnismannen.
"De volgende moeten jullie doen", zei de vuilnishoofdman, terwijl de vuilniswagen een aantal meter verder reed.
De jongens sjokten naar de vuilnisverzameling die tussen de Amsterdammertjes was neergelegd. Ze pakten ieder een zak.
De ene leerling gooide de vuilniszak sierlijk in de bak. Van de andere leerling ging de vuilniszak open, precies op het hoogste punt in de lucht.
Er vielen papiersnippers uit, en lege blikjes, en koffiebekers en bananenschillen. Een kantoorpand.
Alles kwam op straat terecht.
"Ja, en stoppen maar!", riep de vuilnishoofdman naar de chauffeur van de vuilniswagen.
"Zo moet het dus niet!", zei hij tegen de vuilnisjongen, terwijl hij de troep op straat ter verduidelijking aanwees.
De geslaagde leerling lachte de andere vuilnisman in spe uit. De leerling keek wraakzuchtig zijn kant op.
"Ja hallo, het was de wind, man, die het deed", zei hij.
Op de Nieuwendijk (waar ik nooit ben, maar waar ik onderzoek aan het doen was voor wel of niet zo'n trolleykoffer in plaats van die halfvergane backpack die ik al minstens honderd jaar heb, waarvan ik me altijd afvraag waarom het geen backbag is gaan heten, omdat het nagenoeg hetzelfde klinkt, en waar ik me afvroeg of ik, als ik de stap naar volwassen reizen zou maken, ik voor een heel goedkope trolley zou moeten gaan, of juist een dure met kwaliteit, met vier wieltjes in plaats van twee, wat is het toch dat reizen naar New York met je doet, nog twee weken, dat je ineens volwassen wil - ik ga gewoon met mijn rugtas, besloot ik uiteindelijk, geloof ik) ging het winkelalarm af toen een meisje naar buiten liep.
'Ik heb niet eens iets gekocht!', riep ze verontwaardigd.
'Dat is precies het probleem', zei de beveiligingsbeambte zonder enig spoor van ironie.
Een middelbare school-meisje parkeerde haar witte scooter met diamanten inleg op de stoep voor één van de duurste huizen van Amsterdam. Ze droeg een witte, strakke broek die overging in haar lichtbruine Uggs. De bontkraag van haar witte jasje wipte even op toen zij haar peperdure helm afzette. Een bos blond, goed gekapt haar kwam tevoorschijn. Ze bleef op de scooter zitten en pakte met haar witte leren handschoenen uit haar bruingeblokte Louis Vuitton-tas een roze mobieltje met franjes.
Een halve minuut later werd de voordeur van het statige pand geopend door een leeftijdgenootje. Achter haar was een marmeren gang zichtbaar. Hoog plafond, authentieke ornamenten. Dit meisje had ook Uggs aan, waar een glimmende zwarte broek in verdween. Ze was lang en slank en ze slaakte een gilletje.
'Hahaha, dat Louis Vuitton-tasje!', zei ze, 'Geen gezicht!'
De pont naar Noord is een rustpunt. De tocht duurt net iets langer dan 2 minuten. Heel even staat de wereld stil, kan er niet harder worden opgeschoten dan stil te staan op het vlot dat door het water klotst. Er wordt weinig gezegd. Het zijn vooral eenlingen die de overtocht maken, op weg naar hun werk, terug van hun werk, terug van de stad naar Noord.
Aan boord zijn op de pont geeft een ouderwets gevoel, een beeld uit geromantiseerde Nederlandse films die over het verleden gaan. De bordjes die her en der verspreid in de pont hangen, versterken dit.
'Verboden te venten'
Venten is een woord dat ik ooit eens leerde omdat ik voor het eerst met de metro ging. Daar mocht ik ook niet venten. En ik dacht dat het iets met jongens te maken had.
Er wordt blijkbaar geen boete uitgeschreven indien er aan de noodrem wordt getrokken. Er staat alleen:
'Misbruik vertraagt de overvaart'
Het is een prachtige tekst en hij rijmt bijna. Hij is bijzonder logisch en blijkbaar duidelijk genoeg dat niemand het ooit probeert. Linksonder die tekst hangt een grote, rode waarschuwingssticker:
'Let op. Deur opent.'
Die is zowaar nog mooier dan misbruik vertraagt de overvaart. Let op, want de deur zal opengaan. Het is een spannend moment. En het gebeurt ook nog, als we aan de overkant zijn. De deur opent zich warempel, ja, daar was nog voor gewaarschuwd.
Boven die deur hangen twee bordjes naast elkaar:
'Uitgang' (groen)
en
'Geen uitgang' (rood)
Die twee naast elkaar heb ik een tijd lang heel intrigerend gevonden. Is het nou een uitgang, of niet? Ooit kwam ik erachter. Er zitten lichtjes in, die niet sterk genoeg branden. Als we aan de ene kant van het water zijn, brandt het groene bordje, aan de andere kant van het water het rode. Je mag maar aan één zijkant van de pont uitstappen, want aan de andere zijkant komen mensen binnen.
En zodra de pont geland is aan de overkant, schieten de fietsers op hun zadel, rennen de voetgangers naar buiten, klinkt er weer lawaai en hoor ik de auto's op het vaste land brommen en stinken.
